حس می‌کنم توصیه‌های پژوهشگرهای خارجی/مهاجر رو نمی‌تونم توی زندگیم اجرایی کنم چون انگار برای زندگی توی شرایط متفاوتی نوشته شدن. حالا چی شد که اینو گفتم؟ یکی از استادهای ایرانی که چند سالی می‌شه مهاجرت کرده توضیح می‌داد که چطور می‌شه از اتفاقات عادی زندگی، موضوع پژوهش استخراج کرد. خب، درسته. اینکه دقیق به زندگی نگاه کنی، از دل اتفاقات روزمره سؤال دربیاری و به چیزهایی فکر کنی که بقیه به‌سادگی از کنارشون می‌گذرن، جالبه. اما این توصیه برای منی که مدام استرس قطعی اینترنت رو دارم، چطور قراره عملی بشه؟ فکر می‌کنم این شیوهٔ پژوهش کردن، به نوعی فراغت ذهنی احتیاج داره. به اینکه بتونی مکث کنی، ببینی، فکر کنی و به ایده‌ای فرصت بدی تا شکل بگیره. اما منِ نوعی مدام دارم کارهام رو روی سرعت 2x می‌ذارم که مبادا اینترنت قطع بشه، جنگ بشه یا اتفاق دیگه‌ای بیفته و از ددلاین‌هام عقب بمونم. وقتی بخش بزرگی از انرژی ذهنی آدم صرف پیش‌بینی اتفاقات و جلو انداختن کارها از ترس همون اتفاقات پیش‌بینی‌ناپذیر (!) می‌شه، اصلاً چقدر از اون انرژی برای مشاهده، تأمل و ایده‌پردازی باقی می‌مونه؟