📌 چکیده
استیبل‌کوین‌ها امکان دسترسی به ارزش دلاری را خارج از سامانه بانکی سنتی فراهم می‌آورند و به‌این‌جهت نقدینگی دلاری را به‌صورت کانالی مستقل از نظارت دولتی می‌سازند؛ این مسأله به‌ویژه در کشورهای در حال توسعه که به‌دلیل تورم و نوسان ارزهای ملی به دلار وابسته‌اند، تقاضای قابل‌توجهی ایجاد کرده است. در سال‌های اخیر بیش از نیمی از خریدهای ارزی در آمریکای لاتین توسط استیبل‌کوین‌های دلاری انجام شده و بیش از ۸۰ ٪ تراکنش‌های این توکن‌ها خارج از ایالات متحده می‌باشند. هند، که تا کنون قوانین خاصی برای رمزارزها ندارد، با اعمال مالیات ۳۰ ٪ و استفاده از قانون ارز خارجی برای پیگیری انتقالهای بزرگ، سعی در کنترل این جریان‌ها دارد؛ اما نویسنده بر این باور است که شفافیت نظارتی و چارچوب صدور مجوز برای استیبل‌کوین‌ها، به‌جای رد کامل، می‌تواند خطرات را مدیریت کرده و به‌دست‌آوردن داده‌های دقیق درباره تأثیر دلار دیجیتال بر نظام پولی هند را ممکن سازد.
استیبل‌کوین‌ها مسیری برای نقدینگی دلاری ایجاد می‌کنند که دولت‌ها دیگر به‌راحتی نمی‌توانند زیر نظر بگیرند؛ هند نیز بهتر است به‌جای انکار، شفافیت نظارتی را به‌دست آورد.
استیبل‌کوین‌ها کانال جدیدی فراهم می‌آورند که افراد و نهادها می‌توانند ارزش دلاری را خارج از سامانه بانکی سنتی نگهداری و انتقال دهند. این تحول پیامدهای مهمی برای حاکمیت پولی، جریان‌های سرمایه و توانایی دولت‌ها در نظارت و تنظیم فعالیت‌های مالی مبتنی بر دلار دارد. در طول هشت دههٔ گذشته، نظام پولی بین‌المللی حول نقش مرکزی دلار آمریکا سازماندهی شده بود. ترتیبات برتون‌وودز دلار را به‌عنوان لنگر نظام پولی پس از جنگ تعیین کرد؛ سایر ارزهای اصلی به آن پیوستند و دلار قابل تبدیل به طلا بود. اگرچه نظام تبدیل به طلا در سال ۱۹۷۱ پایان یافت، نقش بین‌المللی دلار به‌طور عمده دست‌نخورده باقی ماند. کالاهای جهانی مانند نفت همچنان به دلار قیمت‌گذاری می‌شدند، تجارت بین‌المللی اغلب به این ارز صورت‌حساب می‌کرد و بانک‌های مرکزی دارایی‌های دلاری را به‌عنوان بخش اصلی ذخایر ارزی خود انبار می‌کردند. امروز دلار بیش از نیمی از ذخایر ارزی رسمی جهان را تشکیل می‌دهد، در صورت‌حساب‌های تجاری بین‌المللی به‌طور برجسته ظاهر می‌شود و همچنان ارز مسلط در بازارهای جهانی ارز خارجی است.
نقدینگی دلاری به توان دولت‌ها، شرکت‌ها و خانوارهای خارج از ایالات متحده برای دسترسی و انجام معاملات به دلار در زمان نیاز اشاره دارد. این دسترسی historically عمدتاً از طریق سامانه بانکی و بانک مرکزی فراهم می‌شد. افراد و کسب‌وکارها می‌توانستند از طریق حساب‌های ارزی یا سایر مؤسسات مالی تنظیم‌شده در معرض دلار قرار گیرند؛ در حالی که دولت‌ها و بانک‌های مرکزی ذخایر دلاری خود را حفظ می‌کردند و از طریق کانال‌های مالی مستقر به بازارهای بین‌المللی دلار دسترسی پیدا می‌کردند. در هر دو حالت، واسطه‌های تنظیم‌شده زیرساخت نهادی را فراهم می‌کردند که نقدینگی دلاری از طریق آن به مرزهای ملی وارد و در آن‌ها گردش می‌کرد.
استیبل‌کوین توکنی دیجیتالی است که برای حفظ ارزش نزدیک به یک دلار آمریکا طراحی شده و معمولاً توسط دارایی‌های ذخیره‌ای مانند نقدینگی و اوراق قرضه کوتاه‌مدت دولتی آمریکا که توسط صادرکننده نگهداری می‌شود، پشتوانه دارد. به‌صورت عملی، این توکن به کاربران امکان دسترسی به ارزش دلاری را می‌دهد بدون این‌که نیاز به نگهداری دلار در حساب بانکی سنتی داشته باشند. دسترسی از طریق کیف‌پول دیجیتال و اتصال به اینترنت امکان‌پذیر است؛ کاربران می‌توانند دارایی‌های مرتبط با دلار را در مرزها با استفاده از شبکه‌های بلاک‌چین نگهداری و انتقال دهند.
بنابراین استیبل‌کوین‌ها می‌توانند شکل نسبتاً پایداری از تقاضای دلاری ایجاد کنند که خارج از کانال‌های بانکی سنتی قرار دارد.