نشر همرخ

تاک۱
(تازه‌های کتاب در نشستی برخط با نویسندگان و مترجمان)

«با کودکان شاهنامه بخوانیم»
و
«حماسه و زمانه»

نشست برخط با نویسنده
جواد رنجبر درخشیلر

چهارشنبه ۱۵ مهر ۱۴۰۵ ساعت ۱۰

سالن کنفرانس مرکز مطالعات و آموزش علوم پزشکی زاهدان
نمایشگاه کتاب ۲۲ زاهدان

معاونت فرهنگی وزارت ارشاد اسلامی
اداره کل مجامع و فعالیت‌های فرهنگی

https://meet.google.com/cpv-ydpj-hxs

https://t.me/melliiran

او ایستاده است
بر لبه‌ی پرتگاهِ ندانستن
در دستش
فانوسی‌ست
از جنسِ پرسیدن.

شاگردان،
پرندگانی
که پرواز را
از پنجره‌ی کلاس
حدس می‌زنند.

او می‌گوید:
«نگاه کنید.»

و در سکوتی
که بوی باران دارد،
بذرِ فردا
در مشتِ کودکی
جوانه می‌زند.

معلم
آتش را
در جانِ سؤال
می‌دمد،

و صبح
از پنجره‌ی نگاهِ او
در دفترِ فردا
طلوع می‌کند.

طهماسب کاوسی
۱۳ مهر ۱۴۰۵

مالک شجاعی جشوقانی
مراسم رونمایی کتاب ضیافت کلمات به قلم مقصود فراستخواه
۱۱ مهر ۱۴۰۵

"فلسفه معاصر خصلتی هرمنوتیکی پیدا کرده است و خوداندیشی، خودانتقادی، خودنگاری و زندگی‌نامه‌نویسی دیگر صرفاً تفنن نیستند. اگر با چنین نگاهی به سیر فکری فراستخواه بنگریم، آثار او به‌تدریج به نوعی هرمنوتیک انتقادی جامعه ایرانی رسیده‌اند. یکی از نقاط عطف این مسیر «ما ایرانیان» است و «ضیافت کلمات» را نمی‌توان جدا از این سیر خواند."

چکیده سخنرانی را در همرخ بخوانید:👇

https://hamrokh.com/book-launch-ziafat-e-kalamat-050711-drshojaee/

مریم نصر اصفهانی
مراسم رونمایی کتاب ضیافت کلمات اثر مقصود فراستخواه
۱۱ مهر ۱۴۰۵

"اهمیت ضیافت کلمات برای من این است که سنت تسلی‌بخشی را از سطح فردی به سطح اجتماعی می‌برد. ما در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که مسائل جمعی آن هنوز حل نشده است. پرسش "حالا چه کنیم؟" برای ما فقط پرسش فردی کسی نیست که با تنهایی یا شکست مواجه شده بلکه پرسشی جمعی درباره چگونگی زیستن با یکدیگر است."

چکیده سخنرانی را در همرخ بخوانید:👇

https://hamrokh.com/book-launch-ziafat-e-kalamat-050711-drnasr/

حمیدرضا نمازی
مراسم رونمایی کتاب ضیافت کلمات به قلم مقصود فراستخواه
۱۱ مهر ۱۴۰۵

"من ضیافت کلمات را نوعی تاریخ‌نگاری فرهنگی می‌دانم؛ نه تاریخ به معنای سنتی وقایع‌نگاری. تاریخ می‌تواند تاریخ از پایین باشد؛ تاریخ خیابان، شعر، زندگی روزمره، احساسات و دغدغه‌های یک جامعه."

چکیده سخنرانی را در همرخ بخوانید:👇

https://hamrokh.com/book-launch-ziafat-e-kalamat-050711-drnamazi/

گزارش رونمایی کتاب «ضیافت کلمات»
۱۴۰۵/۰۷/۱۱

نشست رونمایی و نقد کتاب «ضیافت کلمات» نوشته مقصود فراستخواه، با حضور نویسنده و سخنرانی حمیدرضا نمازی، مریم نصر اصفهانی و مالک شجاعی جشوقانی، به میزبانی محسن آزموده، شنبه ۱۱ مهر ۱۴۰۵، در اندیشگاه فرهنگی سازمان اسناد و کتابخانه ملی برگزار شد.

سخنرانان از سه منظر متفاوت به کتاب نگریستند: اثری در امتداد سنت نوشته‌های تسلی‌بخش که مسئله تسلی را از فرد به جامعه می‌کشاند؛ نوعی تاریخ‌نگاری فرهنگی که چیزی از ذهنیت ایرانیان امروز را ثبت می‌کند؛ و مرحله‌ای تازه در سلوک فکری فراستخواه که دین‌پژوهی، دانشگاه‌پژوهی و ایران‌پژوهی او را به قلمرو شخصی‌تری از خودپژوهی می‌رساند.

فراستخواه نیز از چگونگی شکل‌گیری کتاب، انتخاب هفتاد یادداشت و تجربه همکاری با تصویرگر اثر گفت و در پایان یکی از نوشته‌های قدیمی خود را برای حاضران خواند.

گزارش کامل + تصاویر رونمایی: 👇
https://hamrokh.com/book-launch-ziafat-e-kalamat-050711/

ادبِ مدرسه (به مناسبت روز جهانی معلم)
✍️نعمت‌الله فاضلی

ما درباره آداب مدرسه بسیار سخن گفته‌ایم. درباره امتحان، نمره، انضباط، کتاب درسی، آیین‌نامه‌ها، ارزشیابی‌ها، بخشنامه‌ها و طرح‌های اصلاحی بی‌پایان بحث کرده‌ایم. اما کمتر از خود پرسیده‌ایم که «ادب مدرسه» چیست. قصه‌اش را در «مسئله مدرسه» آورده ‌م و خوانندگان آن کتاب می‌دانند. همان‌گونه که بهلول به جنید بغدادی گفت مشکل تو ناآشنایی با «آداب» نیست، ناآشنایی با «ادب» است، گمان می‌کنم ما نیز دهه‌هاست در نظام آموزشی گرفتار آداب شده‌ایم و ادب مدرسه و ادب آموزش و ادب یادگیری را فراموش کرده‌ایم. مدرسه‌ای که ادب ندارد، هر قدر هم آداب داشته باشد، سرانجام به کارخانه‌ای برای تولید انبوه مدرک و انقیاد تبدیل می‌شود. آنچه امروز بیش از هر چیز به آن نیاز داریم بازگشت به همین پرسش ساده اما مهیب است: ادب مدرسه چیست؟ بهلول گفت ادب غذا خوردن این است که لقمه حلال بخوریم، ادب سخنوری این است که سخن حق بگوییم و … لقمه حرام را با هر آدابی که بخوری یا سخن باطل را با هر آیه و حدیثی تزئین کنی …راه بجایی نخواهی برد و عاقبت بخیر نخواهی شد. این است که مدرسه هم ادب خاص خود را دارد. ادب مدرسه چیست؟

انسانِ مدرسه
هر بار که به بحران‌های بزرگ تاریخی می‌اندیشم، از حمله مغول تا قحطی‌های بزرگ، از بیماری‌های فراگیر تا جنگ‌ها، یک حقیقت برایم آشکارتر می‌شود: فاجعه‌ها پرده‌ها را کنار می‌زنند. آنها واقعیت را عریان می‌کنند. برای مثال می‌گویم. کرونا نیز چنین کرد. کرونا به ما آموخت که مهم‌ترین مسئله جهان نه اقتصاد است، نه سیاست، نه ایدئولوژی و نه فناوری. مهم‌ترین مسئله، خود انسان است. در لحظه‌ای کوتاه دیدیم که همه چیز تعطیل شد؛ بازارها، دانشگاه‌ها، مدارس، مسابقات، جلسات و آیین‌ها. زیرا جان آدمی در خطر بود. گویی جهان برای لحظه‌ای به ما یادآوری کرد آنچه فراموش کرده بودیم: انسان معیار همه چیز است.

از همان زمان بارها از خود پرسیدم اگر انسان مهم‌ترین مسئله است، آیا مدرسه ما نیز انسان را مهم‌ترین مسئله می‌داند؟ آیا دانش‌آموز در مدرسه یک انسان است یا یک پرونده؟ آیا معلم یک انسان است یا یک کارمند؟ آیا مدرسه مکانی برای شکوفایی وجود آدمی است یا دستگاهی برای نظم‌بخشی به بدن‌ها و ذهن‌ها؟ هر چه بیشتر اندیشیدم، بیشتر دریافتم که بحران مدرسه از همان جایی آغاز می‌شود که انسان به حاشیه رانده می‌شود. آن‌گاه که نمره مهم‌تر از فهم می‌شود، حضور فیزیکی مهم‌تر از اشتیاق یادگیری می‌شود، تبعیت مهم‌تر از خلاقیت می‌شود و آیین‌نامه مهم‌تر از کرامت انسانی می‌شود، مدرسه آرام آرام ادب خود را از دست می‌دهد.

ادب مدرسه از نظر من چیزی جز پاسداشت کرامت انسان نیست. ادب مدرسه یعنی دانش‌آموز را نه به عنوان ابزار آینده اقتصاد و نه سرباز آینده ایدئولوژی، بلکه به عنوان انسانی مستقل و صاحب شأن ببینیم. ادب مدرسه یعنی معلم را نه راوی رسمی محتوا، بلکه راوی فرهنگ و آتش‌افروز معنا بدانیم. ادب مدرسه یعنی باور کنیم هر کودک جهانی یگانه است و هیچ نظام آموزشی حق ندارد این یگانگی را قربانی میل خود به یکسان‌سازی کند...

یادداشت کامل را در همرخ بخوانید:
https://hamrokh.com/world-teachers-day-2026/

مراقبت؛ اخلاق زیستن
✍️نعمت‌الله فاضلی

این یادداشت را به مناسبت انتشار ترجمه فارسی اثر کلاسیک “مراقبت در مدرسه” نوشته نل نادینگز فیلسوف بلند آوازه آمریکایی نوشتم. امیدوارم این یادداشت بتواند از حال شما مراقبت کند.

وقتی کتابی را می‌خوانم، گاهی احساس می‌کنم کتاب فقط مجموعه‌ای از کلمات نیست؛ گویی پنجره‌ای است که ناگهان در دیوار زمان باز می‌شود و ما از پشت آن، بخشی از زندگی خودمان را دوباره می‌بینیم. «مراقبت در مدرسه» نل نادینگز برای من از همین جنس کتاب‌هاست. کتابی که در ظاهر درباره مدرسه و آموزش است، اما اگر کمی عمیق‌تر در آن قدم بزنیم، درمی‌یابیم که موضوع اصلی‌اش مدرسه نیست؛ موضوع اصلی، خودِ زندگی است. مدرسه فقط یکی از میدان‌هایی است که در آن می‌توان پرسید: انسان چگونه می‌تواند انسانِ دیگری را ببیند، بشناسد، بشنود و برای او اهمیت قائل شود؟

نادینگز از «مراقبت» سخن می‌گوید، اما مراقبت در نزد او ترحم نیست؛ دلسوزی ساده نیست؛ احساسات لطیف و زودگذر هم نیست. مراقبت یک رابطه است. رابطه‌ای که در آن دیگری برای من تبدیل به «مسئله‌ای انسانی» می‌شود. من او را می‌بینم، به او گوش می‌دهم، نیازها و موقعیتش را درک می‌کنم و نسبت به او پاسخ‌گو می‌شوم. حتی مهم‌تر از آن، مراقبت زمانی کامل می‌شود که آن دیگری نیز مراقبت مرا به رسمیت بشناسد. از این منظر، مراقبت نه یک کنش یک‌طرفه، بلکه نوعی رابطه زنده و متقابل است. نادینگز دقیقاً همین‌جا یکی از بنیادی‌ترین تفاوت‌های اخلاق مراقبت با بسیاری از صورت‌های اخلاق انتزاعی را آشکار می‌کند: اخلاق در زندگی واقعی، پیش از آنکه مسئله حل یک معادله اخلاقی باشد، مسئله مواجهه با یک انسان واقعی است.

یادداشت کامل را در همرخ بخوانید:
https://hamrokh.com/caring-ethics-of-living

📚آموزش برای صلح
چگونه به جنگ عشق می‌ورزیم از آن نفرت پیدا می‌کنیم؟

🔸️نویسنده: نل نادینگز
🔸️مترجم: نوگل روحانی
🔸️مشخصات:  ۲۵۶ صفحه، رقعی
🔸️ناشر: همرخ، پاییز ۱۴۰۵

نادینگز، فیلسوف اخلاق و نظریه‌پرداز آموزشی، به سراغ مفهوم جنگ و صلح می‌رود و ریشه‌های آن را در فرهنگ‌، تاریخ، زبان، روابط و تعاملات انسان‌ها بررسی می‌کند. نویسنده قصد ندارد جنگ و صلح را ارزش‌داوری کند بلکه می‌پرسد چه می‌شود که انسان‌ها در روان‌شناسی فردی و جمعی خود گاه به سمت جنگ و گاه به سمت صلح میل می‌کنند و چه شرایطی باعث این تغییر ذائقه و توجیه‌های اخلاقی در برابر گرایش به جنگ یا به صلح می‌شود. وقتی جنگ چنین پرشور در تاریخ، ادبیات و ذهنیت ما حضور دارد، آموزش برای صلح را از کجا باید آغاز کرد؟

🛒https://hamrokh.com/kala/peace-education/

📚مراقبت از مدرسه
چگونه "اخلاق مراقبت" آموزش را متحول می‌کند؟

🔸️نویسنده: نل نادینگز
🔸️مترجم: نوگل روحانی
🔸️مشخصات: ۲۸۰ صفحه، رقعی
🔸️ناشر: همرخ، پاییز ۱۴۰۵

نادینگز، فیلسوف اخلاق و نظریه‌پرداز آموزشی است که در این کتاب دیدگاهی بدیل درباره آموزش، مدرسه و برنامه درسی ارائه می‌کند. از نگاه او، مدارس کنونی از زندگی واقعی گسسته هستند و باعث می‌شوند بچه‌ها احساس بیگانگی و جاماندگی کنند. مدرسه باید با زندگی در همه ابعاد آن پیوند بخورد و راه آن، سازماندهی مجدد مدرسه حول محور مفهوم "مراقبت" است؛ مراقبت از خود، دیگران، زمین و موجودات زنده، اشیا و اندیشه‌ها.

نادینگز این کتاب را به زبانی زنده و گیرا برای والدین، معلمان، برنامه‌ریزان و سیاستگذاران آموزشی نوشته است.

🛒https://hamrokh.com/kala/moraghebat-dar-madreseh/

🕊صلح بهترین دلیل بود برای خودش؛ ولی در لغتنامهٔ ما نبود.

📚از کتاب «ضیافت کلمات» / نشر همرخ / تابستان ۱۴۰۵
✍️به قلم و صدای: مقصود فراستخواه
👨🏻‍🎨تصویرگر: شاه‌مقصود تیموری

🔹افسانهٔ شاماران
✍️ مقصود فراستخواه

دیشب نمایش موزیکال «شاماران» را دیدیم، در سالن رودکیِ برج آزادی. اثر هنریِ بدیع احسان نورزوی، هاله ذوقی، کریم تقی‌نژاد و با روایت بلیغ مهدی خلیل‌زاده.

این سوی سِن، انبوهی از ما بودیم در جهانی بهم ریخته…. و در آن سو، صحنه‌ای از خلق جهانی موازی. پیش چشمان‌مان این جهان را می‌دیدیم که در حقیقت آن سوی چهره‌های خود ما بود! رقص‌ها و آواهای خلاق و معنابخشی که آفرینش مشترک کودکان و دختران و پسران و زنان و مردان هنرمند ما بود.

«شاماران» روایتی از اسطوره‌های کهن کردی-ایرانی و باستان‌نمون‌های عشق‌ورزیدن است، روایت خرد و دانایی و مقاومت مردمانی برای زیستن؛ برای عشق و برای نیکبختی جمعی.

شاماران حاوی تخیلی جمعی و پنهان از ارجمندیِ «مادر زمین» است و زاییندگی است و همکرداری نجیبانۀ انسان با طبیعت است؛ در کِشت و کار و در «آری گفتن به زندگی».

در طول نمایش میخکوب شده بودم و همه چشم و گوش شده بودم و خیالم مسحور صحنه نمایش بود. خیره به کهکشانی از صورت‌های خیال، به رقص، به بدنمندی، به کوشش تن برای رهایی از اندام در پیش چشمان خلایق.

رقص و موسیقی از کرمان تا آذربایجان عزیز تا رقص باله در آن سوی آب‌های آلودۀ زمین به هم ساخته بودند تا بیت‌الغزلی بسازند و آن این بود «بگذار تا شادی، جهانی شود»، بگذارید صلح باشد و جنگ نباشد.

ما آنگاه که از تاریخ کم می‌آوریم به اسطوره‌های‌مان پناه می‌بریم. وقتی آنچه هست اصلاً خوب نیست خوبی را در صورت‌های خیال خویش مراقبت می‌کنیم. وقتی جهان بر سرِ ما آوار شده است به جهان‌هایی موازی پناه می‌بریم؛ جهان‌هایی که می‌سازیم تا دمی از درنگ و درد و رنج، در آنها سکنا گزینیم و کار کنیم و همچنان دوندگی کنیم و همچنان زندگی را زندگی کنیم. تا همچنان در نومیدی، امیدهای مبهمی بسازیم و به محنت‌های‌مان بیندیشیم و از عشق و از دانایی و از آفرینش و زایش، همتی بطلبیم برای کاهش رنج‌های نالازم خویش… و شاماران این بود.

سحرگاه هشتم مهر ۱۴۰۵

https://hamrokh.com/shamaran-myth/

نشر همرخ pinned a photo

📚نشست رونمایی و نقد کتاب ضیافت کلمات

با حضور:
▫️مقصود فراستخواه (نویسنده کتاب)

و با سخنرانی:
▫️حمیدرضا نمازی
▫️مریم نصر اصفهانی
▫️مالک شجاعی جشوقانی

به میزبانی:
▫️محسن آزموده

🔸شنبه ۱۱ مهر ۱۴۰۵، ساعت ۱۵ تا ۱۷

🔸بزرگراه حقانی، سازمان اسناد و کتابخانه ملی، اندیشگاه فرهنگی

🔹حضور برای عموم آزاد و رایگان است.

🔹کتاب؛ رسانه صلح
✍️نعمت‌الله فاضلی

یادداشتی که می‌خوانید آغاز فصل پایانی کتاب «در آئینه دیگری: صلح، همزیستی و امکان با هم بودن» است که امروز آن را به نشر همرخ برای چاپ دادم. با بحران ویرانگر جنگ و فروپاشی اقتصادی کشور، متأسفانه امکان خرید کتاب بی نهایت محدود شده است و نمی دانم «در آئینه دیگری» که حاصل عمرم هست مجال خوانده شدن بیابد یا نه. اما امیدوارم فرهیختگان و انسان دوستان و وطن‌دوستان کمک کنند تا کتاب در جامعه ایران زنده و سرزنده بماند. کتاب رسانه صلح و زندگی است. قطعه ای از کتابم را با هم بخوانیم. این کتاب تلاشی است برای یادگیری «هنر با هم بودن».

وقتی «الفبای زندگی؛ خواندن و نوشتن به مثابه زیستن» را می‌نوشتم، به تدریج به این نتیجه رسیدم که نوشتن فقط فعالیت فکری یا حرفه‌ای نیست. نوشتن برای من شکلی از زیستن است. همان‌گونه که بعضی آدم‌ها باغبانی می‌کنند، بعضی سفر می‌کنند و بعضی عبادت می‌کنند، من نیز می‌نویسم. نوشتن برای من همواره چیزی میان مراقبه، نیایش، گفت‌وگو و جست‌وجوی خویشتن بوده است. هر بار که پشت میز می‌نشینم و سطری می‌نویسم، احساس می‌کنم بخشی از آشوب‌های درونی‌ام صورت و معنایی پیدا می‌کنند. کلمات برای من فقط ابزار انتقال معنا نیستند؛ پناهگاه معنا هستند. شاید به همین دلیل باشد که هیچ‌گاه نتوانسته‌ام میان نوشتن و صلح فاصله‌ای ببینم. نوشتن، دست‌کم آن‌گونه که من تجربه کرده‌ام، کنشی صلح‌جویانه است. انسان وقتی می‌نویسد به جای فریاد زدن، گفت‌وگو می‌کند؛ به جای حذف کردن، توضیح می‌دهد؛ به جای خشونت، زبان را به میدان می‌آورد. قلم، دست‌کم در تجربه زیسته من، همواره جایگزینی برای خشونت بوده است. هر کتابی که نوشته‌ام، حاصل نوعی آشتی موقت با جهان بوده است. گویی در فرایند نوشتن، آدمی می‌کوشد با زندگی، با گذشته، با رنج‌ها، با امیدها و حتی با نادانسته‌های خویش وارد گفت‌وگو شود و شکلی از صلح درونی را تجربه کند...

متن کامل یادداشت را در اینجا بخوانید: 👇
https://hamrokh.com/book-peace-media/

🏫مدرسه؛ فراغتی برای اندیشیدن
🔹مقصود فراستخواه

به مناسبت ۸ مهر، روز بزرگداشت مولانا

من غلام قمرم، غَیر قمر، هیچ مگو
پیش من، جز سخن شمع و شَکَر، هیچ مگو

سخن رنج، مگو، جز سخن گنج، مگو
ور از این بی‌خبری، رنج مبر، هیچ مگو

دوش دیوانه شدم، عشق مرا دید و بگفت:
«آمدم، نعره مزن، جامه مدر، هیچ مگو»

گفتم: «ای عشق! من از چیز دگر می‌ترسم»
گفت: «آن چیزِ دگر، نیست دگر، هیچ مگو

من به گوش تو، سخن‌های نهان خواهم گفت
سر بجنبان که بلی، جز که به سر، هیچ مگو

قمری، جان‌صفتی، در ره دل پیدا شد
در ره دل، چه لطیف‌ست سفر! هیچ مگو»

گفتم: «ای دل! چه مه‌ست این؟» دل اشارت می‌کرد
که «نه اندازهٔ توست این، بگذر، هیچ مگو»

گفتم: «این روی، فرشته‌ست، عجب یا بشرست؟»
گفت: «این غَیر فرشته‌ست و بشر، هیچ مگو»

گفتم: «این چیست؟ بگو، زیر و زبر خواهم شد»
گفت: «می‌باش چنین، زیر و زبر، هیچ مگو

ای نشسته تو در این خانهٔ پرنقش و خیال!
خیز از این خانه برو، رخت ببر، هیچ مگو»

گفتم: «ای دل! پدری کن، نه که این وصف خداست؟»
گفت: «این هست، ولی جان پدر! هیچ مگو»

📚سفر کوکوشکین

🔸نویسنده: هانس یوآخیم شدلیش
🔸مترجم: کاوه عمادی
🔸تعداد صفحه: ۱۹۲، پالتویی
🔸ناشر: همرخ، پاییز ۱۴۰۵

🏆برنده جایزه بین‌المللی کتاب کورینه ۲۰۱۰

«سفر کوکوشکین» رمانی کوتاه اما سرشار از تاریخ و حافظه است. فیودور کوکوشکین، تبعیدیِ ۹۵ سالهٔ روس، در سال ۲۰۰۵ با کشتی کویین مِری از اروپا به آمریکا بازمی‌گردد؛ سفری دریایی که به سِیری در خاطرات بدل می‌شود: از پترزبورگ و اودِسای پس از انقلابِ بُلشویکی، تا برلین و پراگِ میان دو جنگ، ظهور نازیسم تا سرکوب بهار پراگ.

هانس یوآخیم شِدلیش، با نثری موجز، خونسرد و بی‌طرف، سرگذشت یک انسان را به تصویر بزرگ‌تر قرن بیستم پیوند می‌زند؛ تصویری از مهاجرت، خشونت سیاسی، جدایی، همدلی و تنهایی. «سفر کوکوشکین» روایتی آرام اما تکان‌دهنده از زندگی‌‌هایی است که تاریخ، بارها مسیرشان را تغییر داده است.

کاوه عمادی، این اثر را  از زبان آلمانی به فارسی برگردانده است.

🛒https://hamrokh.com/kala/kokoschkin/

📚راه‌های کوچک زیادی وجود دارند تا دنیای فرزند شما بزرگ شود. عشق به کتاب، بهترین این راه‌هاست.
ژاکلین کندی

مجموعه پنج جلدی ادبیات عرفانی
(به قلم دکتر غلامرضا خاکی)

«صاحب طبع نمی‌باید صاحب دل می‌باید. دل بجوی، نه طبع.» (شمس تبریزی)

🔹 مقیم دل: حکایت‌هایی از زندگانی مولانا برای انسان زمانه ما،

🔹 شمس در کسوف: دفاعی از شمس تبریزی در محکمه منکران آفتاب

🔹خرقه صحبت: شرح مقالات شمس با رویکرد هرمنوتیکی سامانه فهمندگی

🔹 خورشید ربانی: ماتیکانی دربارۀ احوال و آرای شمس تبریزی

🔹 ناله‌ای از نای نای: کاوشی در ابعاد مثنوی و نی‌نامۀ آن

🔸سی درصد تخفیف روی کل مجموعه
🔸بیست درصد تخفیف برای خرید تکی تا ۱۵ مهر با کد mehr20

🛒https://hamrokh.com/kala/erfani-pack/