7/7
جنگ علیه ایران هنوز پایان نیافته است. آسیب عمیق به صنایع نظامی و هسته‌ای ایران تردیدناپذیر است. گرفتاری رژیم یک واقعیت اساسی است و تورم و مشکلات اقتصادی نیز آن را نشان می‌دهد. گاهی اقدامات و نیروهایی بسیار کوچک سبب سقوط امپراتوری‌هایی حتی بزرگ‌تر و قدرتمندتر از ایران می‌شوند. شمار افرادی بسیار کمتر از ۱۵ هزار فرد مسلح اتحاد جماهیر شوروی را سرنگون کردند. چه کسی می‌داند؟ اگر ترامپ حمله کردها را تأیید می‌کرد، شاید رژیم بی‌ثبات می‌شد یا دست‌کم به جنگ داخلی کشیده می‌شد. در آن صورت، همه ماجراجویی موساد را تحسین می‌کردند. در چنین موضوعی، تنها یک‌بار موفق‌شدن کافی است.

بیان این مطالب ضروری است، اما متقاعدکننده نیست. در دسامبر ۲۰۲۵، قیامی در ایران آغاز شد. همراه با ضعف ایران پس از جنگ «همچون شیران»، وعده ترامپ برای حمایت از معترضان، موفقیت آمریکا در ونزوئلا و توانایی‌های برجسته اطلاعات نظامی و نیروی هوایی، فضایی ایجاد شد که در آن همه‌چیز ممکن به نظر می‌رسید؛ حتی سرنگونی رژیم. نتانیاهو که بوی انتخابات را احساس می‌کرد، فشار آورد و شدیداً فشار آورد. دقیقاً در همین نقطه بود که وزیران کابینه و مقام‌های امنیتی باید خطر آشکار را تشخیص می‌دادند: گامی بیش از حد دور.

موضوع جدی‌تر این است که هیچ کار کارشناسی جامعی برای بررسی کل جنگ انجام نشد. کسی که می‌خواهد پادشاهان را بر تخت بنشاند، باید پادشاهی‌ها را بشناسد. اگر اسرائیل علناً آمریکا را برای آغاز جنگی تمام‌عیار با ایران تحت فشار قرار دهد، چه اتفاقی برای جایگاه اسرائیل در آمریکا خواهد افتاد؟ پاسخ: سقوطی شدید و شاید مرگبار. ترکیه چگونه می‌تواند اقدام کردها را مختل کند؟ با یک تماس تلفنی. اگر رهبر کشته شود، آیا راه برای افراط‌گرایی خطرناک باز نخواهد شد؟ باز شد. مهم‌تر از همه، اسرائیل تا این لحظه رفتار آمریکا درباره تنگه هرمز را درک نکرده است. یک مقام آگاه به من گفت: «این یک معماست.»

این فقط یک معما نیست؛ شکست هماهنگی اسرائیل با ایالات متحده است. تنگه هرمز مهم‌ترین دستاورد راهبردی ایران در جنگ بود و همچنان نیز چنین است.

در دوره پایانی حکومت نتانیاهو، عبارت «محدودیت‌های قدرت» ناپدید شده است. دستگاه امنیتی در جنگ فرسایشی بی‌پایانی با مقام‌های سیاسی تحریک‌آمیز و بی‌حدومرز قرار دارد. شورای امنیت ملی به‌عنوان یک نهاد کارشناسی مؤثر، به‌ویژه در زمان جنگ، عمل نمی‌کند. بخش سیاسی‌ـ‌امنیتی فلج شده است. متخصصان وزارت امور خارجه نادیده گرفته می‌شوند. در اطراف نخست‌وزیر هیچ تیم مستقل و کارآمدی وجود ندارد.

هنگامی که اسرائیل در ۲۸ فوریه وارد جنگ شد، وضعیت چنین بود. امروز نیز، شاید در آستانه رویارویی دیگری، وضعیت همان است/https://www.ynet.co.il/yedioth/article/yokra14849716