این ترم یه تغییر محسوسی رو توی ظاهر استادها می‌بینم که سال‌های گذشته کمتر به چشمم میومد. قبل از هر کلاسشون، با دقت به ظاهرشون می‌رسن و آراسته وارد کلاس می‌شن. حالا درسته که «صورت زیبای ظاهر هیچ نیست» و روش تدریس و اخلاق‌مداری استاد هم مهمه ولی انگار خستگی و شلوغی زندگی باعث نشده از اهمیت‌دادن به خودشون و نحوهٔ حضورشون توی کلاس غافل بشن. قبلاً می‌دیدم که براشون اهمیت نداره ولی خب این ترم گویا ورق برگشته. این برام جالبه.