سکوت، تاریکی، و حضوری که انگار هم واقعی‌ست هم شبح‌وار. زنِ روشنِ سمت راست آرام و بی‌حرکت است، اما پشت سرش نسخه‌ای تیره و محوشده از خودش دیده می‌شود؛ مثل سایه، روح، یا بخشی سرکوب‌شده از شخصیتش. نقاشی حسِ دوگانگی روان را منتقل می‌کند؛ انگار انسان همزمان یک چهرهٔ اجتماعی آرام دارد و یک نیمهٔ خاموش و تاریک که همیشه پشت سرش ایستاده. بشر قرن‌هاست فهمیده درون خودش چیزی زندگی می‌کند که دوست ندارد مستقیم به آن نگاه کند.
هنرمند: Alessandro Sicioldr
سبک: سورئالیسم معاصر / سمبولیسم تاریک
دوره: معاصر
مضمون این اثر: «خودِ پنهان»
@Psy_RR