سهم من از جهان

تادااااا✨
و بالاخره سایتمون راه‌اندازی شد 😍 حالا دیگه راحت می‌تونید موجودی‌ها رو ببینید، هر تایمی از شبانه‌روز ثبت سفارش کنید، بدون مشکل پرداخت کنید و نگران ناموجود شدنش نباشید.🤍

📍کافیه فیلترشکنتون رو خاموش کنید و وارد سایت بشید:

Leyliwear.ir

درسته که ممکنه از هر ده نفری که دستشون رو می‌گیری، به‌صورت بدبینانه هشت نفرشون همون دست رو که نجاتشون داده پس بزنن اما اون دو نفری که خوبیت رو فراموش نمی‌کنن و درست وقتی که خودت کم آوردی کنارت می‌ایستن، بهت یادآوری می‌کنه که هنوز هم ارزشش رو داره آدم خوبی بمونی.

یه دانش‌آموز کلاس‌ اولی دارم که هر بار می‌خوایم کار گروهی کنیم، هیچ‌کس دستش رو نمی‌گیره یا کنارش نمی‌ایسته. بعد یواشکی نگاهم می‌کنه. یه نگاه مظلوم که انگار می‌گه «خانم، می‌بینی من تنهام؟ یه کاری بکن» و من هم‌زمان که دارم برای اون نگاه غش می‌کنم، باید خودم رو کنترل کنم و بهشون یاد بدم که چطور حواسشون به همدیگه باشه. کاش آخرش یه دوست خوب پیدا کنه.

سعی می‌کنم خودم رو از اخبار و فکر کردن به احتمال جنگ دور نگه دارم. به لحظه برگردم، به کارهایی که باید انجام بدم، به زندگی‌ای که با همهٔ بلاتکلیفی‌هاش هنوز باید پیش ببرمش. اما انگار ذهنم به این راحتی‌ها رها نمی‌کنه. روزها هرطور شده خودم رو مشغول نگه می‌دارم ولی شب‌ها «جنگ» راهش رو به خواب‌هام باز می‌کنه.

نمی‌دونم بین آدم‌هایی که اینجا رو می‌خونن، پرستار عزیزی هم هست یا نه اما اگر هست، می‌خوام امروز رو بهش تبریک بگم. می‌دونم کارتون چقدر سخته و چقدر باید خستگی و حال خودتون رو نادیده بگیرید تا به فکر حال دیگران باشید. امیدوارم حداقل امروز، یه‌کم بیشتر از همیشه، زحمت‌هاتون دیده بشه و قدر حضورتون رو بدونن. روزتون مبارک. ❤️

ماها نه‌تنها توی دسترسی به منابع و امکانات پژوهشی برابر نیستیم، توی شرایطی که می‌تونیم پژوهشگر باشیم هم با هم فرق داریم. بعضی‌ها فرصت دارن از اتفاقات سادهٔ زندگی، ایده استخراج کنن، بعضی‌های دیگه باید اول مطمئن بشن که فردایی وجود داره که بتونن کارشون رو ادامه بدن؟

حس می‌کنم توصیه‌های پژوهشگرهای خارجی/مهاجر رو نمی‌تونم توی زندگیم اجرایی کنم چون انگار برای زندگی توی شرایط متفاوتی نوشته شدن. حالا چی شد که اینو گفتم؟ یکی از استادهای ایرانی که چند سالی می‌شه مهاجرت کرده توضیح می‌داد که چطور می‌شه از اتفاقات عادی زندگی، موضوع پژوهش استخراج کرد. خب، درسته. اینکه دقیق به زندگی نگاه کنی، از دل اتفاقات روزمره سؤال دربیاری و به چیزهایی فکر کنی که بقیه به‌سادگی از کنارشون می‌گذرن، جالبه. اما این توصیه برای منی که مدام استرس قطعی اینترنت رو دارم، چطور قراره عملی بشه؟ فکر می‌کنم این شیوهٔ پژوهش کردن، به نوعی فراغت ذهنی احتیاج داره. به اینکه بتونی مکث کنی، ببینی، فکر کنی و به ایده‌ای فرصت بدی تا شکل بگیره. اما منِ نوعی مدام دارم کارهام رو روی سرعت 2x می‌ذارم که مبادا اینترنت قطع بشه، جنگ بشه یا اتفاق دیگه‌ای بیفته و از ددلاین‌هام عقب بمونم. وقتی بخش بزرگی از انرژی ذهنی آدم صرف پیش‌بینی اتفاقات و جلو انداختن کارها از ترس همون اتفاقات پیش‌بینی‌ناپذیر (!) می‌شه، اصلاً چقدر از اون انرژی برای مشاهده، تأمل و ایده‌پردازی باقی می‌مونه؟

یه‌چیزی در برخورد بعضی از والدین امروزی با بچه‌هاشون دیدم که نمی‌دونم برداشتم درسته یا نه ولی به نظرم بعضیها طوری با بچه‌هاشون برخورد می‌کنن که انگار هر کاری بکنن، قرار نیست واکنش جدی‌ای از سمت اونها ببینن. مثلاً چند وقت پیش یه مصاحبه داشتم. بچهٔ مصاحبه‌شونده از توجه مادرش به من احساس ناامنی کرد و شروع کرد به پرت کردن وسایلش. من هم سعی کردم باهاش مهربون باشم و آرومش کنم، اما کار به جایی رسید که نزدیک بود وسیله‌ای رو توی سر من خرد کنه. واکنش مادرش تمام این مدت چیزی در حد «نکن عزیزم» بود. جالب اینکه خود مادر رو هم تا می‌خورد زد! من در نهایت مصاحبه رو شروع‌نکرده تموم کردم تا بچه بیشتر از این اذیت نشه، اما بعدش به این فکر کردم که نکنه این رفتار برای بچه، کارکرد پیدا کرده باشه. مثلاً ممکنه قبلاً هم توی موقعیت‌هایی که احساس می‌کرده توجه والدینش رو از دست داده، با رفتارهای مشابه، توجه اون‌ها رو جلب کرده باشه حتی اگه این توجه منفی بوده باشه و حالا یاد گرفته باشه که وقتی احساس ناامنی می‌کنه، می‌تونه با پرت کردن وسایل یا رفتارهای پرخاشگرانه دوباره توجه دیگران رو به خودش جلب کنه. البته این فقط یه فرضیه‌ست. اما چیزی که برام سؤال شده اینه که آیا گاهی تلاش والدین برای اینکه با بچه‌هاشون ملایم باشن و از هر واکنش منفی‌ای دوری کنن باعث نمی‌شه بچه‌ها مرزهای رفتاری رو درست یاد نگیرن؟

ولی یکی از رنج‌های این دنیا هم اینه که «لبریز از توانایی باشی اما به تماشای هدر رفتن خودت بشینی»*.

*از استفان گایز

زنی رو تصور کن که تحصیل کرده، شغل خوبی داره و از نظر فکری مستقله. این زن از نظر اجتماعی، موفق و حتی تحسین‌برانگیزه. خونواده‌ش بهش افتخار می‌کنن، اطرافیانش از پیشرفتش حرف می‌زنن و می‌شه گفت جامعه اون رو نمونه‌ای از زن موفق می‌دونه. ولی همین زن تصمیم می‌گیره با مردی که خونواده‌ش انتخاب کرده‌ن ازدواج نکنه، یا بعد از چند سال زندگی مشترک، تصمیم می‌گیره از همسرش جدا بشه. توی این موقعیت‌ها همون استقلالی که قبلاً تحسین می‌شد به عنوان خودخواهی یا ناسازگاری یا لجبازی دیده می‌شه.‌ البته این واکنش توی همهٔ خونواده‌ها و روابط یکسان نیست. نکته اینه که توی بعضی از کانتکست‌ها، استقلال زن تا وقتی پذیرفته‌ست که با انتظارات دیگران از نقش همسری، مادری یا عضویت توی خونواده تعارض پیدا نکنه. خب، سوال! پس آیا زن به خاطر اینکه مستقله تحسین می‌شه یا به خاطر اینکه با وجود استقلالش همچنان انتظارات دیگران رو برآورده می‌کنه؟ توی حالت اول، استقلال زن خیلی هم ارزش داره چون اون رو صاحب اختیار زندگی خودش می‌دونیم. توی حالت دوم، استقلالش فقط تا جایی ارزش داره که نظم موجود رو بهم نزنه. حالت دوم به چشم من آشناتره. خلاصه کنم که جامعه ممکنه زن مستقل بخواد اما نه لزوماً زنی که خودش تعیین کنه استقلالش چه معنایی داره.

اینو نوشتم که به پاییز و زمستون هیت بدم و بعد دیدم عه! ۲۲ روز از مهر گذشت و به حول و قوهٔ الهی ۵ ماه باقی‌مونده هم همین‌جوری می‌گذره. تحمل می‌کنم.

چنان سرمایی خوردم که مسلمان نشنود، کافر نبیند.

تا حالا دو تا از مقاله‌هام دسک‌ریجکت شدن، هر دو هم با بهانه‌هایی که به نظرم واهی بودن. پای ملیتم و تنش‌های سیاسی در میونه؟

حالا این وسط دلم برای دوست کرمونیم تنگ شد چون با یه خانومی هم‌صحبت شدم که خیلی شبیه دوستم بود.

اومدم کامنت پست‌ها رو ببندم و کامنت یکی‌‌تون هم پاک شد. ببخشید 💕

همهٔ این خوراکی‌ها رو کنار زنانی خوردم که چقدر دوست داشتن از زندگی‌شون بگن و همه‌ش رو هم شنیدم. خاطراتشون رو انگار توی کتاب داستان‌ها خونده بودم در حالی‌که واقعاً زندگیش کرده بودن.

و بعد هم شیرچایی و خرما آوردن توی ظرف سفالی‌ای که خودشون درست کرده بودن.