به یه مسئلهٔ پیش‌پاافتاده واکنش بیش‌ازحد نشون دادم. نمی‌دونم دقیقاً توی ذهنم چی گذشت، نمی‌دونم چرا نتونستم اون لحظه واکنشم رو مدیریت کنم اما بعدش چنان پشیمون شدم که نمی‌تونم توصیفش کنم. پشیمونیم هم به‌خاطر خود اتفاق نبود، به‌خاطر این بود که چرا چیزی رو که واقعاً ارزش این‌همه جدی گرفتن نداشت، این‌قدر جدی گرفتم. انگار توی اون لحظه چیزی که داشتم تجربه می‌کردم تموم واقعیت موجود بود. بعد که آروم شدم، از بیرون به ماجرا نگاه کردم و دیدم نه، مسئله اون‌قدرها هم بزرگ نبود. این من بودم که بهش وزن بیشتری دادم. نمی‌دونم موفق می‌شم یا نه ولی دفعهٔ بعد، قبل از اینکه چیزی این‌قدر جدی بشه، چند ثانیه باید به خودم فرصت بدم و از خودم بپرسم «واقعاً ارزشش رو داره؟»