خطاب به زندانیان سیاسی ایران؛ گرفتار میان «دو تیغه یک قیچی»
نویسندگان: جمعی از استادان دانشگاه، نویسندگان، فعالان حقوق مدنی
رسانه: گاردین، بخش دیدگاه
تاریخ: ۲۰ اوت ۲۰۲۶
ترجمه و تلخیص: @IranAnalyses
این نامه همزمان با سالگرد اعدامهای گسترده زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷ و کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ منتشر شده است. امضاکنندگان با اشاره به افزایش صدور و اجرای احکام اعدام در ایران و حملات نظامی آمریکا و اسرائیل، هم سرکوب داخلی جمهوری اسلامی و هم خشونت و مداخله خارجی را محکوم میکنند.
نامه خطاب به فعالان، دانشجویان، اندیشمندان، کارگران، هنرمندان و دیگر زندانیان عقیدتی در سراسر ایران نوشته شده است. امضاکنندگان میگویند از شکنجه، بیتوجهی سازمانیافته، سکوت تحمیلی، محاکمههای نمایشی و اعدامهایی که زندانیان با آن روبهرو هستند، آگاهاند و میخواهند در برابر سانسور و قطع اینترنت، صدای آنان را بازتاب دهند.
به نوشته آنان، زندانیان سیاسی ایران در نقطه تلاقی دو منبع سرکوب قرار گرفتهاند. از یک سو، جمهوری اسلامی از زمان تأسیس خود با ایدئولوژی انحصارطلبانه، کنترل گسترده سیاسی و اجتماعی را اعمال کرده و باوجود ادعای مقابله با امپریالیسم، از منطق سلطه، زندان، شکنجه و اعدام استفاده کرده است.
از سوی دیگر، آمریکا و اسرائیل با حملات نظامی، تخریب زیرساختهای غیرنظامی و کشتن شهروندان بیگناه، مردم و زندانیان ایران را به خسارت جانبی تلاش برای سلطه منطقهای تبدیل کردهاند. نامه به حمله اسرائیل به زندان اوین در ۲۳ ژوئن ۲۰۲۵ اشاره میکند که بیمارستان زندان، بخش زندانیان تراجنسیتی و مرکز ملاقات را ویران کرد.
نویسندگان، توصیف زندانیان سیاسی از وضعیت خود را دقیقترین بیان این فشار دوگانه میدانند: آنان خود را گرفتار میان «دو تیغه یک قیچی» میبینند؛ از یک طرف حکومتی که زندانی و شکنجهشان میکند و از طرف دیگر نیروی خارجیای که به نام آزادی بر سرشان بمب میریزد.
نامه میگوید طی یک سال گذشته هر دو تیغه این قیچی تیزتر شدهاند. بازداشتهای خودسرانه و اعدامهای حکومتی افزایش یافته، کارگران و بیکاران بیشازپیش مجرم شناخته شدهاند، کردها، عربها و بلوچها تحت فشار قرار گرفتهاند و مهاجران افغان به قربانیان تبلیغاتی بحرانها تبدیل شدهاند. از دید امضاکنندگان، حکومت بهجای حل بحرانهای اقتصادی و اجتماعی، میکوشد افراد معترض و آسیبدیده را مجرم اعلام کند یا از جامعه حذف کند.
نویسندگان این منطق را محدود به جمهوری اسلامی نمیدانند. آنان به بازداشت اداری فلسطینیان بدون طرح اتهام در اسرائیل، قانونی که امکان اعدام زندانیان فلسطینی را فراهم میکند، بازداشت مهاجران و فعالان مخالف سیاست اسرائیل در مراکز اداره مهاجرت آمریکا و سابقه زندانیکردن طولانیمدت فعالان سیاهپوست، بومی، پورتوریکویی و دیگر جنبشهای ضداستعماری اشاره میکنند.
در نامه همچنین گفته شده است نظامهای زندان در کشورهای مختلف از طریق انتقال اطلاعات، تجربه و شیوههای حکمرانی با یکدیگر ارتباط دارند. زندان ماریون در ایالت ایلینوی آمریکا بهعنوان الگویی معرفی میشود که در دهه ۱۹۶۰ بر ساخت زندانهایی در ایران و اسرائیل اثر گذاشت. از نظر نویسندگان، دیوار مرزی و دروازه زندان هر دو با هدف ترساندن، منزویکردن، اعمال سلطه و خاموشکردن مردم ساخته میشوند.
امضاکنندگان دوگانه میان «امپریالیسم» و «ضدامپریالیسم توخالی» جمهوری اسلامی را رد میکنند و از جامعه مدنی جهانی و فعالان ضدامپریالیست میخواهند بدون قیدوشرط از زندانیان سیاسی ایران حمایت کنند، با آنان ارتباط برقرار کنند، صدایشان را بازتاب دهند و روایت جمهوری اسلامی را به چالش بکشند.
خواسته نهایی نامه، توقف فوری اعدامها و آزادی تمام زندانیان سیاسی در ایران است. همزمان، نویسندگان از آمریکا و اسرائیل میخواهند به جنگها و تحریمهایی پایان دهند که آگاهانه زندگی و جوامع مردم ایران را ویران میکنند.
درباره امضاکنندگان
این نامه را مجموعهای از چهرههای دانشگاهی، فمینیست، سوسیالیست، ضداستعماری، مدافع حقوق مدنی و طرفدار برچیدن نظام زندان امضا کردهاند. برخی از آنان سابقه زندان سیاسی و مبارزه با حکومتهای اقتدارگرا یا تبعیض نژادی دارند و شماری نیز از پژوهشگران شناختهشده فلسطین، استعمار، فاشیسم، نژاد، زندان و جنبشهای آزادیبخشاند.
آنجلا دیویس، زندانی سیاسی پیشین و فعال شناختهشده حقوق مدنی؛ جودیت باتلر، فیلسوف و نظریهپرداز؛ جیسون استنلی، استاد فلسفه و پژوهشگر فاشیسم؛ رشید خالدی، مورخ فلسطینی و استاد بازنشسته دانشگاه کلمبیا؛ مومیا ابوجمال، روزنامهنگار، آموزگار و زندانی سیاسی؛ یاسین الحاج صالح، نویسنده، مخالف سیاسی و زندانی پیشین سوری؛ حسام الحملاوی، پژوهشگر و فعال سوسیالیست مصری؛ و ریکاردو خیمنز، فعال اجتماعی و زندانی سیاسی پیشین پورتوریکویی، از جمله امضاکنندگاناند.
دیگر امضاکنندگان عبارتاند از:
آلبرتو توسکانو، استاد بازنشسته نظریه انتقادی در دانشگاه گلداسمیتس لندن؛
برناردین دورن، استاد بازنشسته حقوق دانشگاه نورثوسترن؛
بیل آیرز، استاد دانشگاه کالج آنباند؛
شری ال. موراگا، نویسنده، فعال فمینیست و استاد بازنشسته دانشگاه کالیفرنیا در سانتاباربارا؛
دن برگر، استاد مطالعات تطبیقی قومی در دانشگاه واشنگتن باتل؛
جایروس بناجی، مورخ و استاد پژوهشی دانشکده مطالعات شرقی و آفریقایی دانشگاه لندن؛
کیانگا-یاماهتا تیلور، نویسنده و استاد مطالعات آفریقاییآمریکایی دانشگاه پرینستون؛
میشل لووی، جامعهشناس و مدیر پژوهشی بازنشسته مرکز ملی پژوهشهای علمی فرانسه؛
مایکل منسفیلد، وکیل حقوق بشر و آزادیهای مدنی؛
نادیا ابوالحاج، استاد انسانشناسی در کالج بارنارد دانشگاه کلمبیا؛
نسرین الامین، استاد مطالعات آفریقا و انسانشناسی در دانشگاه تورنتو و از بنیانگذاران ائتلاف همبستگی سودان؛
رابین دی. جی. کلی، استاد تاریخ در دانشگاه کالیفرنیا، لسآنجلس؛
روها بنجامین، استاد مطالعات آفریقاییآمریکایی در دانشگاه پرینستون؛
روث ویلسون گیلمور، پژوهشگر شناختهشده نظام زندان در دانشگاه شهری نیویورک؛
سنان آنتون، نویسنده، شاعر و استاد ادبیات عرب در دانشگاه نیویورک؛
والدن اف. بلو، استاد جامعهشناسی در دانشگاه ایالتی نیویورک در بینگهمتون.
Post #1428
1.19K
