‏🔵 ۳/۷

رابرت: احتمال ناپدید شدن حزب جمهوری‌خواه از صحنهٔ سیاسی ایالات متحده کم است. محتمل‌تر این است که پس از دوران ترامپ، این حزب تحول یابد و شکل جدیدی به خود بگیرد تا با فضای آیندهٔ حاکم سازگار شود. در آمریکا نظام دو حزبی واقعیتی ثابت است؛ وضعیتی که در هیچ دموکراسی اروپایی، از جمله بریتانیا، وجود ندارد، اگرچه همانند آمریکا از نظام انتخابی «اولین کسی که بیشترین آرا را می‌گیرد» استفاده می‌کند. جمهوری‌خواهان و دموکرات‌ها در طول نسل‌ها هویت‌های متفاوتی داشته‌اند؛ همان‌طور که تاریخ نشان می‌دهد، جمهوری‌خواهان حزب آبراهام لینکلن بودند و در مبارزه‌ای وجودی علیه برده‌داری شکل گرفتند، در حالی که آن زمان دموکرات‌ها این نهاد را دفاع می‌کردند. نسل‌های بعدی دموکرات‌های جنوبی به شدت جداسازی نژادی را حفظ کردند تا زمانی که قوانین حقوق مدنی دههٔ ۱۹۶۰، بازسازی حزبی را به‌وجود آورد که تا امروز تقریباً ادامه دارد. به‌طور خلاصه، نظام دو حزبی آمریکا به‌نظر می‌رسد سنگی ثابت باشد، اما قابل تغییر است. شخصیت احزاب برای بقا در انتخابات دگرگون می‌شود و این سرنوشت محتمل جمهوری‌خواهان در آینده است.

آیا برای بمباران مدرسهٔ میناب پاسخگویی خواهد شد؟

پونتلند‌پاول می‌پرسد: چه زمانی مسئولان حمله به دبیرستان شجره طیبّه که ۱۷۵ نفر را کشته است، پاسخگو خواهند شد؟ اگر اصلاً پاسخگو شوند؟

رابرت: این سؤال عالی و دل‌خراش است و شاید پاسخی رضایت‌بخش نداشته باشد. حمله به مدرسه در شهر میناب، در جنوب ایران، در اولین روز جنگ رخ داد و فراتر از توضیحات معمول جنگی درباره «آسیب‌های جانبی» بود. اکثر کشته‌شدگان دختران مدرسه‌ای بودند. تا به امروز ایالات متحده مسئولیت این حمله را نپذیرفته است، هرچند چندین تحقیق مستقل — از جمله سازمان ملل و عفو بین‌الملل — به این نتیجه رسیده‌اند که این حمله ناشی از یک حملهٔ آمریکایی بوده. تمام نشانه‌ها نشان می‌دهد که این یک اشتباه واقعی بوده، شاید به دلیل اطلاعات ناقص یا منقضی. این موضوع ایران را راضی نخواهد کرد؛ چرا که هنوز خاطرهٔ واضح سقوط یک هواپیمای مسافری غیرنظامی بر فراز خلیج توسط ناو جنگی آمریکایی «یو‌اس‌اس وینسنس» در سال ۱۹۸۸ زنده است. در آن حادثه، تمام ۲۹۰ نفر سوار بر هواپیما، از جمله ۶۶ کودک، کشته شدند. ایالات متحده پس از آن، با اشاره به شناسایی نادرست هواپیما، تاسف خود را اعلام کرد و به خانواده‌های قربانیان غرامت پرداخت. اما کاپیتان ویلیام سی. راجرز، فرماندهٔ وینسنس، تحت هیچ اقدام انضباطی قرار نگرفت و بعدها نشان شجاعت «Legion of Merit» به او اعطا شد. این پیشامد چشم‌انداز نامطلوبی برای هر گونه فرآیند پاسخگویی در قبال حمله به مدرسه می‌سازد. همزمان، دولت ترامپ به‌طور تهاجمی به دادگاه کیفری بین‌المللی فشار می‌آورد، تحریم‌ها و محدودیت‌های مالی بر مقامات و قضات آن اعمال می‌کند، پس از آنکه دستورات بازداشت علیه رهبران اسرائیلی به‌دلیل اقداماتشان در غزه صادر کرد. می‌توان این اقدام را به‌عنوان یک تیر هشدار به هر نهاد بین‌المللی که قصد دارد در میناب عدالت و پاسخگویی را پیگیری کند، تفسیر کرد.

کافکاس‌داگ می‌پرسد: با توجه به این‌که به‌وضوح مشخص می‌شود ترامپ از نظر روانی شایستگی لازم را ندارد و ادامهٔ حضور او در مقام ممکن است اقتصاد را به‌طور جدی تخریب کند، اگر دموکرات‌ها بتوانند حدود ۶۰ صندلی یا بیشتر در سنا به‌دست آورند، آیا باید به مادهٔ ۲۵ مراجعه کنند؟

لورین: اکثریتی بیش از ۶۰ صندلی! قطعاً اوضاع برای دموکرات‌ها خوب به نظر می‌رسد، اما نه به‌قدری که تصور می‌شود. من در لس‌آنجلس ساکن هستم؛ شهری که ترامپ دیشب شوخی کرد ممکن است «به آن‌ها اجازه بدهند آن را از بین ببرند» — من به سؤال می‌پردازم. دموکرات‌های بسیاری از زمان «ترامپ ۱.۰» بر این باورند که او شایستگی خدمت را ندارد. اما همان‌طور که امروز هم هست، روند فراخوانی غیرارادی مادهٔ ۲۵ ابتدا از سوی معاون رئیس‌جمهور و کابینه آغاز می‌شود، نه از کنگره. همین نکته نشان می‌دهد چقدر این مسیر محتمل نیست. حتی اگر به کنگره برسد — که تنها در صورت بروز اختلاف بین رئیس‌جمهور، معاون و کابینه دربارهٔ توانایی او برای خدمت امکان‌پذیر است — کنگره برای جایگزینی معاون به جای رئیس‌جمهور باید دو‑سوم آرا را در هر دو مجلس کسب کند.