‏🟠 ۴/۵

این تحولات منجر به تقسیمات عمیق داخلی در PLC شد؛ این نهاد همچنین به اتهامات فساد و ناتوانی در ارتقای سطح زندگی مردم تحت سلطه‌اش مواجه شده است. برخی منتقدان یمنی خواستار اصلاحاتی برای افزایش پاسخگویی و نمایندگی PLC نسبت به تمام یمنیان هستند. در پاسخ به این انتقادات، در ژانویهٔ ۲۰۲۵، رئیس PLC، رشاد الی‌علیمی، اعلام کرد که اقداماتی برای سرکوب فساد آغاز می‌شود. با این حال، ناتوانی اولیهٔ PLC در دفع پیشروی حوثی‌ها در سواحل دریای سرخ در این درگیری، حتی با پشتوانهٔ عربستان، همچنان به‌عنوان نشانه‌ای از ناکارآمدی کلی دولت حاکم تلقی می‌شود.

ریاض و حوثی‌ها: چه می‌خواهند؟

در طول جنگ حوثی‌ها با نیروهای تحت حمایت عربستان از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۲، این گروه توانمندی‌های نظامی خود را عمدتاً با حمایت مخفیانهٔ ایران ارتقا داد. نقطهٔ عطف این جنگ در مارس ۲۰۲۲ بود؛ حوثی‌ها در گرندپری فرمول یک عربستان سعودی که در جده برگزار می‌شد، به هدف‌های سعودی حمله کردند. این حمله نشان داد حوثی‌ها نه تنها می‌توانند گردشگران و سرمایه‌گذاران را از سفر به عربستان بازدارند، بلکه می‌توانند موفقیت برنامهٔ جاه‌طلبانهٔ Vision 2030 ولیعهد محمد بن سلمان برای تحول اقتصاد و جامعهٔ پادشاهی را تهدید کنند. پس از این حمله، عربستان در آوریل ۲۰۲۲ برای اولین بار به یک آتش‌بس دوماهه تحت نظارت سازمان ملل متحد (UN) موافقت کرد.

تا مارس ۲۰۲۳، گزارش‌ها نشان می‌دادند که عربستان مشتاق یافتن توافقی بلندمدت برای پایان دادن به مشارکت پرهزینه و در نهایت بی‌نتیجه‌اش در یمن است. در ماه‌های بعد، ریاض مذاکرات مستقیم با حوثی‌ها را به واسطهٔ عمان برای دستیابی به این هدف آغاز کرد؛ این مذاکرات منجر به توافق جامع تحت نظارت سازمان ملل متحد (UN) در دسامبر ۲۰۲۳ شد. بر پایهٔ این توافق، عربستان قرار بود حقوق کارمندان بخش عمومی، حتی در سرزمین‌های تحت کنترل حوثی‌ها، پرداخت کند و محدودیت‌های حمل و نقل هوایی و دریایی را کاهش دهد. همچنین این قرارداد می‌توانست صادرات نفت را از سرگیری کند و سازوکار سیاسی فراگیری تحت رهبری یمن و به سرپرستی UN ایجاد نماید. در واقع، این توافق می‌توانست قدرت PLC را که به‌طور عمده به حمایت عربستان وابسته است، تضعیف کند. زمانی که حوثی‌ها در اواخر ۲۰۲۳ به اسرائیل حمله کردند — حمله‌ای که ایالات متحده را بر آن داشت تا عملیات Prosperity Guardian را علیه آن‌ها راه‌اندازی کند — عربستان به‌وضوح غایب ماند و تمایلی به ریسک تجدید حملات مرزی نشان نداد.

پروازهای متناوب حوثی‌ها از تهران در ژوئیهٔ ۲۰۲۶ به‌نظر می‌رسد خط قرمز عربستان را عبور کرده باشد.

با این حال، پروازهای متناوب حوثی‌ها از تهران در ژوئیهٔ ۲۰۲۶ به‌نظر می‌رسد خط قرمز عربستان را عبور کرده باشد و ریاض نگران بود که در این شرایط خودداری از اقدام، حوثی‌ها را بیش از پیش تشویق کند. در پس‌زمینهٔ جنگ ایران و بسته شدن تنگه هرمز، عربستان سعودی برای صادرات نفت خود به‌طور بیشتری به دریای سرخ تکیه کرد. وقتی حوثی‌ها شروع به هدف قرار دادن زیرساخت‌های نفتی سعودی کردند، محمد بن سلمان احتمالاً این‌نظر داشت که ایالات متحده برای رساندن نفت سعودی به بازار جهانی مداخله خواهد کرد. اما امتناع ترامپ از ارائهٔ کمک مستقیم به سعودی‌ها در مواجهه با حوثی‌ها، نشانگر عدم تمایل واشنگتن برای بازگشت به کارزار یمنی است، در حالی که این کشور در نقاط دیگر منطقه به‌طور گسترده‌ای مشغول به فعالیت است.

گزینه‌های استراتژیک ریاض
در حال حاضر ریاض سه مسیر پیش روی خود می‌بیند: ۱) بازگرداندن دستاوردهای حوثی‌ها از طریق ادامهٔ همکاری با PLC؛ ۲) انتقال حمایت به جدایی‌طلبان جنوب در STC؛ یا ۳) تجدید مذاکرات با حوثی‌ها به‌منظور خروج از یمن. به‌نظر می‌رسد سعودی‌ها در حال پیگیری گزینهٔ اول هستند. اگرچه ایالات متحده از ادامهٔ حملات هوایی به مواضع حوثی‌ها خودداری کرده است، بریتانیا در حال سوخت‌گیری هواپیماهای سعودی بر فراز یمن است. فرانسه نیز اعلام کرده است که نیروهایی به شهر یَنبهٔ سعودی اعزام کند تا پایگاه‌های انرژی را ایمن‌سازی نماید. پاکستان سال گذشته نیروهایی اعزام کرده و بین ۳۰٬۰۰۰ تا ۴۰٬۰۰۰ نفر را به عربستان سعودی فرستاده است، هرچند این نیروها در خط مقدم یمن مستقر نشده‌اند.