روانشناسے، ریشه و روایت

امشب به موضوع درد آشنا میپردازم.

چرا ما حاضریم در یک رابطه سمی بمونیم اما سراغ رابطه امن و آرام نریم؟ چرا وقتی کسی بهمون بی احترامی میکنه، همچنان وفادار میمونیم، اما وقتی کسی با احترام برخورد میکنه، حس میکنیم خسته کننده‌ست یا داره ما رو فریب میده؟

پاسخ در یک جمله ترسناک قایم شده:
ذهن ما جهنمِ آشنا رو به بهشتِ ناشناخته ترجیح میده!!!!

برای مغز، مفهوم امنیت با مفهوم شادی یکی نیست. مغز فقط یک چیز رو میشناسه: پیش بینی پذیری. یعنی چی؟

اگه تایم کودکی یا در روابط گذشته یاد گرفته باشی که عشق یعنی تنش، اضطراب و منتظر موندن؛ و در این مدل وضعیت ها برای آرامش و امنیت تلاش کردی؛ ناخودآگاه دو چیز با هم گره خوردن... دو چیز متضاد!
عشق و امنیت در کنار اضطراب و ترس!

و چون میتونی پیش بینی کنی که قراره چه اتفاقی بیفته، اتفاقا احساس میکنی روی شرایط کنترل بیشتری داری یا واقعیت فقط همینه که هست.
تو میدونی قراره درد بکشی، پس براش آماده ای کاملا.

درد آشنا برای مغز تو یک منطقه امنه. حتی اگه این منطقه ویرونه باشه، مغز اونو به منطقه ای که هیچ شناختی ازش نداره ترجیح میده...
همین میشه که وقتی با آدم مهربونی روبرو میشی که تو رو درک میکنه، سیستم عصبی دچار خطای شناختی میشه. چون نمیتونی ادامش رو پیش بینی کنی، مغزت اعلام خطر میکنه...

شاید کلکی تو کارشه! اینم مثل بقیست! هرچقدر خوب‌تر بنظر برسه غیر واقعی تره...

ما درد رو دوست نداریم. ما امنیت و محیط آشنا رو میپسندیم و بخاطر همین بنده‌ی گذشته میشیم و این چرخه‌ی معیوب رو بارها تکرار میکنیم تا جایی که دیر شده باشه...

فردا شب درباره این حرف میزنم که چطور این درد آشنا، در واقع از پروژه های ناتمام کودکی ماست...

#عرفان
@Psy_RR

نام نقاشی: پسر انسان
نقاش: رنه ماگریت
تاریخ: ۱۹۶۴
سبک: سوررئالیسم

رنه ماگریت:
«هر چیزی که می‌بینیم، چیز دیگری را پنهان می‌کند؛ ما همیشه می‌خواهیم آنچه را که پشت چیزی که می‌بینیم پنهان شده، ببینیم.»

@Psy_RR

یکی از سوالات پر تکرار این روزا: چرا جذب آدم هایی میشم که توانایی عشق ورزیدن ندارن؟ وقتی به پشت سرم نگاه میکنم، میبینم هیچ کدوم منو واقعا دوست نداشتن یا اونجور که میخواستم بهم عشق ندادن. ماجرا چیه؟

این سوال خیلی از ماست که چرا هرچی آدم سرد، بی تفاوت یا غیر قابل دسترسی هست رو میپسندیم و پیداشون میکنیم؟ چرا هیچ کس من رو اونطور که واقعا هستم دوست نداره؟ و سوالات این چنینی...

وقت شوک وارد کردنه!


وقتشه مستقیما، این کلاف سردرگم رو امشب و شب های آتی باز کنیم.
این اتفاق بدشانسی نیست؛ مهندسی روانی ذهن ماست که داره کار میکنه. اما چرا؟ چندین موضوع اینجا دخیل هستن: اجبار به تکرار، ناخودآگاه، درد آشنا، پروژه ناتمام کودکی و ترس از صمیمیت واقعی و...

امشب من راجب ماجرای اجبار به تکرار حرف میزنم.

اجبار به تکرار یعنی ذهن خودآگاه ما گاهی بدون اینکه خودش بدونه، موقعیت ها و رابطه های آشنای گذشته رو دوباره بازسازی میکنه، حتی اگه اون موقعیت ها برامون دردناک بوده باشه. این مفهوم در روانکاوی توسط فروید برای اولین بار مطرح شد و بعد توی رویکردهای مختلف، از جمله تروما و طرحواره درمانی، شکل دقیق تری پیدا کرد.

اما یک نکته مهم وجود داره:
ما الزاما عاشق آدم های بد نمیشیم. بلکه جذب احساس آشنایی میشیم که در کنار اون آدم تجربه میکنیم.

اگر در گذشته محبت رو به شکل ناپایدار، مشروط یا قطره چکانی تجربه کرده باشی، ممکنه ذهنت یاد گرفته باشه که عشق یعنی منتظر ماندن، حدس زدن احساس طرف مقابل، تلاش برای دیده شدن، تحمل فاصله و بی توجهی، ثابت کردن ارزش خودت و خوشحال شدن از کوچکترین نشانه محبت... چرا؟ چون محبت زیادی وجود نداره.

در چنین شرایطی، آدم سرد و دور از دسترس ممکنه برات جذاب تر به نظر برسه؛ نه چون واقعا انتخاب مناسبیه، بلکه سیستم عصبیت این مدل رابطه رو میشناسه؛ رابطه عاشقانه ای که پر از احساس محرومیتیه.

اما چرا این کارو میکنه؟ این موضوع فرداشب ماست.

#عرفان
@Psy_RR

سکوت، تاریکی، و حضوری که انگار هم واقعی‌ست هم شبح‌وار. زنِ روشنِ سمت راست آرام و بی‌حرکت است، اما پشت سرش نسخه‌ای تیره و محوشده از خودش دیده می‌شود؛ مثل سایه، روح، یا بخشی سرکوب‌شده از شخصیتش. نقاشی حسِ دوگانگی روان را منتقل می‌کند؛ انگار انسان همزمان یک چهرهٔ اجتماعی آرام دارد و یک نیمهٔ خاموش و تاریک که همیشه پشت سرش ایستاده. بشر قرن‌هاست فهمیده درون خودش چیزی زندگی می‌کند که دوست ندارد مستقیم به آن نگاه کند.

هنرمند: Alessandro Sicioldr
سبک: سورئالیسم معاصر / سمبولیسم تاریک
دوره: معاصر
مضمون این اثر: «خودِ پنهان»

@Psy_RR

خب بریم سراغ یه موضوع مهم و کمتر پرداخته شده توی فرهنگ عمومی ایران... فرق تراپیست با مشاور چیه؟ چه انتظارایی باید از هر کدوم داشت و کی مراجعه کنیم؟

میزان ناآگاهی ما به قدریه که جفتش رو خیلیامون صرفا (روانشناسی) میدونیم.

فرض کن به مشکل و مسئله ای خوردی. بنظرت یک مشکله که فقط یکبار پیش اومده و دنبال چاره ای براش میگردی یا بارها باهاش مواجهه شدی، یا حداقل اتفاقات مشابه رو تجربه میکنی؟
نیازت بسته به جواب متفاوته!!!!!!

مشاور

مشاور، راهنمای مسیره. روی اصل مسئله تمرکز میکنه و روی اینجا و الان.
کاری با حل کردن مسائل درونی، طرحواره سازگار و ناسازگارو باور مخرب و اینا نداره.
کی بهش نیاز داری؟ وقتی یه گره مشخص داری. مثل انتخاب رشته، اختلاف سطحی با همسر، تصمیم گیری برای مهاجرت، یادگیری مهارت ارتباطی و...
مشاور بهت استراتژی میده. ابزار کار میده تا با یه موقعیت خاص یا مشکل خاص مناسب برخورد کنی.

تراپیست

اما تراپیست روی شخصیت و ریشه ها متمرکزه؛ روی تاریخچه زندگیت. کاری با گره کنونی و مسئله الانت نداره.
پس میخواد چکار کنه؟ میخواد همراه تو بفهمه اون گره اصلا چرا بوجود اومده؟ وقتی حس میکنی الگوهای تکراری و مخربی رو داری تکرار میکنی، انتخاب ها یا تصمیم های اشتباه، زخم ها و تروماهایی که با گذر زمان هیچوقت درست نشدن (حتی اونایی که با ترس اصرار میکنی درست شده) اونجاست که به تراپیست احتیاج داری. تراپیست میخواد با کَند و کاو نسبتا طولانی مدت، چیزی که درباره تو باعث گره ها میشه رو شناسایی و درمان کنه.
هدف فقط حل مسئله نیست. بازپروری و بازسازی ساختار روانیه.

پس اگر «دچارِ سردرگمیِ مقطعی» هستی و دنبال راهکاری برای یک «موضوع خاص» می‌گردی، مشاوره گزینه مناسب‌تریه.

اگر «دچارِ رنجِ مزمن» هستی، اگر حس می‌کنی «خودت نیستی»، اگر الگوهای تکراری‌ات کلافه‌ات کرده، تراپی (روان‌درمانی) بهترین کمکه برات.

#عرفان
@Psy_RR

نام اثر: In furore iustissimae irae RV 626
آهنگساز: آنتونیو ویوالدی
تاریخ: حدود 1723–1724، رم
موتت برای سوپرانو، سازهای زهی و باسو کنتینوئو

Genre: #classical

@Psy_RR

در مسیر رشد و توسعه✌️🏻❤️‍🔥

وقتی تمام انرژی ای که میزارم برای چنل و محتوا، ده برابر قوی تر بهم برمیگرده❤️‍🔥❤️‍🔥❤️‍🔥

جمع‌بندی | شنبه 24 مرداد

امروز از برق رفتن و شوخی‌های روزمره گفتیم و رسیدیم به بحث‌های جدی‌تر، از فلسفه، روان‌ شناسی و معنای آزادی تا تفاوت قاطعیت و سلطه‌گری.
بحث فدرالیسم هم تا جایی پیش رفت که مرز بین «فدرال»، «خودمختاری» و «تجزیه» روشن‌تر شد؛ و البته در نهایت یادآوری کردیم که بحث سیاسی در گروه جایی ندارد.
در کنار این‌ها، از پیشرفت بشر و نگاه استیون پینکر گفتیم، از حافظ و معنای فال، از تاریخ هولاکو و عین‌ جالوت، از شمس تبریزی و مرزهای ظاهری و باطنی آدم‌ها.
و اما شاید قشنگ‌ترین بحث امروز، حرف عرفان درباره زندگی نزیسته بود،
اینکه چقدر از زندگی‌ مان واقعاً انتخاب خودمان است و چقدرش حاصل ترس‌ها، گذشته و الگوهایی است که نا آگاهانه با خودمان حمل می‌کنیم.
شاید خودشناسی دقیقاً از همین‌جا شروع شود؛
از جایی که بپرسیم:
این زندگی‌ ای که دارم، چقدرش واقعاً انتخاب من بوده؟
ممنون از همه دوستانی که امروز با حضور، شوخی، سؤال و فکر کردن، به جمع معنا دادند.
شب‌تون آرام،
ذهنتون روشن
و فردا تون پر از انتخاب‌های آگاهانه‌تر...

تا درودی دیگر بدرود ☺️🫶😴

زندگی نزیسته ارزش زیستن ندارد!

قسمت دوم
@Psy_RR

زندگی نزیسته ارزش زیستن ندارد!

قسمت اول
@Psy_RR

خب خب خب

در ادامه موضوع قبلی، لازم دیدم به چهار موضوع مهم هم بپردازم.

۴ نکته مهم که بنظرم دونستنشون ضروریه!


اول: هزینه پنهانِ درمان نکردن

مردم فکر میکنن تراپی هزینه داره. اما کسی از هزینه های درمان نکردن حرفی میزنه؟ اینکه چند تا رابطه عاطفی رو خراب کردی؟ چند سال عمرت توی اضطراب گذشت؟ چند تا فرصت شغلی رو از دست دادی؟ چند بار به خاطر بی خوابی و مریضی های عصبی و جسمی پیش دکتر رفتی؟ اینا همه اش هزینه ست، هزینه درمان نکردن شرایط روانی...

دوم اینکه: تراپی قرار نیست تو رو همیشه خوشحال کنه.

یکی از باورهای اشتباه اینه که تراپی گرفتن یعنی خوشحال شدن. در حالی که خیلی وقتا همراه درده. تراپی یعنی بتونی غم رو تجربه کنی، خشمت رو مدیریت کنی، اضطرابت رو بشناسی و اتفاقاً خیلی وقت ها تراپی باعث میشه بفهمی چقدر زندگیِ الانت دردناکه. شنیدی که میگن تغییر کردن درد داره؟ هدفِ تراپی یکپارچه کردن و توانمند کردنِ تو برای مواجهه با واقعیته.

با دردش موافق نیستی؟ بعدا توی پست دیگه ای راجبش میگم: زندگی نیازموده ارزش زیستن ندارد!

سوم، همه تراپیست ها برای همه آدم ها مناسب نیستن.

بعضیا با یک نفر راحت ترن، با یکی دیگه نه. اینکه پیش تراپیست رفتی و حس کردی حرفت رو نمیفهمه، معنیش این نیست که تراپیش کلاهبرداریه؛ معنیش اینه که شیمیِ تو با شیمیِ اون آدم جور نبوده. هر کسی حق داره درمانگرش رو عوض کنه. اگه به دلت ننشست، خب فدای سرت. شاید مناسب تو نیست.

چهار، ما عاشقِ زندانِ خودمون هستیم.

این سخت ترین حرفیه که میتونی بشنوی و من گذاشتمش آخر کار. آدم ها درمان نمیگیرن، چون از سلامت روان میترسن. احمقانه است، ولی وقتی سالم باشی دیگه نمیتونی بهانه بیاری. دیگه نمیتونی قربانی باشی. دیگه نمیتونی از مسئولیت فرار کنی. دردِ شناخته شده خیلی امن تر از سلامتِ ناشناخته است. تغییر کردن ترسناکه چون آدم رو از اون منِ همیشگی که بهش عادت کرده، جدا میکنه.

پس آدمش هستی که توی این مسیر گام برداری؟
یه ریکت👍 بزار زیر پست تا ادامه مسیرو پیش بریم؛ و منم انرژی بگیرممم❤️‍🔥❤️‍🔥❤️‍🔥

#عرفان
@Psy_RR

قسمتی از جزوه‌ی اولین کارگاهی که قراره برگزار کنیم کنار هم.❤️‍🔥
یه کارگاه روانشناسی خودمونی، تا تازه با روان انسان و ماجراهاش آشنا بشیم

به زودی ثبت نامو باز میکنیم و میگم این دوره مناسب چه کسانیه.🌱😍

اصلا آدم عاشقش میشه از این همه جزئیات و پیوستگی. از ساینس و علمی که درباره ساختار و کارکرد روان انسان حرف میزنه.🔥🔥🤌🏻

@Psy_RR

قسمت ششم
@Psy_RR