یک حرف از هزاران

#گزیده_های_ایران
☑️ کمی درباره وضعیت جامعه و مردم با هم بخوانیم
▫️سمیه توحیدلو، ۸ مهرماه ۱۴۰۵

لطفا آماری بودن یا طولانی بودن یادداشت‌های این فایل شما را از مطالعه باز ندارد. این فایل چند یادداشت را یک‌جا جمع کرده و دارای جدول و تصاویر مرتبط است. در این فایل درباره وضعیت هزینه و درآمد و همینطور اشتغال در میان دهک‌های مختلف توضیح داده شده و به این سوال پاسخ داده‌ام که چرا نباید کالابرگ بخشی از جامعه حذف شود.

بخش اول: جامعه ایرانی روی نمودارها؛ تصویر واقعی معیشت، انقباض مصرفی و بحران بازار کار بر اساس آخرین گزارش‌های مرکز آمار

🔹این روزها مجدداً بحث حذف ۱۰ یا ۱۵ میلیون نفر از یارانه‌بگیران و تحدید چتر حمایت‌های رفاهی سر زبان‌ها افتاده است؛ با این پیش‌فرض خطای سیاست‌گذار و بخشی از افکار عمومی که «دهک‌های بالا پر از مرفهین و ثروتمندانی‌اند که نیازی به یارانه ندارند». اما اگر به آخرین گزارش‌های رسمی مرکز آمار ایران—شامل نتایج قطعی طرح آمارگیری هزینه و درآمد خانوار سال ۱۴۰۴ (منتشرشده در شهریور ۱۴۰۵)، گزارش شاخص قیمت مصرف‌کننده شهریور ۱۴۰۵ و آمار نیروی کار بهار ۱۴۰۵—نگاه کنیم، واقعیتِ عریان ساختار طبقاتی، بازار کار و خط فقر در ایران تصویر دیگری به ما می‌دهد.

🔹چرا استناد به داده‌های قطعی سال ۱۴۰۴ حیاتی است و در سال ۱۴۰۵ چه گذشت؟
آمارهای تفصیلی هزینه و درآمد خانوار سالانه تدوین می‌شوند و آخرین داده‌های ثبتی و تفصیلی موجود در کشور متعلق به سال ۱۴۰۴ است. (جدول فرسته بالا را ببینید) در سال ۱۴۰۵ با رسیدن تورم سالانه به ۷۳.۶ درصد، تورم نقطه‌به‌نقطه به ۸۹.۸ درصد و تورم سالانه خوراکی‌ها به ۱۰۸.۸ درصد، خطای فاحشی است اگر تصور کنیم خانواده‌ها متناسب با این تورم، هزینه‌کرد و ریخت‌وپاش خود را بالا برده‌اند. واقعیت میدانی و ساختاری اقتصاد این است که دستمزدها هم‌پای تورم رشد نکرده و به دلیل فقدان نقدینگی، اقلام یکی پس از دیگری از سبد مصرف خانوار حذف شده‌اند. با تورم سالانه ۱۹۶.۶ درصدی روغن‌ها، ۱۲۱.۸ درصدی نان و غلات، ۱۱۸.۷ درصدی لبنیات، ۱۱۵.۲ درصدی گوشت و ثبت قیمت گوشت گوسفند و گوساله در ارقام فراتر از ۱ میلیون و ۷۶۰ هزار تومان در شهریور ۱۴۰۵، جامعه با «انقباض خشن مصرفی» روبه‌رو شده است. هزینه‌های درمان، آموزش، تفریح و کالاهای بادوام متوقف شده و حتی کالری مصرفی به سود نان و اقلام نشاسته‌ای افت کرده است. بنابراین ارقام ثبت‌شده سال ۱۴۰۴، کف واقعی تاب‌آوری پیش از موج انقباضی اخیر هستند.

🔹تله درآمدی و اجاره اسمی مسکن در سال ۱۴۰۴:

متوسط هزینه کل ناخالص سالانه خانوار شهری در سال ۱۴۰۴ برابر با ۳۹۱ میلیون و ۹۴۲ هزار تومان (ماهانه حدود ۳۲.۶ میلیون تومان) بوده که نسبت به سال قبل ۴۵.۵ درصد افزایش یافته است.

هزینه خوراکی و دخانی خانوار شهری با جهش شدید ۷۴.۰ درصدی، به ۱۱۰ میلیون و ۸۱۶ هزار تومان در سال رسیده است.

متوسط درآمد سالانه خانوار شهری ۴۸۴ میلیون و ۶۱۰ هزار تومان (ماهانه حدود ۴۰.۳ میلیون تومان) قید شده است. اما این رقم یک خطای شناختی بزرگ دارد: ۵۳.۹ درصد درآمد خانوار شهری «درآمد غیرشغلی» است و از این درآمد غیرشغلی، ۴۳.۱ درصد آن صرفاً برآورد حسابداری اجاره‌بهای مسکن شخصی خانوار است (یعنی ارزش فرضی سقف بالای سر که ریالی پول نقد یا قدرت خرید جاری به بار نمیآورد)! سهم دستمزد و حقوق‌بگیری از کل درآمد خانوار شهری تنها ۳۰.۲ درصد و سهم مشاغل آزاد فقط ۱۵.۹ درصد است.

🔹 تحلیل وضعیت فقر و دارایی در آینه آمار:

شش دهک نخست در تله خط فقر: هزینه ماهانه دهک‌های اول تا ششم بین ۸.۵ تا ۲۸.۶ میلیون تومان است؛ دامنه‌ای که کاملاً منطبق بر حقوق پایه کارگری و بازنشستگی‌های حداقلی است و نشان می‌دهد ۶۰ درصد جامعه در تأمین نیازهای پایه دچار بحران‌اند.

پرش دهک دهم: هزینه کل سالانه بین دهک نهم (۶۱۶ میلیون تومان) و دهک دهم (۱ میلیارد و ۲۷ میلیون تومان) با ۶۶.۷ درصد پرش ناگهانی روبه‌رو می‌شود. این چولگی شدید اثبات می‌کند که کف دهک دهم (صدک‌های ۹۱ تا ۹۳) با هزینه‌کرد ماهانه ۵۰ تا ۶۰ میلیون تومان مرفه نیستند، بلکه زیر سایه سنگین ثروت نجومی صدک‌های ۹۹ و ۱۰۰ قرار گرفته‌اند.

محرومیت از دارایی‌ها: ۴۳ درصد خانوارهای شهری اتومبیل شخصی ندارند (در روستاها ۵۹ درصد فاقد خودرو هستند). همچنین نزدیک به ۳۰ درصد از خانوارهای شهری فاقد مسکن ملکی هستند (۲۲.۸ درصد مستأجر رسمی و ۶.۵ درصد سایر سکونت‌های غیرملکی). وسایل رفاهی مدرن نظیر ماشین ظرفشویی تنها در ۹.۶ درصد و مایکروویو در ۱۵.۲ درصد خانه‌های شهری وجود دارد.

➕ ادامه در فایل پیوست

@smtohidloo
@yekhezaran

#گزیده_های_ایران
‏از زمان رد پیشنهاد ایران توسط ترامپ، منابع ایرانی گزارش می‌دهند که تهران در هرمز به شدت تشدید کرده و طی دو شب حدود ۲۰ کشتی را هدف قرار داده است، از جمله با موشک‌های کروز و پهپادها. در صورت تأیید، این نشان‌دهنده تشدید در کمپین اختلال هرمز ایران است.
https://x.com/sinatoossi/status/2104211537439469720?s=52
@yekhezaran

#روز_ها
☑️ از زادروز مولانا و تبدیل تقویم‌ها
▫️مجید سلیمانی

«سی‌ام سپتامبر» سالگرد زادروز مولاناست. براستی هست؟ از کران تا به کرانِ اینترنت و حتی مراجع مهم را ببینید، می‌خوانید که تاریخ زادروز مولانا سی سپتامبر ۱۲۰۷ است و بر همین اساس معادل آن در تقویم ما بر هشتم یا نهم مهر، بسته به سال، منطبق می‌شود.

امّا مشکل و خطا، به گمان من، آنجا رخ می‌دهد که آن تاریخ سی سپتامبر، که درست هم هست، امّا مطابق تقویم موسوم به ژولی، عیناً بر تقویم امروزی میلادی، یعنی تقویم گریگوری، منطبق می‌شود، که نباید، و هم بر این اساس معادل تاریخ هجری شمسی آن، برابر هشتم یا نهم مهر، محاسبه می‌گردد. واضح است که این یادداشت قصد ندارد که تاریخی نمادین را به پرسش بگیرد! نه، مقصود این است که در تبدیل تاریخ‌های قمری / شمسی / میلادی، اختلاط بین دو تاریخ ژولی و گریگوری به کرّات رخ می‌دهد و خصوصاً کاربرِ تاریخ هجری شمسی را به ناخواه و بدون ضرورت درگیر می‌کند و به اشتباه می‌اندازد و من «از پی اظهار این سبْق ای ملک، در تو بنهم داعیه‌ اشکال و شک».

واقع آن است که اگر قرار به یافتن سالگرد دقیق زادروز مولانا باشد، آن روز معادل پانزدهم مهر یا به تقویم امروزی میلادی هفتم اکتبر است. «شرح این فرض است» و کوتاه می‌آورم.

ابتدا اینکه «ولادت خدمت مولانا در بلخ بوده است، در ششم ربیع الاول سنه‌ اربع و ستّمائه» و این را هم افلاکی آورده است و هم دیگران به نقل از او. امّا تاریخ ششم ربیع الاول سال ۶۰۴ هجری قمری، بنا بر نرم‌افزارهای معادل‌یابی تاریخی برابر است با روز یک‌شنبه پانزدهم مهر ماه ۵۸۶ هجری شمسی و سی سپتامبر ۱۲۰۷ مطابق گاهنامه ژولی (رایج در آن عهد) و هفتم اکتبر ۱۲۰۷ بر اساس تقویم گریگوری (فرضی در آن زمان). ما به واقع اصلاً ضرورتی ندارد که به تاریخ میلادی میان‌بری بزنیم، امّا امروزه معادل میلادی زادروز مولاناست که عالمگیر شده است.

به عهد مولانا، در سرزمین‌های مسیحی، هنوز تقویم ژولی که ژولیوس سزار به سال ۴۶ پیش از میلاد برقرار کرده بود، رایج بود. در سال ۱۵۸۲، سه قرن پس از مولانا، پاپ گریگوری سیزدهم، گاهنامهٔ جدیدی را که امروز تقویم رایج در بیشتر کشورهاست در مناطق کاتولیک وضع کرد و به تدریج بقیهٔ قلمرو‌ها و کشورهای مسیحی و غیرِ مسیحی هم آن را پذیرفتند. این تقویم، جدای شیوهٔ جدید محاسبه سال کبیسه، ناگهان با «طیّ زمان» ده روزه، انحرافات نقطهٔ اعتدالی تقویم ژولی را هم تصحیح کرده بود. یعنی فردای روز چهارم اکتبر ۱۵۸۲، پانزدهم اکتبر تقویم گریگوری جدید اعلام شد.

مطابق رسم معهود، مرجع یا مبنای گزارش تاریخ هر واقعه، تقویم رایج در آن عصر خواهد بود. به مثال اگر از جنگ‌های صلیبی بنویسند، تاریخ‌ها بر اساس تقویم ژولی است و پس از ۱۵۸۲ هم از تاریخ میلادی گریگوری استفاده خواهد شد، درست همانطور که در منابع آن عصر بکار رفته است. یک نویسنده غربی، که زندگینامه مولانا را می‌نویسد، به قاعده تاریخ ژولی را استفاده می‌کند چنان که برای همه وقایع آن روزگار و این درست است. بر این مبنا، زادروز مولانا در تاریخ میلادی سی‌ام سپتامبر بوده است ولی به تقویم ژولی آن روزگار. امّا اگر براستی در پی تعیین دقیق زادروز مولانا باشیم (و نه یک روز نمادین به عنوان سالگرد)، آنگاه باید یک تقویم واحد را مبنا بگیریم، که به قاعده تقویم امروز گریگوری خواهد بود، و به روش «برون‌یابی»، به عقب بازگردیم و تاریخ آن روز را محاسبه کنیم که معادل هفتم اکتبر خواهد شد.

پس تاکید کنیم که اگر تقویم خورشیدی امروزی خود را معیار قرار دهیم، روز تولّد مولانا به همهٔ روزگاران در نیمهٔ ماه مهر بوده است. پس می‌بینید که تصحیح در جای دیگر، ما را در اینجا به خطا انداخته است.

در زادروز مولانا، از او هم باید گفت؟ نه جز اینکه «من بدین وقت معیّن ای دلیر، می‌نگردم از محاکات تو سیر». کار وقرار ما با او به روز و ماه و فصل نیست، هماره فصل اوست و بلکه وصل او را فصل نیست...

پ.ن.
همین قاعده در خصوص تاریخ وفات مولانا هم صادق است. دقیق‌تر بگوییم که شب عرس در پنجم جمادی الآخر سنه ۶۷۲ مطابق ۴ دی ۶۵۲ هجری شمسی، هفدهم دسامبر ۱۲۷۳ تاریخ ژولی، معادل بیست و چهارم دسامبر ۱۲۷۳ گریگوری است. چون آن تاریخ ژولی را امروزه به جای تاریخ جدید گریگوری بکار می‌برند، معادل هجری شمسی آن می‌شود ۲۷ آذر که به موجب مراسم آن در قونیه شهرت خاصی دارد...

@kariznotes
@yekhezaran

#عکس_ها
☑️ تصاویر دیده‌نشده از حضور ایران در بازی‌های آسیایی پکن ۱۹۹۰

بازی‌های آسیایی پکن ۱۹۹۰، یازدهمین دوره بازی‌های آسیایی، مهر ۱۳۶۹ در پکن برگزار شد و کاروان ورزشی ایران با کسب ۱۸ مدال شامل چهار طلا، شش نقره و هشت برنز در جایگاه پنجم قرار گرفت. قهرمانی تیم ملی فوتبال ایران و مدال‌آوری کشتی‌گیران و دیگر ورزشکاران ایرانی از بخش‌های مهم حضور ایران در این دوره بود. آژانس عکس ایرنا در ادامه انتشار تصاویر آرشیو این خبرگزاری ، منتخبی از عکس‌های سبحانقلی کهنبانی، عکاس اعزامی ایرنا ، از این مسابقات را برای نخستین بار منتشر می‌کند.

📷 سبحانقلی کهنبانی، ایرنا
photo.irna.ir/photo/86279003
https://irna.ir/xjYnFJ
@yekhezaran

#صفحه_اول
۴۴۴۴ امین شماره هفت صبح مبارک
@yekhezaran

#گزیده_های_ایران
☑️ گزارش آماری یا مونتاژ روایی*
▫️حسین قتیب

🔹‏سیاوش اردلان در این نوشته یک عدد ظاهراً درست را برداشته و بعد از آن نتیجه‌ای گرفته که خود آن عدد نه تنها اثباتش نمی‌کند، بلکه اگر داده‌های کپلر را دقیق‌تر بخوانیم، بخشی از داستان دقیقاً در جهت عکس این نتیجه است.

🔹‏بله، اصل خبر درست است. برآوردهای کپلر نشان می‌دهد جریان نفت در روزهای اخیر به حدود ۱۳.۲ میلیون بشکه در روز رسیده، یعنی چیزی در حدود ۷۷ درصد سطح پیش از جنگ. پس دعوا بر سر این عدد نیست. دعوا از جایی شروع می‌شود که از «افزایش حجم نفت جابه‌جا شده» ناگهان به این گزاره می‌رسیم که ایران اهرم هرمز را از دست داده و در نتیجه حمله به کشتی‌ها در زمان آتش‌بس یک خطای راهبردی اثبات‌شده بوده است. این دیگر گزارش آماری نیست، نوعی مونتاژ روایی است.

🔹‏عزیزان من! «۷۷ درصد حجم» اصلاً مترادف با «۷۷ درصد عادی‌شدن وضعیت» نیست. این همان جایی است که روایت اردلان از آمار فاصله می‌گیرد. ممکن است شما تقریباً همان مقدار نفت را از یک مسیر عبور دهید، اما با اسکورت نظامی، خاموش‌کردن AIS، شاتل‌های کوتاه‌برد، انتقال کشتی به کشتی در دریای عمان، انتظار طولانی و هزینه حمل‌ونقل چند برابر. اگر نتیجه نهایی را فقط با تعداد بشکه اندازه بگیریم، لابد بیماری که با دستگاه تنفس مصنوعی اکسیژن خونش به سطح عادی رسیده هم کاملاً سالم شده است.

🔹‏گزارش آسوشیتدپرس دقیقاً همین مسئله را نشان می‌دهد. کشورهای خلیج فارس توانسته‌اند بخش مهمی از جریان نفت را احیا کنند، اما با مجموعه‌ای از راه‌حل‌های گران و پیچیده. نرخ اجاره بعضی نفتکش‌ها برای عبور از هرمز در ۱۱ سپتامبر حتی به حدود یک میلیون دلار در روز رسید و هزینه حمل در مواردی به حدود ۲۶ دلار برای هر بشکه رسید، یعنی چیزی نزدیک به یک چهارم ارزش خود نفت. آسوشیتدپرس به صراحت می‌نویسد این ترتیبات پرهزینه‌اند و ممکن است در بلندمدت پایدار نباشد. پس اگر قرار است از کپلر استفاده کنیم، بهتر است تمام داستان را بخوانیم، نه فقط درصدی را که برای ساختن یک نتیجه سیاسی مناسب است.

🔹‏اینکه نفت از «مسیر جنوبی عمان» می‌رود، به خودی خود اثبات نمی‌کند که اهرم جغرافیایی ایران از بین رفته است. برعکس، وقتی برای عبور نفت از یک تنگه نیاز به حفاظت نظامی آمریکا، حرکت خاموش کشتی‌ها، انتقال محموله در دریا و پرداخت هزینه‌های فوق‌العاده پیدا می‌شود، دشوار است همان وضعیت را به عنوان شاهد «بی‌اثر شدن» آن تنگه معرفی کرد.

🔹‏عزیزان من دقت کنید بهبود جریان امروز، خسارت انباشته ماه‌های قبل را پاک نمی‌کند. آژانس بین‌المللی انرژی در گزارش ۱۱ سپتامبر، کاهش موجودی‌های مشاهده‌شده نفت جهان را در ماه اوت ۹۵ میلیون بشکه و کاهش تجمیعی از فوریه را ۵۰۷ میلیون بشکه گزارش کرده است. افزایش جریان ورودی با پرشدن دوباره ذخایر یکسان نیست. مانند خانواده‌ای که درآمدش دوباره بهتر شده، ولی پس‌انداز مصرف‌شده‌اش هنوز بازنگشته است.

🔹‏آقای اردلان هم چنین به شما نمی‌گوید بخشی از افزایش اخیر عبور از هرمز با بازگرداندن صادرات عربستان از مسیر دریای سرخ به بنادر خلیج فارس همراه بوده است؛ گزارش‌ها این تغییر را به اختلال در خط لوله شرق‌ـ‌غرب و مسیر ینبع مرتبط کرده‌اند. بنابراین بخشی از رشد یک مسیر می‌تواند جابه‌جایی از مسیر دیگری باشد، نه افزوده‌شدن همان مقدار به صادرات خالص جهان.

🔹‏بازیگر لازم نیست تمام جریان را متوقف کند تا بتواند هزینه ایجاد کند. اما توان ایجاد هزینه نیز الزاماً به معنای توان گرفتن امتیاز سیاسی نیست. این دو مرحله متفاوت‌اند. عبور بیشتر نفت با بازگشت امنیت و هزینه‌های عادی یکی نیست. اینکه «طرف مقابل در حال سازگار شدن با فشار است» یک گزاره است؛ اینکه «پس، تصمیم قبلی ایران قطعاً اشتباه بوده و باید همان موقع از میز بازی بلند می‌شد» گزاره دیگری است. دومی از اولی نتیجه نمی‌شود.

@HosseinGhatib
* تیتر از متن، به انتخاب یک حرف.
@yekhezaran

#گزیده_های_جهان
گزارش سالانه باشگاه گفتگوی والدای
☑️ آرامش خود را حفظ کنید: دولت و مسئولیت در قبال آینده
▫️ترجمه: مؤسسه مطالعات ایراس

گزارش سالانه ۲۰۲۶ باشگاه گفت‌وگوی والدای با عنوان «آرامش خود را حفظ کنید: دولت و مسئولیت در قبال آینده» تلاشی برای فهم جهانی است که نظم پیشین آن در حال فرسایش است، اما هنوز نظم تازه‌ای جایگزین آن نشده است. نویسندگان با تمرکز بر بازگشت دولت و حاکمیت، تشدید رقابت قدرت‌ها، بحران نهادهای بین‌المللی، ظهور هوش مصنوعی و پلتفرم‌های دیجیتال و حرکت به سوی نظمی چندقطبی، استدلال می‌کنند که آشفتگی کنونی الزاماً به معنای حرکت به سوی آینده‌ای ویران‌شهری نیست. پیام اصلی گزارش در نهایت ساده اما مهم است: آینده نه محصول اجتناب‌ناپذیر فناوری و نه نتیجه خودکار تحولات نظام بین‌الملل است؛ کیفیت آن به توان دولت‌ها و جوامع برای خویشتن‌داری، مدیریت رقابت و پذیرش مسئولیت در قبال آینده بستگی دارد.

➕متن کامل گزارش: اینجا بخوانید

@IRAS_INSTITUTE
@yekhezaran

#نامه_ها

نامه شهید محمود جابری به خواهرزاده اش آقامهدی محمدی که تنها چند روز قبل از اعزام به جبهه و چند ماه قبل از شهادت نوشته شده است.

➕ متن نامه:

بِسمِ رَبِّ الشُهَداءِ وَ الصِّدّیقین
محرمانه/ فقط خودت بخوان

خدمت مهدی عزیز سلام، امیدوارم تو بر غم ها، دوری ها و هجرت های دیگران و کسانی که آنان را دوست می داری، فائق آمده باشی. پس از چندی در علی آباد نامه تو را در درون پاکتی که نمی دانم [پوست] فندق یا پوست چیز دیگری بود، یافتم. غم مخور دوست [که] نتوانستی آنچه در دل داری به زبان بیاوری در لحظات آخر، ولی از این لحاظ که ما کلاً خجالتی هستیم، آنچه داشتی نگفتی و اکتفا کردی به چند کلمه.

آری تو شاید در نظر خودت دوستی و مونسی بهتر از من نمی یافتی، ولی چه دوستی و مونسی بهتر از خدا [؟] هر چه درد دل داری، اوقاتی را که دلت به یاد من و یاد گذشته و اوقات شیرین و زودگذر می‌افتد، با خدا خلوت کن. گوشه‌ای در باغ، در خانه، در جایی تنها، چند قطره اشک بریز به خاطر خدا و غم ها را در خود حبس نکن که عقده می‌شود.

من شاید مثل تو و شاید بیشتر غم داشتم‌. در پادگان به یاد [شهید] حسین [جباری] و گذشته‌های شیرین، لحظاتی در خلوت می گریستم، و با این وسیله خود را تا حدی نگاه می‌داشتم ولی به یاد داشته باش ما در این دنیا جاودان نیستیم، [تنها] اگر ناممان باقی بماند، آن هم اگر در راه خدا بوده باشیم.

پس ما که اینجا نیامده‌ایم بمانیم، پس فکر آنجا را باید بکنیم که می‌مانیم و اینجا مسافریم. من هم دلتنگ تو و دهات و شاید بچه‌ها، پسرعموها، مرتضی، حسین و... می‌شوم، ولی چه می‌شود کرد که برای همیشه نمی‌توان پیش هم ماند و روزی مرگ بین ما جدایی می‌اندازد.

هر وقت دلتنگ شدی، قدری گوشه‌ای گریه کن و [مرا نیز] دعا کن که خدا نیتّم را صادق کند و خالص در رفتن به جبهه. مرا فراموش مکن.

آخرین حرف‌های مش [مشهدی] محمد [محمدی] دلم را آتش زد و شاید حسرتی جاودانی برایم داشته باشد اگر خدای نکرده، برای او حادثه‌ای پیش آید که می‌گفت شاید وقتی تو برگشتی من نباشم. یادم رفت بگویم: شاید تو باشی و ما نباشیم.

غمگین نباش و با یاد خدا و آخرت قلبت را شاد کن. بنگر چه افرادی بودند [و] رفتند و چه افرادی می آیند! چه روزهایی را پشت سر گذاشتیم و خدا رحم کند بر آینده‌؛ غم بزرگ، [غم] قیامت است که «واحسرتا» و غم‌ها و غصه‌ها برای آن روز است.

دعا کن اگر کشته شدم، واقعاً شهید باشم و فقط در لفظ عامیانه مرا شهید نخوانند که اصل کار، خداوند است. شنیده‌ام [در قیامت]، اولین گروهی که محاکمه می‌شوند افرادی هستند که به دروغ خود را شهید در راه خدا می‌دانند.

ناراحت مباش، من لیاقت شهادت ندارم، برمی گردم. و[لی] اگر برایم حادثه‌ای پیش آمد، [جای] قبر من بالای قبر [شهید] حسین جباری است. به جای من، خدا را یاد کن. اعمال خوب ما را یاد بگیر و بدی‌ها را از ذهن خود دور کن.

اللّٰهُمَّ اجْعَلْنِى مِنْ جُنْدِكَ فَإِنَّ جُنْدَكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ وَاجْعَلْنِى مِنْ أَوْلِيَائِكَ فَإِنَّ أَوْلِيَائِكَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ.
@yekhezaran

#عکس_ها

شهید جاودانه محمود جابری
(شهادت ۸ مهر ۱۳۶۳ شمسی)

خداوند عاقبت همه یک حرف از هزارانی ها به ویژه آنکه دقایقی پس از دفن شهیدِ محمود و محمودِ شهید، با اشک و حسرت، بر مزار او ایستاده است، را ختم به خیر فرماید‌.
@yekhezaran