آری، «کَهُن خوشتر است»، دست کم برای آن‌ها که «دلشون از اون دلاست، دلای قدیمیه...»

و این متن و برگ هم کهن است. آخرین جملهٔ کتاب «عناصر زبان فارسی»،
Elementa linguae Persicae
از یوهان گراویو، چاپ ۱۶۴۹ در لندن، حدود چهار صد سال پیش.

کتابی به نسبت کوتاه است در باب دستور و اجزای زبان فارسی که بیشتر مثال‌ها هم از سخن سعدی است.

کتاب به لاتین است امّا «کَهُن خوشتر است» را به یونانی نقل کرده (و ترجمه کرده). آن هم به واقع صورتی‌ست از سخن مسیح، لوقا، باب پنجم، آیه ۲۸:
Ὁ παλαιὸς χρηστότερός ἐστιν.
هُـ پالایُس (کهن) خرِستُتِرُس (بهتر) اِستین (است).


مختصر آن که آنجا به مسیح خرده می‌گیرند که چرا او و همراهانش، همچون شاگردان یحیی و فریسیان، چنان که باید مطابق مناسک یهودیان عمل نمی‌کنند و او می‌گوید، در قالب تمثیل، که هیچ کس شراب تازه را در مَشک کهنه نمی‌ریزد، چه شراب تازه مَشک کهنه را خواهد ترکاند. هم شراب ضایع می‌شود و هم مَشک. شراب نو را در مشک نو می‌ریزند. وآنگهی کسی که (به عادت) از شراب کهنه می‌نوشد، میلِ شراب تازه نخواهد داشت، و بلکه خواهد گفت که «کهنه خوشتر است».

فارغ از سابقه سخن در انجیل، اینجا مقصود این مولّف دستور زبان فارسی قرن هفدهم، همان است که امروزه گویند: Old is gold

پ.ن.
در باب این «قوّت مَی بشکند ابریق را»، رک به یادداشت انجیل یهودا
.