چوب الف | محمدصادق فرامرزی

🏴 به تقویم شمسی
امروز ۲۱ مهر مصادف با ۱۰ محرم در سال ۶۱ هجری قمری و به نقلی مرسوم «عاشورای شمسی» است

و قریب به چنین ساعاتی از بعد از ظهر
امام مظلوم ما را در حالی که فریاد «هل من ناصر ینصرنی» سر می‌داد و جز هلهله دشمنان پاسخی نمی‌شنید، تنهاتر از ساعاتی پیشش یافتند و به ذبحی عظیم و با شهید گوارای شهادت به قتلش رساندند...

چه توان گفت کامل‌تر از آنچه محتشم کاشانی با جوهری از خون بر دفتر خاطرات ما نوشت:

پس با زبان پر گله، آن بضعهٔ بتول
رو در مدینه کرد که: یا ایهاالرسول،

این کشتهٔ فتاده به هامون حسین توست
وین صید دست و پا زده در خون حسین توست
این نخلِ تر، کز آتش جان‌سوز تشنگی
دود از زمین رسانده به گردون حسین توست
این ماهیِ فتاده به دریای خون که هست-
زخم از ستاره بر تنش افزون، حسین توست
این غرقهٔ محیطِ شهادت که روی دشت-
از موجِ خون او، شده گلگون؛ حسین توست
این خشک‌لب‌فتادهٔ دور از لبِ فرات
کز خون او زمین شده جیحون حسین توست
این شاه کم‌سپاه که با خیلِ اشک و آه
خرگاه زین جهان زده بیرون حسین توست
این قالبِ تپان که چنین مانده بر زمین
شاهِ شهیدِ ناشده‌مدفون، حسین توست...


@sadeqfaramarzi

#گزیده_های_ایران
☑️ نبـــرد افســـانه علیـــه واقعیت

خطابه مارکو روبیو در آکروپلیس علیه تمدن ایرانی چه فرامتنی دارد؟

▫️علیرضا حجتی دبیر گروه بین‌الملل روزنامه ایران

🔹مواضع وزیر خارجه آمریکا در آتن را باید در چه بستری فهم کرد؟ طراحان و نویسندگان سخنرانی مارکو روبیو در یونان چه طرحواره‌ای در سر داشتند که از یونان باستان با دولت-شهرهای آتن و اسپارت به «اول آمریکا»ی ترامپ خط مستقیم کشیدند و ایران را در کانون یک منازعه تمدنی با غرب قرار دادند؟

🔹مواضع وزیر خارجه ترامپ چه یک کاریکاتور یا بازیافت از ایده «برخورد تمدن‌ها»ی ساموئل هانتینگتون در انتهای قرن بیستم باشد یا تلاشی برای تحول الگوی برخورد تمدن‌ها و پارادایم شیفت آن از اسلام (در پسایازده سپتامبر که در راهبرد «جنگ علیه ترور» جرج بوش پسر نمود پیدا کرد) به ایران، اتفاقی به وزارت خارجه آمریکا و کاخ سفید ترامپ راه پیدا نکرده و چه بسا فرامتنی مهم‌تر از گفته‌های روبیو دارد.

🔹در این چارچوب اظهارات او در آتن فراتر از یک ستایش تاریخی از یونان باستان یا دفاعی تازه از سیاست «اول آمریکا»ست. اهمیت این سخنرانی در پیوندی است که روبیو میان میراث تمدنی و ارزشی غرب و تقابل امروز با ایران برقرار می‌کند.

🔹ساموئل هانتینگتون در مقاله مشهور «برخورد تمدن‌ها» که تابستان ۱۹۹۳ در فارن افرز منتشر شد، استدلال کرد که پس از پایان جنگ سرد، سرچشمه اصلی منازعات جهانی بیش از گذشته از رقابت ایدئولوژیک و اقتصادی به تفاوت‌های فرهنگی و تمدنی منتقل خواهد شد.

🔹او تمدن را گسترده‌ترین سطح هویت فرهنگی انسان‌ها می‌دانست و پیش‌بینی می‌کرد که خطوط گسل میان تمدن‌ها می‌توانند به کانون‌های اصلی منازعه در نظم پساجنگ سرد تبدیل شوند. این مقاله بعدها با بسط نظریه در کتابی به همین نام، به یکی از مناقشه‌برانگیزترین چارچوب‌های تحلیل سیاست بین‌الملل بدل شد.

🔹جنگ با ایران چه بلایی بر سر ایالات متحده آورده که اعضای یاغی دولت ترامپ را در حالی که طی دو سال گذشته مشغول تحقیر غرب در آن سوی آتلانتیک بودند وادار کرده از ضرورت تلاش جمعی برای حفظ ارزش‌های غربی سخن بگویند؟ درک این تغییرات حتی شاید ورای «امنیتی سازی» از تاریخ برای توجیه ادامه جنگ علیه ایران است.

🔹نتیجه واضح است: شکست آمریکا در جنگ علیه ایران تا اینجای کار به قدری سنگین بوده که در تاریخ نظامی-سیاسی ایالات متحده نظیری برای آن یافت نمی‌شود. در نگاه طراحان خطابه مارکو روبیو در «بک‌گراند» آکروپلیس نتیجه این جنگ هم احتمالاً یک پیروزی بزرگ تمدنی برای ایران است و نظم جهانی پساجنگ سرد را به کلی دگرگون خواهد کرد.

➕ادامه یادداشت:
https://irannewspaper.ir/9145/5/165331
@yekhezaran

🔴 آری! با درفش کاویانی چکمه سربازان دشمن را پاک کردند
◾حمله به ناموس تاریخی ایرانشهر و سکوت ایدئولوژیک باستان‌گرایان


🔸دوسال قبل و در میانه نسل‌کشی غزه که مردمان زیادی از جهان را به خیابان کشاند(حتی در کشورهایی همانند ژاپن و کره‌جنوبی که انتظارش نمی‌رفت)، سکوتی مرگبار و عموما رضایت‌آلود از سمت صنعتگران حقوق بشر و بوقچی‌های آزادی‌خواه ایرانی گوش‌ها را می‌خراشید. همان زمان گفتم بخشی از اینان بدشان نمی‌آید که برای برداشته شدن فشار از روی خودشان هم که شده چیزی علیه اسرائیل بگویند اما نمی‌توانند!... چرا که هیچ اعتراضی علیه اسراییل هرگز به این رژیم محدود نمی‌ماند و اساسا اسراییل چیزی نیست جز عصاره نسخه استعماری غرب برای خاورمیانه؛ همانکه به او قدرت می‌دهد تا ویترینی از تکنولوژی کشتار را به نمایش بگذارد، به او چراغ سبز نشان می‌دهد که بی‌انتها تصرف کند و همه جغرافیا و سوژه‌ها را هدف مشروع خود به حساب آورد.

🔹پس هیچ اعتراضی به صهیونیسم نمی‌توان کرد که غرب را به چالش نکشد و هرگونه چالشی علیه نسخه‌ها و استانداردهای غرب، این صنعتگران حقوق بشری را بی‌هویت و بی‌روایت و بی‌معاش می‌کند... به همین خاطر سکوت برابر اسرائیل و آنچه بر غزه و لبنان می‌گذشت به مراتب ایدئولوژیک‌تر از فریادی بود که جهانیان با تمام تکثر سیاسی و هویتی خود بر سر رژیم می‌کشیدند...

🔸حامیان اسرائیل هرچند با حقه قدیمی کودک ایرانی-کودک عرب، به دنبال جعل وجهه‌ای ملی‌گرایانه برای خود بودند اما در عمل به قتل عام صدها کودک ایرانی توسط اسرائیل هم همان واکنش را نشان دادند: قتل‌شان را جشن گرفتند و قاتلین را تشویق کردند!
که خب مگر انتظاری جز این می‌رفت؟

🔹آنچه وزیر خارجه آمریکا در یونان به زبان آورد البته سخنی جدید نبود. رئیس او در این ماه‌ها چندبار از «نابودی یک تمدن» بعنوان گزینه‌اش سخن گفته بود. روبیو سخنی به مراتب ملایم‌تر از رییسش به زبان آورد اما تیغ بر «ناموس تاریخی ایرانشهر» یعنی هخامنشیان کشید که سکوت را بر مدعیانش سنگین می‌کند. آنچه او گفت تنها فرصتی بود تا حجاب از باطن ایرانگراییِ اسلام‌ستیز بردارد.

🔸باستان‌گرایی تجویزی پر زرق و برق سلطنت‌طلبان و تریبون‌های ایرانشهری در سال‌های اخیر همه هدفی را دنبال کرده است بجز «ملی‌گرایی».
🔺انتهای کوروش‌پرستی برای شیعه‌ستیزی و جعل دوگانه شاهنامه-قرآن چه می‌خواست باشد جز اینکه یک فرقه جاهلِ متعصب بسازد که با درفش کاویانی مقابل سفارت اسرائیل گل بگذارد و برای سرباز سَقَط‌شده آمریکایی شمع روشن کند؟
🔺قرائت راستگرایان و نوفاشیست‌ها برای چپ‌ستیزی و مصدق‌ستیزی زنجیره‌ای در این سالها چه هدفی داشت جز اینکه تجاوز خارجی را در ابتدا نرمالیز کند و بعد اشغال ایران را به عنوان رویای رهایی‌بخش و مقدمه بازگشت به شکوه هخامنشی به نسلی بفروشد که کتابخوانی و تفکر را بعنوان نشانه چپ بودن برای خود ممنوع کرده است؟
🔺و خب باز به فرض تمام اینها، این حجم پمپاژ نفرت علیه انسانِ فلسطینی چه هدفی داشت؟ جز این بود که غزه آینه‌ای بزرگ برای ایجاد تردید علیه تمام اینها بود؟

🔹همانگونه که سکوت مقابل اسراییل ماهیتی به مراتب ایدئولوژیک‌تر از فریاد برای فلسطین داشت، باستان‌گرایی تجویزی در قرائت‌های ایرانشهری و سلطنت‌طلب تضاد ایدئولوژیک با موجودیت ایران دارد... آنان که «جان خود در تیر کردند» که موشک‌های ایران تا آسمان خصم به پرواز درآیند آرش‌های این سرزمین بودند؛ حافظان مرز ایرانشهر در برابر دشمنان تاریخ این ملک از قضا آنانی بودند که با برچسب «امت‌گرا» یا «جهان‌وطن» به ضدیت با ایران و تاریخش متهم می‌شدند؛ گو آنکه تمام آن درفش‌های کاویانی و نمادهای باستانی هم برای بی‌تاریخ و جغرافیا کردن ایران بلند شده بود...

✅ بدنه غالب گفتمان ایرانشهری که رویای سلطنت بر سر دارند در یک دهه اخیر هر کلمه‌ای که اسراف کرده برای آزمودن دوباره نسخه «ارتجاع سرخ و سیاه» بوده تا شاید از دل اهریمن‌سازی آنان، مقبولیتی برای اسپرم‌سالاری پهلوی به دست آورد... جریان ایرانشهری که به همه برچسب ایدئولوژیک ضدایرانی می‌زد خود به حکم ایدئولوژی محکوم به ایستادن کنار دشمنان ایران‌زمین شد.
@sadeqfaramarzi

🗓 ۱۴مهر نه روز تولد حمیدرضا صدر است و نه روز درگذشتش؛ ۱۴مهر در تقویم روز تهران است و من هرسال در این روز یاد صدر می‌افتم... صفحه آخرِ یک‌سومِ اول کتابش، جایی که می خواهد پیش از سفر محتوم به مرگ و در آخرین شب تنفس سرطان‌آلودش در تهران نامه‌ای به شهر بنویسد و از آن خداحافظی کند؛ آن نامه بسیار بسیار ساده که ارجاع به کوچه پس‌کوچه‌های آشنایی برای من دارد را هر سال در این روز دوباره می‌خوانم و به فرصت محدود خاطره ساختنم با این شهر فکر می‌کنم؛ از شما چه پنهان در این دومین مهر جنگی، که فرود آمدن ساختمان‌های زیادی از شهر را به چشم دیده‌ام، بیشتر اسپند دود می‌کنم به سرسلامتی تهران...

🔸بگذریم! و خب عجیب است که این بند از روزنوشت‌های صدر و نامه‌اش به تهران، دقیقا در روز ۱۴مهر به سال۹۷ نوشته شده است؛ روزی به نام تهران!

🔹جایش خالیست... بامداد فردا قرار است لیونل مسی برای آخرین‌بار پیراهن آرژانتین را به تن کند و پس از آن هم خداحافظی... در سوی دیگری از این سیاره پایتختی دور به تهران، امشب بزم وداع دارد. کاش آن راوی وداع کرده با تهران هنوز در شهر بود و امشب از وداع شهری دیگر با قهرمانش برایمان قصه می‌گفت!
@sadeqfaramarzi

‍ 🔴 جدول را دریابیم تا ویترینی نشویم

🔺شاید الگوی توسعه چیزی غیر از خریدن رونالدو باشد!


🔸کاروان جوان و جنگ از سر گذرانده ایران در ایامی که آمد و رفت از آسمان هم برایش دشوار بود با کسب ۱۹طلا و ۱۸نقره و ۱۵برنز به ششمی آسیا رسید؛
◽با اخلاف بهترین کشور از غرب آسیا شد
◾۶مدال طلا بیشتر از دوره قبل مسابقات صید کرد
◽دخترانش سهم ۱۵مدالی از ۵۲مدال کاروان را صاحب شدند
◾و تنها ۳طلای دیگر تا کسب بهترین نتیجه تاریخ فاصله داشت...
دمشان گرم و سرشان سلامت.

🔹عربستان سعودی هم با ۳طلا و ۲نقره و ۹برنز بالاتر از سنگاپور و پائین‌تر از ویتنام به رتبه بیستم جدول رسید؛ فاصله‌ای که همیشه با ایران داشته را حفظ کرد و احتمالا با قدرت گرفتن زنان ورزشکار ایرانی در سال‌های اخیر، این فاصله افزایش هم خواهد یافت.

🔸من البته همیشه از استقراهای این مدلی دوری کرده‌ام/ می‌کنم اما چون چندین سال است که از ناکارآمدترین و عقب‌مانده‌ترین الگوی پیشرفت که به همه مظاهر توسعه نگاه ویترینی دارد برای تحقیر ایرانیان استفاده می‌شود می‌گویم: 
شاید هم «الگوی توسعه» باید چیزی غیر از خریدن ده‌برابر قیمت بازاری بازیکنان خارجی برای یک شوی اغواگر در لیگ داخلی باشد... جایی که رونالدوی پرتغالی نمی‌تواند جای ورزشکار عربستانی به میدان برود و مدال بگیرد، تازه عیار پیشرفت ملت‌ها مشخص می‌شود... چنانکه در برهه جنگ عیار نیروی نظامی ارزان‌قیمتی که نرم‌افزار و سخت‌افزار و پیاده‌نظامش برخاسته از خاک و علم و آگاهی ملی خود است در برابر بزرگترین قدرت نظامی جهان مشخص می‌شود و ناخالصی ارتشی گران‌قیمت زمانی به چشم می‌آید که پس از دریافت عنوان «گاو شیرده» و خرید کرور کرور جنگنده و سامانه پاتریوت و استخدام چندصدهزار مزدور از باقی کشورها، نهایتا قرار می‌شود مقابل یک سرزمین تحت محاصره با کمترین لجستیک نظامی ممکن بجنگند و می‌ماند در گِل.

🔹ورزش کدام مشکل را حل می‌کند؟ راستش را بگویم هیچکدام! از ابتدا هم قرار نبوده مشکل‌خاصی را حل کند اما آینه خوبی است برای انعکاس ادراک یک جامعه... اگر روزی که تیم باشگاهی ما با حدود ۱۵میلیون دلار ارزش به تیم باشگاهی سعودی با حدود ۲۰۰میلیون دلار ارزش می‌بازد احساس عقب‌ماندگی و تحقیر می‌کنیم اما وقتی در یک رخ‌داد جهانی فاصله ملی‌پوشان ایرانی و سعودی تا این سطح خود را عیان می‌سازد و ما «جور دیگر» به آن نمی‌نگریم یعنی قبل از هر چیز امکان تفکر مستقل را از دست داده‌ایم، ما هم ویترینی شده‌ایم!
@sadeqfaramarzi

آری خدای او زنده است و حافظ ایران ما...
@sadeqfaramarzi

🔴 آنان که ستایشگر تجاوز بودند به دنبال تمدید پاسپورت خود هستند؛ چه باید کرد؟

🔺امیل چوران شبه‌فیلسوف رومانیایی از بزرگترین ستایشگران خودکشی بود؛ کاستیکا براداتان در کتاب «باختن از مرگ» از او یاد می‌کند و به کنایه می‌نویسد: «چوران همه عمر، دنیا را به باد فحش و ناسزا گرفت و خودکشی را بسیار ستود اما وقتش که رسید، یادش رفت خودش را بکشد!» او با مرگ طبیعی از دنیا رفت، بی‌آنکه اقبالش را بیازماید و حداقل یکبار برای کشتن خویش قدم بردارد.

🔸ایران به مبدا زمانی جنگ ۱۲روزه، حدود یک‌ونیم سال است که زندگی جنگی را تجربه می‌کند. از ابعاد میدانی این جنگ و چشم‌انداز اتمامش بسیار می‌شود گفت اما اختلافات بر سر گفته‌ها زیاد است. تنها چیزی که بی‌هیچ اختلافی می‌توان درباره‌اش حرف زد این است که جنگ نه در میدان نظامی‌اش و نه در تاثیرات شهری‌اش هیچ شبیه آنچه که «ستایشگران جنگ» تبلیغش کردند نبود. آنقدر نبود که عموم ستایشگرانش مسیر انکار در پیش گرفته‌اند، فی‌المثل مادر پیرکودکِ حسرت‌السلطنه هم مصاحبه کرده و گفته ما که مخالف حمله به ایران بودیم همیشه!

🔹در این هفته که گذشت دو ویدئو عجیب دیدم. یکی مربوط به زمان بمباران عسلویه که یک آتش‌نشان در مجاورت با موشک‌هایی که کنارش منهدم می‌شوند و بیخ گوش مرگ ایستاده و با گوشی موبایلش از اصابت‌ها فیلم می‌گیرد و خطاب به دختر نوجوانش که گفته بود مطمئن است آمریکا غیرنظامیان را نمی‌زند می‌گوید: «آرمیتا بابا، این همونه که بهت می‌گفتم، این آمریکاست». دومی اما مربوط به یک فارسی‌زبان بود که روزهای جنگ در خارج از ایران به خیابان آمده و از متجاوزان خارجی به خاک ایران تقدیر کرده بود و پای نعش خونین ایرانیانی که زیر بمب جان می‌دادند رقصیده و شاید رویا بافته بود که چند روز دیگر ایران است. او هرگز چندروز بعد به ایران نیامد اما چند ماه بعد پاسپورتش منقضی شد و دفتر کنسولی ایران از تمدید پاسپورتش خودداری کرد و حواله‌اش داد به عموی حرامزاده‌اش. فارسی‌زبان توضیح می‌دهد که اینجور نمی‌تواند به باقی کشورها پا بگذارد و خب...

🔸تقریبا ویترین تمام مکاتب سیاسی شباهت عجیبی به هم دارد و حتی کلمات‌شان یکسان نیست. هیچ مکتبی تاکنون نه خود را مخالف آزادی خوانده و نه عدالت و نه شایستگی و نه کرامت انسانی. مشتِ مکاتب اما جایی باز می‌شود که اصول بنیادین و معناسازش در معرض تهدید قرار گیرد. مثلا لیبرال‌ها هرگز اجازه نمی‌دهند که جایگاه و مالکیت اموال یک‌درصد سرمایه‌دار جامعه با رای حتی ۹۹درصد دیگر جامعه ذره‌ای آسیب ببیند. آنجا منطقه ممنوعه دموکراسی است!... پس اگر نخستین منبع ایجاد حق برای ایرانیان وجود ایران است, آیا می‌توان حقی برای آنان که ستایشگر انهدام ایران بودند قائل شد؟ وجود چنین حقی خود باعث انهدام تمام حقوق دیگر خواهد شد.

🔹طرفداران اسرائیل و آمریکا سالهاست که بدون توجه به نقطه آغازین تاریخ مدعی‌اند که چون ایران در قالب شعار نماز جمعه، مرگ دیگری را طلب کرده پس دیگری بنا به غریزه بقا حق دارد که به جنگ ایران بیاید؛ آنان اما هفته پیش که رئیس‌جمهور آمریکا برای بار چندم تهدید کرد که ایران را از بین خواهد برد! دیگر هرگز یادشان نیامد بگویند که ایران هم در چنین جهانی حق دارد برای بقا خود هر کاری کند... این همان مشت پوچ از انسانیت و آزادی و ملی‌گرایی جماعت استعمارطلب است که آزمایش موشکی ایران را محکوم می‌کنند اما شلیک موشک آمریکایی به خاک ایران را تحسین می‌کنند... با این استعمارطلبی باید برخورد سرکوبگرانه داشت. آزادی همگان در گرو این سرکوب است؛ چون شاید آنکه خودکشی را تجویز می‌کند علاقه زیادی به مرگ طبیعی در سنین بالا داشته باشد!
@sadeqfaramarzi

🌐آیا جنگ ایران تکرار جنگ آمریکا با عراق است؟

#مقاله_تحلیلی
#جنگ_رمضان

📝محمدعلی حسن‌نیا

🔹اگرچه عراق دهه ۱۹۹۰ و ایران امروز از جهات متعددی متفاوت هستند، اما الگوی رفتاری آمریکا در قبال هر دو، شباهت‌های زیادی دارد. کارشناسان بنیاد دفاع از دموکراسی‌ها در اکتبر ۲۰۲۵ نیز تأکید کردند که عراق آخرین نمونه کشوری بود که پس از شکست در جنگ متعارف، با سطح سخت‌گیرانه‌ای از محدودیت‌های تسلیحاتی و قطعنامه‌های شورای امنیت مواجه شد و باید از تجربه عراق برای مواجهه با ایران درس گرفت.

💢شباهت‌های سیاستی

🔸نخستین شباهت، تغییر هدف از خلع سلاح به تغییر رژیم است. در مورد عراق، واشنگتن ابتدا تحریم‌ها را به خلع سلاح مرتبط کرد، اما در نهایت کنگره با تصویب قانون آزادسازی عراق در سال ۱۹۹۸، تغییر رژیم را به هدف رسمی سیاست خارجی تبدیل کرد.

🔸دومین شباهت، استفاده از مذاکره همزمان با تشدید فشار است. در سال ۱۹۹۸، پس از قطع همکاری عراق با بازرسان UNSCOM، آمریکا عملیات «روباه صحرا» را اجرا کرد. در مورد ایران نیز در ژوئن ۲۰۲۵، در حالی که مذاکرات در جریان بود، اسرائیل حمله خود را آغاز کرد.

🔸سومین شباهت، تخریب زیرساخت‌ها به عنوان ابزار فشار است. در سال ۱۹۹۱، جیمز بیکر، وزیر خارجه وقت آمریکا، به عراق هشدار داد که کشور را به دوران پیش از انقلاب صنعتی بازمی‌گرداند و در ادامه، زیرساخت‌های این کشور، هدف حملات قرار گرفتند. در مورد ایران نیز در سال ۲۰۲۶ تهدیدهایی درباره هدف قرار دادن زیرساخت‌ها و بازگرداندن ایران به «عصر حجر» مطرح شد.

🔸چهارمین شباهت، تداوم حملات و تبدیل فشار نظامی به یک روند دائمی است. آمریکا و بریتانیا در فاصله سال‌های ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۲ تقریبا هر سال حملات هوایی علیه عراق انجام دادند؛ از حملات سال ۱۹۹۳ و ۱۹۹۶ تا عملیات چهارروزه «روباه صحرا» در سال ۱۹۹۸. در مورد ایران نیز حملات آمریکا و اسرائیل به شکل مستمر ادامه یافته و فشار نظامی به بخشی از روند تقابل تبدیل شده است.

💢تحریم‌های مالی

🔸در عراق، تحریم‌ها از اوت ۱۹۹۰ آغاز شد و دارایی‌های دولت عراق در آمریکا مسدود شد. هدف اصلی، قطع دسترسی به درآمدهای نفتی بود. بعدها درآمد حاصل از فروش نفت در چارچوب حساب‌های تحت نظارت بین‌المللی قرار گرفت؛ بنابراین نظام تحریم عراق، کاملا نهادینه‌شده بود.

🔸در مورد ایران، آمریکا در سال ۲۰۲۶ فشار بر شبکه‌های مالی مرتبط با ایران را افزایش داد و نهاد‌هایی را به اتهام ارتباط با شبکه بانکداری سایه تحریم کرد. با این حال، برخلاف عراق، ایران همچنان از مسیرهای غیرمستقیم برای دسترسی به منابع مالی استفاده می‌کند.

💢تحریم هوایی

🔸در عراق، تحریم هوایی بر اساس قطعنامه ۶۷۰ شورای امنیت در سال ۱۹۹۰ شکل گرفت و پروازهای به مقصد یا از مبدأ عراق، جز در موارد بشردوستانه، محدود شد.

🔸در مورد ایران، در سپتامبر ۲۰۲۶ آمریکا شرکت‌های هواپیمایی ایرانی و شرکت‌های خارجی مرتبط با آن را تحریم کرد. این اقدامات، فشار بر شبکه حمل‌ونقل هوایی ایران را افزایش داد، اما برخلاف عراق، تحریم هوایی ایران در چارچوب یک محاصره کامل توسط شورای امنیت قرار ندارد.

💢تحریم زمینی و تجاری

🔸در عراق، محاصره تجاری تقریبا کامل بود؛ واردات و صادرات محدود و دارایی‌های دولت مسدود شد و حتی محموله‌های دریایی عراق امکان بازرسی داشتند. برنامه «نفت در برابر غذا» نیز نتوانست بحران انسانی ناشی از تحریم‌ها را حل کند.

🔸در ایران، تحریم‌های تجاری عمدتا صنایع کلیدی را هدف گرفته‌اند. با این حال، ایران از طریق شبکه‌های غیررسمی، بخشی از نیازهای خود را تأمین می‌کند.

💢تفاوت‌های کلیدی

🔸مهم‌ترین تفاوت، نوع واکنش طرف مقابل است. عراق پس از سال ۱۹۹۱ عملا توان حمله مؤثر خود را از دست داده بود؛ اما ایران در سال ۲۰۲۶ با حملات موشکی و پهپادی به مواضع آمریکا در منطقه پاسخ داد. بنابراین سطح بازدارندگی متقابل در ایران و آمریکا با عراق دهه ۱۹۹۰ متفاوت است.

🔸دومین تفاوت، عمق شبکه متحدان منطقه‌ای است. عراق در سال ۱۹۹۱ تقریبا تنها بود، اما ایران شبکه‌ای از متحدان منطقه‌ای دارد که در جریان درگیری‌ها فعال شده‌اند و حتی بر امنیت کشتیرانی در دریای سرخ تأثیر گذاشته‌اند.

🔸سومین تفاوت، هزینه و پیچیدگی جنگ برای آمریکا است. جنگ عراق در سال ۲۰۰۳ با تهاجم زمینی و اشغال طولانی‌مدت همراه شد، در حالی که مقامات آمریکایی درباره ایران از اعزام نیروی زمینی سخن نگفته و تمرکز بر حملات هوایی و دریایی بوده است.

🔸چهارمین تفاوت، رقابت قدرت‌های بزرگ است. در دهه ۱۹۹۰، شوروی فروپاشیده بود و آمریکا عملا قدرت مسلط جهانی محسوب می‌شد. امروز اما چین رقیب اصلی آمریکا و روسیه نیز در تقابل با واشنگتن قرار دارد. این رقابت در مواضع قدرت‌های شرقی و غربی درباره قطعنامه‌ها نیز بازتاب یافته است.

🔗برای مطالعه متن کامل مقاله کلیک کنید!🔗

✅اندیشکده تهران✅

👨‍💻سایت |📲بله |🌐اینستاگرام|📱تلگرام

🎶 ای ماه مهر زهر هلاهل
بازآ که زنگهای ثلاثه
روزی هزار بار بمیرند
تا کودکان به وقت دبستان
از ترس امتحان نهایی
با «نمره‌ی چهار» بمیرند...
#محسن_چاوشی
@sadeqfaramarzi

‍ 🔴 الف با: آب؛ میناب...

🔸من قبل از یاد گرفتن الفبا، جغرافی یاد گرفتم. یک کتاب زرد اطلس گیتاشناسی گوشه خانه‌مان افتاده بود و هر روز دستش می‌گرفتم و تک به تک می‌پرسیدم این پرچم کجاست؟ این کدام قاره است و آن کشور چقدر جمعیت دارد؟ خیلی زود بیشترشان را یاد گرفتم و حالا که نقشه و پرچم و جمعیت بیشتر جهان را بلدم باید بگویم که به ندرت بعد از یاد گرفتن الف و ب و پ، چیز جدیدی در جغرافیا یاد گرفته‌ام... جغرافیا قدمتش برای من بیشتر از الفباست. آنقدر که سین برایم مثل سودان بود شین مثل شیلی.
‌
🔹یک فلافلی حلال‌خور هم سه چهار پنج کوچه بالاترمان است که پرتی یک دیوارش را نقشه ایران گذاشته، بی‌دلیل و منطق و حتی زببایی... چندماه پیش بین گاز چهارم یا پنجم فلافل بودم که صورتم را کمی بالا آوردم، چشمم قفل شد روی نقشه و ناخودآگاهی در ذهنم به چشمم دستور داد میناب را پیدا کنم و چشم به سرعت اجابت امر کرد و تمام... این اولین تجربه نفرتم از جغرافیا بود! یک هفته بعدش که عاشورا شد و حسین فخری جای رسم قدیمی‌اش مسجد خرمشهر نرفت تا برود به دبستان میناب، به دوستم گفتم کاش هیچوقت این شهر آنقدر معروف نمی‌شد و کاش هرگز اینقدر مسلط نمی‌شدیم به اینکه میناب کجای نقشه است و چقدر جمعیت دارد و حتی نام یکی از دبستان‌هایش چیست!

🔸فردا سال یکِ تحصیلی است به تقویم هجری کودکان میناب! سال اول در مدرسه نبودنشان... قریب یک میلیون‌نفر برای اولین‌بار به مدرسه می‌روند و یک میلیون الف و یک میلیون ب و ۳۰میلیون حروف دیگر منتظرشان است. دو درس اول را که تمام کنند و الف و با را یاد بگیرند آب را یاد گرفته‌اند و با همین آب می‌توانند با میناب قافیه بسازند... از سال دوم هجری میناب، دیگر هر شعری که کودکان بسرایندش با الف و بای جامانده در آن مدرسه است. تکثیر می‌شوند لای تمام حروف. با بعضی‌شان غزل و با بعضِ دیگر حماسه می‌سرایند؛ کاش که با هیچکدامشان اعلامیه ترحیمی نگاشته نشود.

🔹حالا ۶ماه را پر کرده که زیادتر از قبل به الفبا فکر می‌کنم. قسمت بود در بزرگسالی بیخیال جغرافیا شوم و مشتاق الفبا... از ما چه حروفی به یادگار خواهند ماند که از تخته سیاه دبستان میناب برداشته باشیم؟ چه کلمه‌ای خواهیم ساخت از میم و کاف و نونِ منهدم‌شده ماکان که شمایلی از آرزوهای بزرگسالی‌اش باشد: شور اولین نگاهش باشد به چهره دختری از همسایه که آن شب خواب را تا صبح از چشم پسر بگیرد... میناب ابدیت دارد در جزیره سوگواری ما. پس به نام حزنش که علی‌الدوام است به رخسار خون‌گرفته نقشه ایران:

🔺فردا که ۱/۱/۱ در تقویم هجری میناب است تکلیف ما برای نوشتن از ایران آغاز می‌شود. مشق اول برای من نوشتن از #حق_ایران است. اولین حق این سرزمین آن است که دیگرانش نتوانند کودکانش را به نام هیچ مکتبی و در توجیه هیچ سلطه‌ای بکشند و خود زنده بمانند. این قرارداد اجتماعی ما برای ایرانی شدن(و نه بودن) است... سال‌ها نشستن پای کلاس‌های اشتباهی ما را به آنجا رساند که برای کدخدای جهانش به حکم کدخدایی چنین حقی را بپذیریم و از فردا این ماییم که باید این کلاس‌های اشتباهی را به درستی هرچه تمام‌تر به هم بزنیم. میناب مبدا است برای ایرانی شدن؛ الف با مثل آب، میناب...
@sadeqfaramarzi

📸 تا دقیقه ۹۰ می‌جنگیم؛ زندگی می‌کنیم...

🔺بعد از آنکه ورزشگاه غزه به محل اسکان آوارگان جنگی اختصاص یافت؛ عاشقان فوتبال با راه‌اندازی یک زمین چمن مصنوعی در میان آوارهای باقیمانده از نسل‌کشی، با تن‌های زخمی و جدامانده دوباره دنبال یک توپ می‌دوند و خیره به انتظار لحظه باز شدن دروازه‌ها نیم‌خیز می‌مانند...
#گزارش_تصویری
عکاس: جهاد الشرفی
@sadeqfaramarzi

خبر رسیده است این «پهلوان افسرده‌سیما» مدیر گروه جامعه‌شناسی بهترین دانشگاه ایران شده است:-)

البته چنین وضعیت علمی و چنین دانشکده‌ای، واقعا چنین مدیری هم می‌طلبد.

حضرت سعدی می‌فرمایند:

«هارون‌الرشید را چون مُلکِ دیارِ مصر مسلم شد گفت: به خلافِ آن طاغی که به غرورِ مُلکِ مصر دعویِ خدایی کرد، نبخشم این مملکت را مگر به خسیس‌ترینِ بندگان.

سیاهی داشت نام او خَصِیب در غایتِ جهل. مُلکِ مصر به وی ارزانی داشت و گویند: عقل و درایتِ او تا به جایی بود که طایفه‌ای حُرّاثِ مصر شکایت آوردندش که پنبه کاشته بودیم بارانِ بی‌وقت آمد و تلف شد.
گفت: پشم بایستی کاشتن!

اگر دانش به روزی در فزودی
ز نادان تنگ‌روزی‌تر نبودی
به نادانان چنان روزی رساند
که دانا اندر آن عاجز بماند
بخت و دولت به کاردانی نیست
جز به تأییدِ آسمانی نیست
اوفتاده‌ست در جهان بسیار
بی‌تمیز ارجمند و عاقلْ خوار
کیمیاگر به غصّه مُرده و رنج
ابله اندر خرابه یافته گنج»
@kharmagaas

وقتی ما می‌گوییم در ایران چیزی به نام علوم انسانی و جامعه‌شناسی و علوم سیاسی و روانشناسی و... نداریم، عده‌ای ناراحت می‌شوند.

علوم انسانی جدید در ایران از بدو تولد چون شعبه‌ای از متون دست چندم از متفکران دست چندم آمریکایی و اروپایی بود نسبتی با جامعه ایران ندارد. این علوم به این واسطه نه ایران و نه جامعه ایران و نه سیاست ایران و نه تاریخ ایران و نه انسان ایرانی را می‌شناسد.

علوم انسانی که دانشگاه‌های ایران تدریس می‌شود در بهترین حالت شعبه جدید استعمار و ابزار توجیه استعمار و پرورش اذهان ضدملی و استعمارزده است.

به این هذیانات بی‌سروته این بنده خدا نگاه کنید. ایشان نه راننده تاکسی خط مولوی-راه‌آهن است نه ساقی بساط وافور راننده کامیون‌هاست و نه سخنگوی گروه واتس‌آپی شوهر عمه و شوهرخاله است. ایشان از معروفترین استادان جامعه‌شناسی ایران است:-))
@kharmagaas

🔴 ابتدا به احمقانه‌ترین شکل ممکن به شهریور۲۰ نگاه کنیم... بسیار آشناست!
🔺از ارس تا هرمز، نخست باید با دستور زبان استعمار جنگید

🔹۸۵سال پیش به چنین روز شومی، از نحوست ایام خاک وطن آلوده به چکمه  اجنبی شد و ایران به اشغال متفقین درآمد؛ تقریبا بی‌هیچ مقاومتی و در چند روز از شمال تا جنوب ایران محل سکونت سربازان بیگانه شد و میهن بار دیگر به جغرافیایی برای رقابت‌های استعماری تبدیل شد... شاه کشور به تلگراف ارتش بیگانه تبعید شد و در پس این اشغال، قحطی و تیفوس جان‌های بسیاری را گرفت؛ که از چندصدهزار تا چهار میلیون برآوردش رفته است.

🔸ایران آن روز بار دیگر همانند قرون ماضی، طعم تلخ بی‌دفاع ماندن را چشید... کاش که هرگز دیگر این طعم را نچشد!

🔹امروز و در هشتادوپنجمین سالگرد آن روز بسیار می‌توان از شهریور سیاه۲۰ نوشت. اما به گمانم احمقانه‌ترین چیزی که می‌توان گفت استناد به ادعای متجاوزین است... آن روز متفقین با این ادعا که ایران جاسوس‌های آلمان را در خاک خود جا داده است به خاکمان حمله کردند و شهر به شهرش را اشغال. اما کدام احمق است که واقعیت آن اشغال و انگیزه اشغالگرانش را این بداند؟ ایران به حکم جغرافیا «پل پیروزی» بود و به قاعده سیاست «کشوری بی‌حق» بود که یگانه رسالتش باید تامین منافع انگلیس و شوروی می‌شد. هرچه جز این معنایش یاغی‌گری و تنش‌آفرینی بود.

🔸به گمانم ۸۵سال بعد ایرانیان آن ایام که ما را نمی‌شناسند از خواندن اسفند۴۰۴ حسی دیگر خواهند داشت؛ به آن امید که پایان این پیکار روز سرافرازی وطن مقابل متجاوزی دیگر باشد. اما ما چه حس نفرتی داریم به هرکه در مقابل سوژه اشغال وطن در آن شهریور متوسل به روایت اشغالگران شود؟ صدهابار بدترش را خواهند داشت به آن دانشگاهیان و تریبون‌دارانی که در این جنگ تقلا کردند تا فطرت مدافع وطن ایرانیان را در برابر حمله اهریمنی آمریکا و اسرائیل برای اشغال و تجزیه وطن به چالش بکشند و از موضع متجاوزان به جنگ بنگرند و جا بیاندازند که «ایران حقی ندارد» و هرچه دارد وظیفه است برای اطاعت از قدرت‌های جهانی!

🔹نخستین چیزی که استعمار به آن یورش می‌برد فهم مستعمره از جایگاه خودش است. اینکه تو فاقد هرگونه حقی هستی در برابر متجاوز. به تو زور می‌گویند و اگر اعتراض بکنی گرسنگی‌ات می‌دهند و بعد به گرسنگی‌ات افسوس می‌خورند تا بپذیری که خودت مقصر گرسنگی خود هستی. البته این لابلا ده‌ها برچسب هم به سر تا پایت می‌زنند که مطمئن شوی حقی نداری... هر تریبونی که ایران ایران کرد تا تهش جا بیاندازد که ایرانی حقی ندارد همان پایگاه جنگی اشغالگران است که هنوز تغییر دکوراسیون نداده.

⚪ سر ایران سلامت
⚪ یاد همه مدافعان در خون خفته‌اش زنده

@sadeqfaramarzi

🔹داستان اسپویل‌شده «هند رجب» بود... یکی از ۲۰۰۰۰ داستان ناتمام در فستیوال کودک‌کشی غزه که تا لحظه آخر آدمی را امیدوار نگه می‌دارد که شاید زور سینما و تمنای خیال به واقعیت بچربد و گونه دیگری تمام شود این قساوت تمام‌عیار... اما نه! زور واقعیت بیشتر بود...

🔸یکی از تلخ‌ترین آثار تاریخ سینما که البته با عبارت «براساس یک داستان واقعی» شروع می‌شود!

🔹تماشایش بسیار دشوار است اما گریزی از آن نیست... با تکرار نکردن داستان «هند رجب» به کودک‌کشی عادت می‌کنیم و آن را به حساب قانون طبیعت می‌گذاریم؛ عادت نکردن یک عمل انقلابی است. عادت نکنیم و با صدای بلند از غزه تا میناب داستان ناتمام کودکان را فریاد بزنیم 🇮🇷🇵🇸
#معرفی_فیلم
@sadeqfaramarzi