‏🔶 ۳/۶

دوگانگی نقش الحجیلی، دینامیک وسیع‌تری را روشن می‌کند. دولت اسلامی‑یمن تقریباً به‌عنوان استان جنگی ناپدید شده بود، اما یمن از ساختار این گروه حذف نشده بود. دانیل میل‌تون دریافت که آخرین حمله ثبت‌شده این شاخه در النبا (al‑Naba) در تابستان ۲۰۲۲ رخ داده و از تابستان ۲۰۱۸ تا آن زمان ۱۷۴ عملیات گزارش شده داشته‌اند (CTC Sentinel، نوامبر‑دسامبر ۲۰۲۵). در عوض، یمن برای وظایف رسانه‌ای گروه فراتر از مرزهای خود اهمیت بیشتری پیدا کرده بود. در فوریه ۲۰۲۵، تیم نظارت سازمان ملل ارزیابی کرد که این شاخه ضعیف—که آن زمان تنها ۱۰۰ تا ۱۵۰ جنگجو داشت—همچنان «بال رسانه‌ای و تبلیغاتی با تجربه» را حفظ کرده و در ترویج این‌که رهبر کل دولت اسلامی باید خارج از صحنه عراق‑سوریه باشد، نقش ایفا کرده (شورای امنیت ملل، ۶ فوریه ۲۰۲۵). یک سال پس از آن، همان تیم نظارت گزارش داد که «شخصیت‌های کلیدی رسانه‌ای دولت اسلامی عراق و شام در یمن با دولت اسلامی‑سومالی هماهنگ می‌شوند» و کشته شدن یکی از مسئولین اصلی رسانه‌ای، عملیات‌های رسانه‌ای این گروه را مختل کرده (شورای امنیت ملل، ۴ فوریه). این استان سخنگوی جهانی دولت اسلامی را تأمین می‌کرد، پرسنل مرتبط با رسانه را می‌پذیرفت و همچنان به شبکه‌های مالی و ارتباطی مبتنی بر سومالی وابسته بود (مصاحبه‌های نویسندگان با منابع جهادی دولت اسلامی‑یمن، ۱۵ آوریل ۲۰۲۳ و ۱۷‑۱۸ دسامبر ۲۰۲۵؛ CTC Sentinel، سپتامبر ۲۰۲۴؛ شورای امنیت ملل، ۴ فوریه). بنابراین، مرگ الأنصاری (Al‑Ansari) نقشی رسانه‌ای را آشکار کرد که آمارهای حمله تا حد زیادی پنهان کرده بودند.

یمن به پناهگاه رسانه‌ای تبدیل شد

دولت اسلامی پیش از از دست دادن قیفه، به‌دنبال نیروی انسانی رسانه‌ای در یمن می‌گشت. منابعی که با ارتباطات داخلی دولت اسلامی‑یمن آشنا هستند می‌گویند که از سال ۲۰۱۹ رهبری مرکزی از این استان خواست تا نامزدهای ممکن برای سخنگویی را معرفی کند و بیوگرافی و ضبط خطبه‌هایشان را ارائه دهد (مصاحبه‌های نویسندگان با منابع جهادی دولت اسلامی‑یمن، ۱۷‑۱۸ دسامبر ۲۰۲۵). این درخواست همزمان با از دست دادن مرکز سرزمینی و رهبری ارشد در عراق و سوریه صورت گرفت. بنیان‌گذار و اولین رهبر دولت اسلامی، ابو بکر البغدادی، در اکتبر ۲۰۱۹ کشته شد و حدود یک روز پس از آن سخنگوی آن زمان، ابو الحسن المهاجر، نیز هدف ترور شد (رویترز، ۲۸ اکتبر ۲۰۱۹). از این رو، یمن پیش از این به‌عنوان منبع نیروی انسانی برای وظایف مرکزی رسانه‌ای در نظر گرفته می‌شد، در حالی که فشار بر هسته سازمان در حال تشدید بود.

این نقش پس از فروپاشی نظامی شاخه نیز زنده ماند. در آگوست ۲۰۲۰، نیروهای حوثی مواضع دولت اسلامی را در وال‌د ربیع و قیفه تصرف کردند و بخش عمده‌ای از رهبران و جنگجویان باقی‌مانده را کشتند (مرکز مطالعات راهبردی صنعاء، ۵ سپتامبر ۲۰۲۰؛ مرکز مطالعات راهبردی صنعاء، ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۱). تحت رهبری الحجیلی، دولت اسلامی‑یمن کوچکتر و کمتر مشهود شد و منابع یمنی تلاش عمدی برای بازسازی دور از سایش حضور سرزمینی پیشین توصیف می‌کردند.

با این حال، این استان همچنان به سازمان گسترده‌تر پیوسته بود. به‌نظر می‌رسید رهبران مرکزی دولت اسلامی دفتر «الکارار» مستقر در سومالی را دستور دهند تا از طریق دفتر منطقه‌ای «ام القُره» در یمن، گره‌های مالی دولت اسلامی در این کشور را تأمین کنند؛ گزارش‌های سازمان ملل بعدها نقش تسهیل‌گر یمن و پیوندهای مالی آن با «الکارار» را در سراسر «دریای سرخ» برجسته کردند (شورای امنیت ملل، ۱۵ ژوئیه ۲۰۲۲؛ CTC Sentinel، سپتامبر ۲۰۲۴). یمن وزن سرزمینی خود را از دست داده بود، اما دسترسی به تأمین مالی، ساختارهای مرکزی و شبکه‌های بین‌استانی را حفظ کرده بود؛ دارایی‌هایی که برای آن فراتر از سرعت حملات محلی اهمیت می‌داد.

الأنصاری (Al‑Ansari) فراتر از سخنگو بود