چرا ما حاضریم در یک رابطه سمی بمونیم اما سراغ رابطه امن و آرام نریم؟ چرا وقتی کسی بهمون بی احترامی میکنه، همچنان وفادار میمونیم، اما وقتی کسی با احترام برخورد میکنه، حس میکنیم خسته کننده‌ست یا داره ما رو فریب میده؟
پاسخ در یک جمله ترسناک قایم شده:
ذهن ما جهنمِ آشنا رو به بهشتِ ناشناخته ترجیح میده!!!!
برای مغز، مفهوم امنیت با مفهوم شادی یکی نیست. مغز فقط یک چیز رو میشناسه: پیش بینی پذیری. یعنی چی؟
اگه تایم کودکی یا در روابط گذشته یاد گرفته باشی که عشق یعنی تنش، اضطراب و منتظر موندن؛ و در این مدل وضعیت ها برای آرامش و امنیت تلاش کردی؛ ناخودآگاه دو چیز با هم گره خوردن... دو چیز متضاد!
عشق و امنیت در کنار اضطراب و ترس!
و چون میتونی پیش بینی کنی که قراره چه اتفاقی بیفته، اتفاقا احساس میکنی روی شرایط کنترل بیشتری داری یا واقعیت فقط همینه که هست.
تو میدونی قراره درد بکشی، پس براش آماده ای کاملا.
درد آشنا برای مغز تو یک منطقه امنه. حتی اگه این منطقه ویرونه باشه، مغز اونو به منطقه ای که هیچ شناختی ازش نداره ترجیح میده...
همین میشه که وقتی با آدم مهربونی روبرو میشی که تو رو درک میکنه، سیستم عصبی دچار خطای شناختی میشه. چون نمیتونی ادامش رو پیش بینی کنی، مغزت اعلام خطر میکنه...
شاید کلکی تو کارشه! اینم مثل بقیست! هرچقدر خوب‌تر بنظر برسه غیر واقعی تره...
ما درد رو دوست نداریم. ما امنیت و محیط آشنا رو میپسندیم و بخاطر همین بنده‌ی گذشته میشیم و این چرخه‌ی معیوب رو بارها تکرار میکنیم تا جایی که دیر شده باشه...
فردا شب درباره این حرف میزنم که چطور این درد آشنا، در واقع از پروژه های ناتمام کودکی ماست...
#عرفان
@Psy_RR