این کانال به منظور معرفی و ارزیابی آثار در حوزه مطالعات میانرشتهای تاسیس شده است.
ارتباط با ادمین: @interdisciplinarian
Post #1077
573
۳ میلیارد دلار وقف علمی در یک روز! حیرت انگیز است
@interdisciplinarity
کن گریفین، مدیرعامل صندوق پوشش ریسک سیتادل، بزرگ‌ترین کمک مالی تکی تاریخ دانشگاه‌های آمریکا را اعلام کرد: ۳ میلیارد دلار به دانشگاه کارنگی ملون.
از این مبلغ، ۲ میلیارد دلار صرف ساخت پردیس جدید ۳۵ هکتاری در محله وین‌وود میامی می‌شود. این پردیس قرار است حدود ۳۵۰۰ دانشجوی کارشناسی، ارشد و دکتری جذب کند و به‌جای رشته‌های سنتی، روی «چالشهای بزرگ» تمرکز کند:
• سلامت انسان و اکتشافات زیستی
• امنیت ملی و توانمندی‌های راهبردی
• انرژی و تاب‌آوری اقلیمی
• تولید پیشرفته و تحول صنعتی
ساخت این پردیس از سال آینده آغاز می‌شود. باقی‌مانده پول هم به برنامه‌های علوم کامپیوتر پردیس پیتسبورگ (که به نام گریفین نام‌گذاری می‌شود) و پروژه‌های دیگر دانشگاه اختصاص یافته.
این بزرگ‌ترین هدیه تکی به یک دانشگاه آمریکایی است؛ حتی از کمک ۱٫۸ میلیارد دلاری مایکل بلومبرگ به جانز هاپکینز و کمک ۲ میلیارد دلاری فیل نایت به دانشگاه علوم سلامت اورگان هم بزرگ‌تر است.
اینجا دقیقاً همان نقطه‌ای است که بارها در کانال درباره‌اش حرف زدیم: وقف علمی.
در حالی که در بسیاری از کشورهای پیشرفته، ثروتمندان بخشی از ثروت خود را آگاهانه و هدفمند به توسعه علم، پژوهش و تربیت نیروی انسانی اختصاص می‌دهند، در ایران این سنت ارزشمند — که ریشه‌های تاریخی عمیقی هم دارد — به‌شدت کمرنگ شده است. نتیجه؟ فاصله‌ای که هر روز بیشتر می‌شود.
پیش از این در چندین پست (اینجا و اینجا) به ضرورت وقف علمی و ریشه های تاریخی آن پرداخته ایم. توجه به اخباری مانند آنچه اینجا آوردیم اهمیت هرچه بیشتر وقف علمی را بیش از گذشته در کشور ما نشان میدهد و ما را به این نکته رهنمون میکند که چگونه علم و دانش با وقف و اهداهای خیرانه در جهان پیشرفت میکند. امّا ما هنوز در قید و بند کمکهای دولتی و یا توجه بیش از حد ره صنعتی سازی دانش هستیم. لازم است بیش از گذشته به ترویج وقف علمی در جامعه مان بپردازیم و میتوانیم این کار را از خانواده خود آغاز نماییم و کمی از خیرات خود را به توسعه هر چه بیشتر علم و دانش اختصاص دهیم.
@interdisciplinarity
کن گریفین، مدیرعامل صندوق پوشش ریسک سیتادل، بزرگ‌ترین کمک مالی تکی تاریخ دانشگاه‌های آمریکا را اعلام کرد: ۳ میلیارد دلار به دانشگاه کارنگی ملون.
از این مبلغ، ۲ میلیارد دلار صرف ساخت پردیس جدید ۳۵ هکتاری در محله وین‌وود میامی می‌شود. این پردیس قرار است حدود ۳۵۰۰ دانشجوی کارشناسی، ارشد و دکتری جذب کند و به‌جای رشته‌های سنتی، روی «چالشهای بزرگ» تمرکز کند:
• سلامت انسان و اکتشافات زیستی
• امنیت ملی و توانمندی‌های راهبردی
• انرژی و تاب‌آوری اقلیمی
• تولید پیشرفته و تحول صنعتی
ساخت این پردیس از سال آینده آغاز می‌شود. باقی‌مانده پول هم به برنامه‌های علوم کامپیوتر پردیس پیتسبورگ (که به نام گریفین نام‌گذاری می‌شود) و پروژه‌های دیگر دانشگاه اختصاص یافته.
این بزرگ‌ترین هدیه تکی به یک دانشگاه آمریکایی است؛ حتی از کمک ۱٫۸ میلیارد دلاری مایکل بلومبرگ به جانز هاپکینز و کمک ۲ میلیارد دلاری فیل نایت به دانشگاه علوم سلامت اورگان هم بزرگ‌تر است.
اینجا دقیقاً همان نقطه‌ای است که بارها در کانال درباره‌اش حرف زدیم: وقف علمی.
در حالی که در بسیاری از کشورهای پیشرفته، ثروتمندان بخشی از ثروت خود را آگاهانه و هدفمند به توسعه علم، پژوهش و تربیت نیروی انسانی اختصاص می‌دهند، در ایران این سنت ارزشمند — که ریشه‌های تاریخی عمیقی هم دارد — به‌شدت کمرنگ شده است. نتیجه؟ فاصله‌ای که هر روز بیشتر می‌شود.
پیش از این در چندین پست (اینجا و اینجا) به ضرورت وقف علمی و ریشه های تاریخی آن پرداخته ایم. توجه به اخباری مانند آنچه اینجا آوردیم اهمیت هرچه بیشتر وقف علمی را بیش از گذشته در کشور ما نشان میدهد و ما را به این نکته رهنمون میکند که چگونه علم و دانش با وقف و اهداهای خیرانه در جهان پیشرفت میکند. امّا ما هنوز در قید و بند کمکهای دولتی و یا توجه بیش از حد ره صنعتی سازی دانش هستیم. لازم است بیش از گذشته به ترویج وقف علمی در جامعه مان بپردازیم و میتوانیم این کار را از خانواده خود آغاز نماییم و کمی از خیرات خود را به توسعه هر چه بیشتر علم و دانش اختصاص دهیم.
- 👏 2
