‏🟠 ۳/۵

سخنرانی، روایت حوثی‌ها را از حمایت از فلسطینیان که پیش از آن به‌عنوان پایهٔ مشروعیت داخلی گروه در پی حملهٔ مستمر اسرائیل به غزه از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ شکل گرفته بود، جابه‌جا کرد. در ماه‌های بعد، هنگامی که حوثی‌ها در واکنش به خشونت اسرائیل علیه فلسطینیان، کشتی‌های اسرائیلی را در دریای سرخ هدف قرار دادند، اعتبارشان در داخل کشور به‌طور چشمگیری افزایش یافت و این امر به پوشاندن سرکوب و ناتوانی آن‌ها در بهبود زندگی روزمرهٔ یمن‌ساکنان تحت کنترلشان کمک کرد. حمایت حوثی‌ها از فلسطین همچنین موجب جذب نیرو شد و نمایهٔ بین‌المللی آن‌ها را ارتقا داد. اما این همبستگی هزینه‌ای نیز به دنبال داشت؛ ایالات متحده و اسرائیل با حملات هوایی کشنده به مناطق تحت کنترل حوثی‌ها پاسخ دادند. در آگوست ۲۰۲۵، اسرائیل چند وزیر کابینهٔ حوثی، از جمله نخست‌وزیر، را به قتل رساند. پس از اعلام تعهد نتانیاهو به آتش‌بس در غزه در اکتبر ۲۰۲۵، حوثی‌ها نشانه‌ای از توقف عملیات خود علیه اسرائیل نشان دادند. علیرغم نقض روزانهٔ آتش‌بس توسط اسرائیل، حوثی‌ها حملات خود به اسرائیل را محدود کرده‌اند؛ این نشان می‌دهد که گروه ممکن است بخواهد از بازگشت به درگیری آشکار با تل‌آویو اجتناب کند. به‌جای آن، حوثی‌ها تمرکز خود را به محدودیت‌های عربستان سعودی بر فضای هوایی و بنادرشان و همچنین حمایت سعودی از گروه‌های رقیبی که علیه حاکمیت حوثی‌ها می‌جنگند، معطوف کردند.

رونق دوبارهٔ حوثی‌ها

در چهار سال گذشته، حوثی‌ها توانمندی‌های نظامی خود را بهبود بخشیده‌اند. به‌تدریج می‌توانند سلاح‌ها را داخل یمن تولید کنند، هرچند شبکه‌ای از تأمین‌کنندگان، از جمله ایران، مواد اولیه و سایر مؤلفه‌های لازم را فراهم می‌کند. تحلیلگران ادعا می‌کنند حوثی‌ها محموله‌های بزرگ مواد نظامی، تجهیزات و سلاح‌ها را وارد می‌کردند. همچنین گزارش‌هایی وجود دارد که آن‌ها از Claude، ابزار هوش مصنوعی شرکت Anthropic، برای توسعه سلاح‌های هدایت‌شده استفاده کرده‌اند. از سال ۲۰۱۷، حوثی‌ها با استفاده از یک کشتی‌درون‌پیمای آزمایشی اقدام کردند و از آن پس، در به‌کارگیری فناوری‌های نوظهور برای تهدید مخالفان با منابع و توان آتش بیشتری، در خط مقدم باقی مانده‌اند.

توانایی حوثی‌ها برای به‌سرعت تصرف سواحل دریای سرخ از نیروهای وفادار به PLC، با خروج امارات متحده عربی از یمن در ژانویهٔ ۲۰۲۶ تحت فشار عربستان سعودی تسهیل شد. تا اوایل ۲۰۲۶، امارات به‌طور قابل‌توجهی به جنبش جدایی‌طلبی جنوب یمن، که توسط شورای انتقالی جنوب (STC) رهبری می‌شد، کمک می‌کرد. رئیس STC، آیداروس الزبیدی، همچنین عضو PLC بود. اما در دسامبر ۲۰۲۵، نیروهای STC به‌طور ناگهانی بخش‌های وسیعی از سرزمین‌های شرق یمن را که شامل مناطق مرزی عربستان در استان‌های حضرموت و مهرا می‌شد، تصرف کردند. عربستان سعودی به‌سرعت واکنش نشان داد؛ کشتی‌های اماراتی حامل سلاح به STC را بمباران کرد و خواستار خروج کامل امارات از یمن شد. تحت فشار عربستان، رهبری STC اعلام انحلال گروه کرد و الزبیدی به امارات پناه برد. PLC عضویت الزبیدی در شورا را به همراه یک هم‌پیمان دیگر STC، فرماندار پیشین حضرموت، لغو کرد و آن‌ها را با دو شخصیت جدید جایگزین کرد. با این حال، تلاش عربستان برای سرکوب STC، خواست‌های استقلال جنوب را خاموش نکرد؛ بلکه به‌نظر می‌رسید جدایی‌طلبانی که پیش‌تر از PLC حمایت می‌کردند، از این اقدام خشمگین شده و امید داشتند این امر به ایجاد یمن جنوبی مستقل منجر شود.

ناتوانی اولیهٔ PLC در دفع پیشروی حوثی‌ها در سواحل دریای سرخ در این درگیری، حتی با پشتوانهٔ عربستان، به‌عنوان نشانه‌ای از ناکارآمدی کلی دولت حاکم محسوب شد.

PLC تا حد زیادی صعود به قدرت خود را مدیون عربستان می‌داند. پس از آنکه اعتراضات بهار عربی، رئیس‌جمهور علی‌عبدالله صالح را به استعفا واداشت و پس از بیش از ۳۳ سال حکومت بر یمن، در سال ۲۰۱۲، عبدربه منصور هادی دولت بین‌المللی شناخته‌شده‌ای را که او را جایگزین کرد، رهبری کرد؛ این دولت در ابتدا با حمایت عربستان شکل گرفت. اگرچه سمت موقت هادی برای دو سال در نظر گرفته شده بود، اما به ده سال گسترش یافت. پس از آنکه عربستان حمایت خود را قطع کرد و اختیار را به PLC واگذار کرد، حکومت او به پایان رسید. PLC در ابتدا از هشت نفر تشکیل می‌شد: چهار نفر عمدتاً به عربستان و چهار نفر دیگر به امارات متحده عربی تمایل داشتند.