Post #8150
435
سهم من از جهان یه دانش‌آموز کلاس اولی دارم که هر بار می‌خوایم کار گروهی کنیم، هیچ‌کس دستش رو نمی‌گیره یا کنارش نمی‌ایسته. بعد یواشکی نگاهم می‌کنه. یه نگاه مظلوم که انگار می‌گه «خانم، می‌بینی من تنهام؟ یه کاری بکن» و من هم‌زمان که دارم برای اون نگاه غش می‌کنم، باید خودم…
بحثی که زیر این پست شکل گرفت، باعث شد به روش تدریسم دوباره فکر کنم. من شخصاً از روش هیبرید استفاده می‌کنم؛ یعنی هم فعالیت‌های فردی دارم و هم گروهی. اما این بحث یک سؤال برام ایجاد کرد که نکنه بخش مشارکتی تدریسم، به‌جای اینکه فرصتی برای یادگیری باشه، برای بعضی از بچه‌ها تجربه‌ای ناخوشایند بسازه؟ و اگر چنین اتفاقی بیفته، من به‌عنوان معلم چقدر در ایجاد یا تداوم اون احساس مسئولم؟
- ❤ 13