‏🔻 ۴/۴

پیشنهاد اول انتقال مسئولیت نظامی پنج جمهوری آسیای مرکزی — قزاقستان، ازبکستان، قرقیزستان، ترکمنستان و تاجیکستان — از فرماندهی مرکزی ایالات متحده (CENTCOM) به فرماندهی تازه‌نام‌گذاری‌شدهٔ اقیانوس‌پاسی ایالات متحده (USPACOM) است. این پنج کشور هم‌اکنون تحت نظارت CENTCOM قرار دارند و همراه با خاورمیانهٔ گسترده از مصر تا پاکستان دسته‌بندی می‌شوند. زمان آن رسیده که آسیای مرکزی را صرفاً از منظر عملیات‌های گذشتهٔ ایالات متحده در افغانستان ببینیم و به‌جای آن، این منطقه را از منظر رقابت راهبردی طولانی‌مدت با چین ارزیابی کنیم. واگذاری مسئولیت آسیای مرکزی به فرمانده USPACOM، این منطقه را در برنامه‌ریزی برای سناریوهای اقیانوس‌پاسی ادغام می‌کند و برنامه‌ریزان را ترغیب می‌سازد تا تأثیر تحولات در حاشیهٔ قاره‌ای چین بر محاسبات پکن دربارهٔ تایوان را مدنظر داشته باشند.

دوم، معاون وزیر دفاع برای سیاست باید مسئولیت این پنج جمهوری آسیای مرکزی را به معاون وزیر امور امنیتی هند و آرام منتقل کند و یک دفتر اختصاصی برای آسیای مرکزی و مغولستان ایجاد نماید که توسط معاون معاون وزیر برای امور آسیا داخلی رهبری شود. دفتر جدید آسیا داخلی تخصص‌ها را یکپارچه می‌کند و برای این منطقه یک حامی نهادی فراهم می‌آورد که بتواند آسیای مرکزی را نه صرفاً به‌عنوان پیوست سایر حوزه‌ها، بلکه به‌عنوان عرصه‌ای استراتژیک مستقل ارزیابی کند.

سوم، همین منطق باید به وزارت امور خارجه و کنگره نیز گسترش یابد. در وزارت خارجه، آسیای مرکزی باید از دفتر امور جنوب و آسیای مرکزی جدا شده و به دفتر مسئول امور شرق آسیا و اقیانوس‌پاسی منتقل شود تا بوروکراسی‌های دیپلماتیک و دفاعی بر پایهٔ جغرافیای استراتژیک یکسان هماهنگ شوند. کنگره نیز باید آسیای مرکزی را به‌جای جنوب آسیا، با شرق آسیا و اقیانوس‌پاسی ترکیب کند. واشنگتن باید با واقعیت ژئوپولیتیکی سازگار شود که آسیای مرکزی دیگر صرفاً پیوست تثبیت افغانستان نیست و از نظر استراتژیک با شبه‌قارهٔ هندی که به‌سوی دریا متمایل است، متفاوت است؛ این منطقه به‌تدریج بخشی از چالش چین می‌شود و باید به همین شکل رفتار شود.

اگر ایالات متحده می‌خواهد مانع یک کارزار دریایی مدرن چین علیه تایوان شود، باید از شکست‌های دریایی چین قرون وسطی، بیش از هفت‌صد سال پیش، درس بگیرد. تمایل یک قدرت قاره‌ای به پذیرش ریسک در دریا، به امنیت و استقامت آن در سرزمین بستگی دارد. اگر پکن از آنچه در غرب می‌بیند — به‌دلیل برنامه‌ریزی دقیق و مؤثر سیاست ایالات متحده — راضی نباشد، ممکن است در حرکت به سمت شرق دچار تردید شود.

دربارهٔ نویسندگان: ویلیام پازوس (William Pazos) و کن موریاسو (Ken Moriyasu)

ویلیام پازوس افسر پیشین سواره‌نظام ارتش ایالات متحده است که بر تاریخ و مسائل امنیتی اوراسیا متمرکز می‌شود. او در حال حاضر در واشنگتن به‌عنوان متخصص در حوزه خرید تجهیزات دفاعی فعالیت می‌کند و به‌تازگی فارغ‌التحصیل مقطع کارشناسی ارشد تاریخ جهانی، بین‌المللی و تطبیقی از دانشگاه جورج‌تاون شده است؛ پژوهش او بر چین دورهٔ یوان و میراث حکومت مغول‌ها در آسیا متمرکز بود.

کن موریاسو پژوهشگر ارشد در مؤسسه هادسون است و بر آسیا بزرگ — سرزمین اوراسیا از ترکیه تا ژاپن — تمرکز دارد. پیش از این به‌عنوان خبرنگار خارجی روزنامهٔ ژاپنی نیککی در واشنگتن، قاهره، پکن، دالیان و نیویورک خدمت کرده است. مقالات او در واشنگتن اگزامینر، آسیا تایمز و نشنال اینترست منتشر شده‌اند.