یه چیزی که باید خیلی مراقب باشم تا توی دامش نیفتم نسبت دادن رفتار آدم‌ها به شخصیتشونه. حالا چی شد؟ هفتهٔ پیش، سر یکی از کلاس‌ها، یکی از دانشجوها دیر اومد. یه ذره بهم برخورد. با خودم فکر کردم لابد وقت کلاس براش چندان اهمیتی نداره و طبیعیه که چنین چیزی ناراحت‌کننده باشه برام. اما اون لحظه به‌جای اینکه باهاش تند برخورد کنم، ازش پرسیدم چرا دیر رسیده. چرا این‌طور واکنش دادم؟ چون به یه چیزی فکر کردم. من از زندگی این آدم چی می‌دونم؟ شاید واقعاً بی‌ملاحظه بوده ها ولی شاید هم اتفاقی افتاده که من ازش خبر ندارم. نمی‌تونم سریع حکم بدم و برخورد کنم در حالی‌که شناخت خوبی هم از طرف مقابلم ندارم. من فقط نتیجه رو دیدم، نه چیزی رو که قبل از اون اتفاق افتاده. البته این به معنی توجیه رفتارهای اشتباه نیست. ولی یه تفاوت مهم وجود داره بین اینکه بگیم «این کار درست نبود» و اینکه بگیم «این آدم، آدم درستی نیست». من شخصاً باید مراقب باشم.