یه‌چیزی در برخورد بعضی از والدین امروزی با بچه‌هاشون دیدم که نمی‌دونم برداشتم درسته یا نه ولی به نظرم بعضیها طوری با بچه‌هاشون برخورد می‌کنن که انگار هر کاری بکنن، قرار نیست واکنش جدی‌ای از سمت اونها ببینن. مثلاً چند وقت پیش یه مصاحبه داشتم. بچهٔ مصاحبه‌شونده از توجه مادرش به من احساس ناامنی کرد و شروع کرد به پرت کردن وسایلش. من هم سعی کردم باهاش مهربون باشم و آرومش کنم، اما کار به جایی رسید که نزدیک بود وسیله‌ای رو توی سر من خرد کنه. واکنش مادرش تمام این مدت چیزی در حد «نکن عزیزم» بود. جالب اینکه خود مادر رو هم تا می‌خورد زد! من در نهایت مصاحبه رو شروع‌نکرده تموم کردم تا بچه بیشتر از این اذیت نشه، اما بعدش به این فکر کردم که نکنه این رفتار برای بچه، کارکرد پیدا کرده باشه. مثلاً ممکنه قبلاً هم توی موقعیت‌هایی که احساس می‌کرده توجه والدینش رو از دست داده، با رفتارهای مشابه، توجه اون‌ها رو جلب کرده باشه حتی اگه این توجه منفی بوده باشه و حالا یاد گرفته باشه که وقتی احساس ناامنی می‌کنه، می‌تونه با پرت کردن وسایل یا رفتارهای پرخاشگرانه دوباره توجه دیگران رو به خودش جلب کنه. البته این فقط یه فرضیه‌ست. اما چیزی که برام سؤال شده اینه که آیا گاهی تلاش والدین برای اینکه با بچه‌هاشون ملایم باشن و از هر واکنش منفی‌ای دوری کنن باعث نمی‌شه بچه‌ها مرزهای رفتاری رو درست یاد نگیرن؟