سهم من از جهان

یک‌دفعه خیلی بی‌حال شدم و فهمیدن ناهار نخوردم. گفتن «بشین تا برات یه چیزی دست‌وپا کنیم». و پکوره/پاکورا درست کردن. مزه‌ش شبیه پیراشکی‌های خودمون بود. خیلی چسبید.

بعد راه افتادم توی محوطه و توی سیاه‌چادر نشستم و با زنان‌شون هم‌صحبت شدم.

خیلی اتفاقی گذرم افتاد به این پیش‌همایش. برعکس‌ همایش‌های تیپیکال، اینجا پر از روایت‌های جالب و گاه غمگین از زنان سیستان‌وبلوچستان بود.

Once Tommy Shelby said:

زندگی با زنی که اعتراض می‌کنه لابد دشواره.

امروز نسبت به حقی که داشت ازم ضایع می‌شد اعتراض کردم و شنیدم که پشت سرم گفتن «بیچاره شوهرش»!

بعضی روزها دلت می‌خواد یکی ازت بپرسه «خوبی؟» و اون‌قدر برای شنیدن جواب واقعی‌ت وقت داشته باشه که مجبور نشی فقط بگی «آره، خوبم».

داشتم راه می‌رفتم که از درختش جدا شد و توی هوا چرخید و صاف اومد نشست روی شونه‌م.

به یه مسئلهٔ پیش‌پاافتاده واکنش بیش‌ازحد نشون دادم. نمی‌دونم دقیقاً توی ذهنم چی گذشت، نمی‌دونم چرا نتونستم اون لحظه واکنشم رو مدیریت کنم اما بعدش چنان پشیمون شدم که نمی‌تونم توصیفش کنم. پشیمونیم هم به‌خاطر خود اتفاق نبود، به‌خاطر این بود که چرا چیزی رو که واقعاً ارزش این‌همه جدی گرفتن نداشت، این‌قدر جدی گرفتم. انگار توی اون لحظه چیزی که داشتم تجربه می‌کردم تموم واقعیت موجود بود. بعد که آروم شدم، از بیرون به ماجرا نگاه کردم و دیدم نه، مسئله اون‌قدرها هم بزرگ نبود. این من بودم که بهش وزن بیشتری دادم. نمی‌دونم موفق می‌شم یا نه ولی دفعهٔ بعد، قبل از اینکه چیزی این‌قدر جدی بشه، چند ثانیه باید به خودم فرصت بدم و از خودم بپرسم «واقعاً ارزشش رو داره؟»

بیست تا سی واقعا سن عقب موندن نیست قشنگم
فقط سن تجربه کردن و آزمون و خطاست

یک‌وقت‌هایی هم به آدمی که چند سال پیش بودی فکر می‌کنی و دلت براش می‌سوزه. برای چیزهایی که نمی‌دونست، ترس‌هایی که جدی گرفته بود و روزهایی که فکر می‌کرد دیگه هیچ‌وقت حالش خوب نمی‌شه.

یه چیزی که باید خیلی مراقب باشم تا توی دامش نیفتم نسبت دادن رفتار آدم‌ها به شخصیتشونه. حالا چی شد؟ هفتهٔ پیش، سر یکی از کلاس‌ها، یکی از دانشجوها دیر اومد. یه ذره بهم برخورد. با خودم فکر کردم لابد وقت کلاس براش چندان اهمیتی نداره و طبیعیه که چنین چیزی ناراحت‌کننده باشه برام. اما اون لحظه به‌جای اینکه باهاش تند برخورد کنم، ازش پرسیدم چرا دیر رسیده. چرا این‌طور واکنش دادم؟ چون به یه چیزی فکر کردم. من از زندگی این آدم چی می‌دونم؟ شاید واقعاً بی‌ملاحظه بوده ها ولی شاید هم اتفاقی افتاده که من ازش خبر ندارم. نمی‌تونم سریع حکم بدم و برخورد کنم در حالی‌که شناخت خوبی هم از طرف مقابلم ندارم. من فقط نتیجه رو دیدم، نه چیزی رو که قبل از اون اتفاق افتاده. البته این به معنی توجیه رفتارهای اشتباه نیست. ولی یه تفاوت مهم وجود داره بین اینکه بگیم «این کار درست نبود» و اینکه بگیم «این آدم، آدم درستی نیست». من شخصاً باید مراقب باشم.

این ترم یه تغییر محسوسی رو توی ظاهر استادها می‌بینم که سال‌های گذشته کمتر به چشمم میومد. قبل از هر کلاسشون، با دقت به ظاهرشون می‌رسن و آراسته وارد کلاس می‌شن. حالا درسته که «صورت زیبای ظاهر هیچ نیست» و روش تدریس و اخلاق‌مداری استاد هم مهمه ولی انگار خستگی و شلوغی زندگی باعث نشده از اهمیت‌دادن به خودشون و نحوهٔ حضورشون توی کلاس غافل بشن. قبلاً می‌دیدم که براشون اهمیت نداره ولی خب این ترم گویا ورق برگشته. این برام جالبه.

یه چیزی رو واقعاً می‌خوام که بشه. از اون خواستن‌هایی که نمی‌تونی ساده از کنارش بگذری، که هر بار بهش فکر می‌کنی، ته دلت یه چیزی شبیه ماهی تکون می‌خوره، که بغض می‌کنی، که رویا می‌بافی. می‌دونی شاید من خیلی آدم «تو رو خدا بشه»ای نباشم. معمولاً سعی می‌کنم واقع‌بین باشم، همه‌چیز رو همون‌طور که هست ببینم، احتمال «نشدن» رو هم در نظر بگیرم و خودم رو برای هر نتیجه‌ای آماده کنم. اما این بار فرق می‌کنه. این بار دلم نمی‌خواد مدام به خودم یادآوری کنم که ممکنه نشه، که همیشه همه‌چیز اون‌طور که می‌خوایم پیش نمی‌ره، که تلاش کردن لزوماً به‌معنای به نتیجه رسیدن نیست. همهٔ راه‌های پیش روم رو دارم طی می‌کنم. دارم تلاش می‌کنم، پیگیرم و تا جایی که می‌تونم از هیچ کاری که من رو به خواسته‌م نزدیک‌تر کنه دریغ نمی‌کنم. نمی‌دونم آخرش چی می‌شه. نمی‌دونم زندگی این بار همون‌قدر که من برای رسیدن به این خواسته تلاش می‌کنم باهام راه میاد یا نه. نمی‌دونم سهم من از این همه خواستن قراره چی باشه. اما می‌دونم که چقدر دلم می‌خواد بشه. چقدر دلم می‌خواد یک روز برگردم به این روزها، به این همه فکر و نگرانی و تلاش و ببینم بالاخره رسیدم به همون چیزی که این‌ همه منتظرش بودم. فعلاً نمی‌خوام دربارهٔ نشدنش حرف بزنم. نمی‌دونم کِی، نمی‌دونم چطور، نمی‌دونم اصلاً زندگی قراره چه جوابی بهم بده. فقط می‌دونم که دلم نمی‌خواد آخرش بگم «نشد، ولی تلاش خودم رو کردم». دلم می‌خواد بیام همین‌جا، زیر همین نوشته، فقط بنویسم «شد».

اگر به پژوهش توی حوزهٔ گردشگری و هتلداری علاقه‌مندید، وبیناری که می‌خوام در موردش صحبت کنم می‌تونه براتون جالب باشه.

موضوع وبینار چیه؟ تحلیل نظرات آنلاین دربارهٔ هتل‌ها و مقاصد گردشگری اما نه صرفاً در حد اینکه ببینیم کاربران راضی بودن یا ناراضی. قراره بفهمیم افراد دقیقاً از چه چیزهایی راضی یا ناراضین. مثلاً ممکنه از کیفیت غذای هتل راضی باشن، اما از رفتار کارکنانش شکایت داشته باشن. توی این وبینار، سخنران نشون می‌ده چطور می‌شه با Google Colab و Gemini، بدون نیاز به کدنویسی، نظرات کاربران رو از جنبه‌های مختلف بررسی کرد و احساسات مثبت و منفی اون‌ها رو دربارهٔ هر بعد خدمات سنجید.

نکته‌ای که به نظرم این وبینار رو جالب می‌کنه، تأکیدش بر نقش چارچوب نظری توی پژوهشه. یعنی قرار نیست به هوش مصنوعی بسپریم که خودش تصمیم بگیره چه چیزهایی رو بررسی کنه. باید از قبل بدونیم بر اساس نظریه و ادبیات پژوهش دنبال چه مؤلفه‌هایی هستیم. از طرف دیگه، نتایج هوش مصنوعی هم باید با کدگذاری انسانی بررسی بشن تا بشه دربارهٔ دقتشون قضاوت کرد. در ادامه هم بررسی می‌شه که نظرات مثبت و منفی دربارهٔ جنبه‌های مختلف خدمات، چه ارتباطی با امتیاز کاربران و احتمال بازدید مجدد اون‌ها داره.

زمانش کیه؟ جمعه، ۲۳ اکتبر ۲۰۲۶، ساعت ۱۵ تا ۱۶ به وقت اروپای مرکزی

سخنرانش هم دکتر Jeong-Yeol Park، دانشیار کالج مدیریت هتلداری Rosen دانشگاه University of Central Florida

لینک ثبت‌نام

#research

خوش به حال بچه‌ها شد💕🥺

یه دوستی دارم که از راهنمایی با هم دوستیم. هر جا می‌ریم یکی پیدا می‌شه که ازمون بپرسه «شماها خواهرید؟ چقدر شبیه همید!» و ما هر بار می‌خندیم و می‌گیم «نه بابا، دوستیم!» بعد که از جمع فاصله می‌گیریم، رو می‌کنیم به هم و می‌پرسیم «آخه چی‌مون شبیه همه؟» ولی موقع تدریس، به این نتیجه می‌رسم که آدم‌ها گاهی شبیه دوست‌های صمیمی‌شون می‌شن. نمی‌دونم واقعاً ما آدم‌هایی رو برای دوستی انتخاب می‌کنیم که یه جاهایی شبیه خودمونن، یا وقتی به کسی نزدیک می‌شیم، کم‌کم شباهت‌هامون بیشتر می‌شه. شاید هم ما، به‌عنوان تماشاگر، وقتی دو نفر رو کنار هم می‌بینیم که این‌همه به هم نزدیکن، ناخودآگاه شبیه‌تر از چیزی که هستن تصورشون می‌کنیم. شباهت آدم‌ها همیشه توی صورت و چشم و ابروهاشون نیست ها. گاهی توی طرز خندیدن، واکنش نشون دادن، حرف زدن یا حتی سکوت کردنشونه. بالاخره بعد از سال‌ها دوستی، یه تیکه‌هایی از هم‌دیگه رو با خودمون حمل می‌کنیم بدون اینکه بفهمیم از کجا اومدن.

از شنبه که نمی‌شه فرار کرد، ولی می‌شه با املت شروعش کرد. 🍳

برای امشب ✨

البته یکی از حوزه‌هایی که استفاده از AI توی اون با محدودیت‌های جدی‌تری مواجهه، فرایند داوری مقالاته. چرا؟ چون اینجا بحث امانت‌داری مطرحه.