‌‌ ‌‌ ‌‌ ‌‌ ‌‌Asçrove serëm ‌‌ ‌‌ ‌‌ ‌‌ ‌‌ ‌‌ ‌‌ ‌‌

Sorry, gotta do it, gotta let you down

Everything's hard to explain out loud

Sorry, gotta do it, gotta let you down

Got a lotta talk in my brain right now

And perhaps one day, I’ll use the universe as an excuse for something that has crossed my mind so many times.

When we consider the vastness of the universe, humanity no longer holds the central position it once imagined for itself. Earth is only one planet among billions of worlds, and our Sun is merely one of billions of stars in the galaxy, And yet, this small world is our home, and everything we know as life has taken shape here. The cosmic perspective reminds us that the boundaries we have created between one another are insignificant against the scale of the universe. We are part of the cosmos, not its center, and recognizing this does not diminish the value of life, but carries our perspective beyond the illusion of our own absolute importance. The universe is far too vast to place humanity at its center, and recognizing this may be one of the deepest lessons science has to offer.

فلسفه‌ ی کائنات

کلمه‌ی کائنات دو معنای متفاوت داره. در معنای علمی، کائنات یا جهان هستی به تمام چیزی گفته می‌شه که وجود داره. از ماده و انرژی و فضا و زمان گرفته تا ستاره‌ها، سیاره‌ها و کهکشان‌ها. در این معنا، کائنات یک موجود یا نیروی آگاه نیست و چیزی نیست که برای انسان تصمیم بگیره یا به خواسته‌هاش جواب بده.
اما در معنای معنوی، کائنات بیشتر به عنوان یک نیروی نامرئی و آگاه تصور می‌شه که می‌تونه بین انسان، افکار، خواسته‌ها و اتفاقات زندگی ارتباط ایجاد کنه. در این دیدگاه، اتفاقات فقط مجموعه‌ای از تصادف‌ها نیستن و بعضی از اون‌ها می‌تونن بخشی از یک نظم یا مسیر بزرگ‌تر در نظر گرفته بشن.
یکی از معروف‌ترین باورهای مربوط به کائنات قانون جذب ئه. طبق این باور، افکار، نیت و انرژی انسان می‌تونن روی چیزهایی که وارد زندگی‌اش می‌شن اثر بذارن. مثلاً کسی مدت‌ها آرزوی داشتن سگ داره و بعد ناگهان شرایطی پیش می‌آد که یک سگ وارد زندگیش می‌شه. از نگاه قانون جذب، این اتفاق فقط یک تصادف نیست و می‌تونه نتیجه‌ی هماهنگ شدن خواسته‌ی شخص با کائنات در نظر گرفته بشه.
کائنات در این دیدگاه فقط قرار نیست خواسته‌ها رو برآورده کنه و گاهی نقش راهنما هم پیدا می‌کنه. اتفاقات تکراری، دیدن یک عدد یا نشونه‌ی خاص، برخورد غیرمنتظره با یک شخص، شنیدن جمله‌ای در زمان مناسب یا روبه‌رو شدن با چیزی که مدت‌ها بهش فکر می‌کردیم، می‌تونه به عنوان نشونه‌ی کائنات دیده بشه. یعنی خود اتفاق به تنهایی مهم نیست و معنایی که شخص از اون برداشت می‌کنه اهمیت پیدا می‌کنه. "همزمانی" هم به همین موضوع نزدیکه، یعنی اتفاقاتی که از نظر علت و معلول ارتباط مشخصی با هم ندارن اما به شکل معناداری همزمان یا پشت سر هم اتفاق میفتن. مثلاً به یک نفر فکر می‌کنیم و همون روز ازش پیام می‌گیریم. از دید معنوی، این اتفاق می‌تونه یک همزمانی معنادار باشه، حتی اگر هیچ رابطه‌ی مستقیمی بین این دو اتفاق وجود نداشته باشه. در اینجا معنا لزوماً از خود اتفاق نمی‌آد، بلکه از ارتباطی می‌آد که ذهن انسان بین اتفاقات پیدا می‌کنه. البته این برداشت با معنای علمی کائنات یکی نیست. علم وجود یک نیروی آگاه در کائنات که افکار انسان رو دریافت کنه، نشونه بفرسته یا خواسته‌ها رو جذب کنه تأیید نکرده. خیلی از این تجربه‌ها می‌تونن با تصادف، توجه انتخابی، انتظار و تمایل طبیعی ذهن به پیدا کردن ارتباط بین اتفاقات توضیح داده بشن.
با این حال، معنا داشتن یک اتفاق برای انسان همیشه به این معنی نیست که اون اتفاق واقعاً از طرف کائنات فرستاده شده، درواقع می‌تونه نشون بده که انسان چطور از اتفاقات اطرافش برای ساختن معنا استفاده می‌کنه.

The universe is the totality of everything that exists, from space and time to matter, energy, stars, and galaxies. From a scientific perspective, it is a physical reality that does not need humanity to exist and existed long before us, but from a philosophical perspective, it is not simply something we live within, but the setting in which all of our experiences and existence take place, and seeing ourselves on this scale confronts us with the limitations and smallness of our own existence. From a spiritual perspective, this world is seen as something more than a collection of matter and energy, and some beliefs consider it to possess order, consciousness, or a force capable of connecting with human life, which is why meaningful events, synchronicities, and signs become significant. Yet the more we learn about the universe, the more we encounter things we still do not understand, and a vast part of existence remains unknown to us.

Nihilism can, in some cases, become a way of escaping the hardships and responsibilities of life, especially in the way it is often presented on social media. However, this shouldn’t be confused with nihilism itself. Saying nothing has meaning, therefore there’s no point in trying isn’t a necessary conclusion of nihilism; it’s a separate interpretation. The absence of inherent meaning doesn’t necessarily mean that everything is worthless, something can lack an absolute meaning and still hold value for a person. A lot of what is presented as nihilism online is often a simplified interpretation, or even a kind of intellectual pose. Nihilism also doesn’t necessarily have to remain purely theoretical; any serious worldview can influence a person’s choices and actions. That influence might lead to passivity, but it can also lead to acting without relying on an absolute meaning. Ultimately, the important thing is not to equate the absence of inherent meaning with the idea that life is worthless or that nothing is worth doing.

فلسفه‌ ی پوچ‌گرایی

پوچی از جایی شروع می‌شه که انسان دنبال معنا می‌گرده، اما جهان جواب مشخصی برای این سؤال نداره. ما معمولاً می‌پرسیم چرا به دنیا اومدیم، برای چی زندگی می‌کنیم، هدفمون چیه و اصلاً چه چیزی ارزشمند محسوب می‌شه ولی در نهایت ممکنه به این واقعیت برسیم که هیچ معنای از پیش تعیین‌ شده‌ای در خود جهان وجود نداره.
اما پوچی دقیقاً به معنی زندگی بی‌معنیه نیست، پوچی بیشتر از تضاد بین نیاز انسان به معنا و سکوت جهان به وجود میاد
ما انتظار داریم برای وجودمون دلیلی وجود داشته باشه، در حالی که ممکنه جهان اساساً هیچ دلیلی برای بودن ما نداشته باشه
اینجاست که پوچی با پوچ‌گرایی فرق پیدا می‌کنه، پوچی یک وضعیت یا مواجهه‌ست، یعنی روبه‌رو شدن با این احتمال که معنای مطلقی وجود نداره. اما پوچ‌گرایی یا نیهیلیسم، دیدگاهیه که از انکار یا زیر سؤال بردن همین معناها شکل می‌گیره. پوچ‌گرا ممکنه به این نتیجه برسه که هیچ هدف، ارزش یا حقیقت ذاتی و مستقلی وجود نداره و چیزهایی که ما مهم و ارزشمند می‌دونیم در نهایت ساخته‌ی خود انسان هستن. اما لازمه بدونیم که اینجا یک نکته‌ی مهم وجود داره، نبودن معنای مطلق لزوماً به معنی بی‌ارزش بودن همه‌چیز نیست. مثلاً حتی اگر عشق، دوستی، هنر یا دانش، معنایی ذاتی و مطلق در ساختار جهان نداشته باشن، باز هم نمی‌شه گفت چون از بیرون برای ما تعیین نشدن پس بی‌ارزش یا غیرواقعی‌ان. ارزش بعضی چیزها می‌تونه از تجربه و انتخاب خود انسان شکل بگیره
مسئله این نیست که زندگی حتماً باید یک معنای مطلق و از پیش تعیین‌ شده داشته باشه تا معنادار پذیرفته بشه، معنا می‌تونه چیزی باشه که انسان در طول زندگی بر اساس تجربه‌ها و انتخاب‌هاش شکل می‌ده
هرچند این سؤال همچنان باقی می‌مونه که آیا چنین معنایی واقعاً مستقل از ماست یا فقط ارزشیه که خودمون بهش نسبت دادیم؟
از این نظر، پوچی بیشتر همون روبه‌رو شدن با اینه که برای بعضی سؤال‌ ها جواب قطعی‌ای وجود نداره ولی پوچ‌گرایی دیدگاهیه که ممکنه آدم از همین مواجهه بهش برسه و در نهایت به این نتیجه برسه که معنا یا ارزش ذاتی‌ای وجود نداره.
بنابراین نبودن یک معنای مطلق، به این نتیجه مارو نمی‌رسونه که هیچ‌چیز ارزش نداره. مسئله اینه که ارزش‌ها و معناهایی که برای زندگی داریم، دقیقاً از کجا میان و تا چه حد می‌شه بهشون اعتبار داد.

When absolute values and meanings collapse, we are left with the question: What am I living for?
That why gives life direction and creates a reason to keep going, even when there is no certain or external answer.
Having a reason to live makes the hardships along the way easier to endure and keeps life from becoming mere existence.
In this sense, meaning is not only something we have to find in the world; it can also take shape through the choices and values we create for ourselves.
In the end, the question is not only whether there is an answer, but how we choose to respond to the absence of one.

I might be missing a past that I never loved.