قلم بیداری

🎥مرحوم رفسنجانی:
«زمان ریاست‌جمهوری، آقای روحانی، مشاور من و رئیس شورای عالی امنیت ملی بود. نظر او هم مثل من است که ما باید مسئله‌مان را با آمریکا حل کنیم. آقای روحانی برای منافع و ضررهای این کار دو ستون درست کرده بود. من بر آن اساس و نظر، و ضمن این‌ که خودم هم نظراتی داشتم و اضافه کردم، رفتم و با آقا صحبت کردم»….
«خیلی بحث کردیم. یکی – دو ساعت بحث کردیم {در باره آمریکا} و به نتیجه نرسیدیم. معمولاً وقتی با ایشان اختلاف داشته باشم، نهایتاً نظر ایشان را برای خودم حجت می‌دانم. چون ایشان رهبر هستند و حق اظهار نظر قاطع دارند. همین الان هم همین‌طور است. من گفتم نمی‌توانم حرف دیگری به شما بزنم و فقط مسئلۀ ما و خداست. بالأخره در روز قیامت از من و شما می‌پرسند چرا این‌ همه ضرر و مشکلات برای نظام و مسلمانان ایجاد شد. اگر این‌ها را بر عهده می‌گیرید، من دیگر حرفی ندارم. ایشان گفتند: بله، جواب خدا با من باشد»

پ ن: آقایان رفسنجانی و خامنه ای رفتند چه خدا از آنها جواب بکشد و چه بگذرد ،ملتی مانده است بی اخلاق و کشوری پیوسته در حال تهدید ؛  
چگونه خودشیفتگی سرنوشت یک ملت را دست‌مایه خطر کرد؟!

#ح_درویشی ✍
@darvishane49

‏خالق این اثر دیگر در بین ما نیست.
نزدیک به ۶۰ سال پیش در روستای رادکان مشهد، معلمی جوان ‎نقشه ایران را بر دیوار مدرسه نظام الملک روستا نقاشی کرد؛ دیوارنگاره‌ای که حالا به یک اثر ملی تبدیل شده و امضای اثر، نام استاد بزرگی را یدک می‌کشد.
#قلمـبیداری
https://t.me/darvishane49

♻️پفک یا سفره؟

سخنگوی دولت در حکمرانی مدرن ناقل خبر و تصمیم نیست؛ او مهم‌ترین حلقه‌های ارتباطی میان دولت و جامعه است. از همین رو، گاهی یک پاسخ کوتاه در یک نشست خبری، بیش از یک اطلاعیه رسمی، درباره فاصله میان زبان دولت و واقعیت زندگی سخن می‌گوید.ماجرای افزایش ۳۰۰ هزار تومانی اعتبار کالابرگ از همین جنس است. خبرنگار با یک مثال ساده و ملموس، درباره ناچیز بودن این افزایش در برابر قیمت‌های موجود پرسید و پاسخ سخنگوی دولت بر همان واژه متمرکز شد: کالابرگ برای خرید «پفک» نیست و برای کالاهای اساسی اختصاص می‌یابد.اما مسئله، پفک نبود؛ مسئله، قدرت خرید بود.وقتی به کلمه پاسخ می‌دهیم نه به سؤالاگر «پفک» در سخن خبرنگار صرفاً مثالی برای نشان دادن کاهش قدرت خرید و ناچیز بودن مبلغ موردنظر بوده باشد، توضیح درباره فهرست کالاهای مجاز، پاسخ به پرسش اصلی نیست.سؤال این بود که ۳۰۰ هزار تومان افزایش اعتبار، در برابر گرانی کالاهای ضروری و کاهش قدرت خرید مردم، چه اثری خواهد داشت؟در منطق گفت‌وگو، پاسخ دادن به ظاهر یک مثال و نادیده گرفتن معنای آن، می‌تواند به «مغالطه پهلوان‌پنبه» نزدیک شود؛ یعنی به جای مواجهه با اصل استدلال، به نسخه‌ای ساده‌تر از آن پاسخ داده شود. حتی اگر قصد سخنگو صرفاً توضیح دامنه مصرف کالابرگ بوده باشد، پاسخ عمومی باید با معنای اصلی پرسش تناسب داشته باشد.کالابرگ و سفره‌های کوچک شدهواقعیت اقتصادی را نمی‌توان با عنوان «کالای اساسی» از صورت مسئله حذف کرد. هنگامی که قیمت کالاهای ضروری افزایش می‌یابد و در کنار آن، آزادسازی یا اصلاح قیمت‌ها فشار بیشتری بر هزینه‌های خانوار وارد می‌کند، درآمد ثابت بسیاری از خانوارها توان همراهی با این افزایش‌ها را ندارد.کالابرگ تنها زمانی می‌تواند نقش حمایتی مؤثری ایفا کند که ارزش واقعی آن با هزینه سبد معیشت تناسب داشته باشد. افزایش ۳۰۰ هزار تومان، اگر در برابر افزایش هزینه کالاهای مشمول و سایر مخارج ضروری خانوار ناچیز باشد، الزاماً به معنای افزایش قدرت خرید نیست. مردم اعتبار کالابرگ را در جدول‌های اداری نمی‌سنجند؛ آن را در فروشگاه و پای صندوق می‌سنجند. پرسش ساده است: این مبلغ واقعاً چه چیزی به سفره آنان اضافه می‌کند؟ این همان نقطه‌ای است که باید میان «اعلام حمایت» و «اثر واقعی حمایت» تفاوت گذاشت.پاسخ دهیددولت می‌تواند از محدودیت منابع، تحریم‌ها و مشکلات ساختاری اقتصاد سخن بگوید؛ اما توضیح درباره عوامل بیرونی نباید جای پاسخ‌گویی سیاست‌های داخلی و آثار آن بر زندگی را بگیرد. افکار عمومی حق دارد بداند وقتی قیمت‌ها افزایش می‌یابد، برای حفظ قدرت خرید خانوار چه تمهیدی اندیشیده شده، اعتبار کالابرگ با چه محاسبه‌ای تعیین شده و این حمایت قرار است چه میزان از فشار معیشتی را جبران کند. مردم الزاماً انتظار ندارند دولت برای همه مشکلات اقتصادی پاسخ فوری داشته باشد؛ اما انتظار دارند واقعیت سفره آنان دیده و به رسمیت شناخته شود. «پفک» در این ماجرا فقط یک کلمه است؛ پشت آن پرسشی جدی‌ قرار دارد: آیا زبان رسمی دولت با تجربه مردم از گرانی، فشار معیشتی و کوچک شدن سفره‌ها هم‌زبان است؟ تریبون دولت جای مچ‌گیری از واژه‌های خبرنگاران نیست؛ جای توضیح، پاسخ‌گویی و ارائه راه‌حل است. مسئله اینجا پفک نبود؛ مسئله، سفره‌ای است که با گرانی، سهم قدرت خرید از آن کوچک‌تر می‌شود

محمد مقصود ✍
#قلمـبیداری
https://t.me/darvishane49

بد نیست امروز از عملکرد تاریخی مان در خصوص بستن تنگه هرمز یک ارزیابی دقیق داشته باشیم:

عربستان: ۵میلیون
امارات: ۳.۲میلیون
عراق: ۲.۵میلیون
کویت: ۱میلیون
عمان: ۱میلیون
قطر: معادل ۰.۷۵ میلیون
ایران: صفر!

این آمار عبور روزانه نفت است به گزارش کپلر

وقتی مقام آمریکایی در نیویورک برای مذاکره میلی ندارد بدلیل این آمار است و زمانی که ترامپ چند هفته مانده به انتخابات از دادن امتیاز صرفنظر میکند بدلیل همین اعداد است

کشورهای منطقه توانسته اند سیستم صادراتی خود را بازطراحی کنند؛ عربستان از دریای سرخ، امارات از مسیر فجیره،عراق از طریق کشتی به کشتی و نیز مسیر ترکیه و سوریه،کویت و قطر نیز از طریق کشتی به کشتی و با اسکورت آمریکا نفتشان را عبور داده اند و علی مانده است و حوضش!

نفت البته گران شد اما فایده اش برای ما چه بود؟

اگر جامعه ایران از گزارشات محرمانه پشت درهای بسته بی اطلاع باشد نرخ دلار، چیزی برای پنهان کردن باقی نمی گذارد!

بعید نیست اشاره دیشب دبیر شورای امنیت ملی به جدی بودن مذاکره نیز با عنایت به مرور واقع بینانه اعداد همین متن باشد!/#حامد_پاک_طینت
@darvishane49

کم خاطره با تو زیر بارون ندارم... تقدیم به هموندان گرامی
@darvishane49

خدا كند انگورها برسند
جهان مست شود
تلوتلو بخورند خیابان‌ها
به شانه‌ی هم بزنند رئیس جمهورها و گداها...

مرزها مست شوند،
برای لحظه‌ای
تفنگ‌ها یادشان برود دریدن را
كاردها یادشان برود بریدن را،
قلم‌ها آتش را آتش‌بس بنویسند.

#قلمـبیداری
https://t.me/darvishane49

♻️از نابودی اسراییل به تاب آوری رسیدیم.
از ویژگی های اداره حسینقلی خانی کشور  همان بس که قوام خویش را در نابودی دیگری جسته اند.
نشاندن بنیان‌های اساسی کشور بر پایه نابودی کشور دیگر ...نه تنها منجر به ثبات و توسعه نشد بلکه بر پایداری اسراییل افزود.
به هر اندازه بر دشمنی دمیدیم به همان اندازه دشمنی درو کردیم.
تریلیون‌ها به چاه ویلی ریختیم که جز افزودن فقر و گشودن راه های فساد و اختلاس های بی شمار چیزی نصیب کشور نشد.
می توانستیم راه خرد پیشه کنیم بدون آنکه هزینه ای را متقبل شویم آقای خود و منطقه باشیم.
راهی را برگزیدیم که پایانش روشن بود.
وارد بازی شدیم که از پیش باخته محسوب می شدیم.
نه سیاست را می شناختیم و نه میدان را  نه ارزیابی ها درست،درمان بود و نه هزینه ها عقلایی؛
وارونگی را پیشه کردیم آخر وارونگی هم ویرانیست.
از نابودی اسراییل به افتخار تاب آوری امروز رسیدیم (کاش به همین تاب آوری ختم بخیر شود)
سنگ بسیار بزرگی برداشتیم از شعارهای دوره جنگ هشت ساله تهی از خرد درس نگرفتیم به شیوه‌ای دیگر آنرا بازآفرینی کردیم.
بدون شناخت از دنیای پیرامون وارد بازی شدیم که جای ما در آن بازی نبود.
بازی خوردیم یا بازی مان دادند گویا روی بازی خوری ملس ما حساب باز کرده بودند.
از رویای نابودی اسراییل به تاب آوری رسیدیم ...تاب آوری؛
فقر ، بیکاری ، میلیون ها پرونده‌ قضایی، ۱۴ میلیون مرد و زن مجرد در سن ازدواج، اعدام ها و زندانیان سیاسی، بی ارزش ترین پول دنیا ، تحریم و تحریم ، به کمارفتن اخلاق، ناامیدی مفرط ، مهاجرت که چه عرض کنم، فرار و مردمی که خموده تر از گذشته ،عبوس و ناامید چشم بر آسمان دوخته ...و پولی که سقوط را بر ایستادن ترجیح داده تا هر روز بیشتر از دیروز شاهد افول کرامت و ناموس کشور باشیم.
همه سنگر ها را باختیم...که اگر از این کاروزار بسلامت بیرون بیاییم دهه ها زمان خواهد برد تا همین‌جایی که هستیم باشیم.

ما را در تاب آوری خود شریک نسازید مگر برای کاشتن تخم کینه و دشمنی بین همسایگان از ما نظر خواستید؟!
آیا این شما نبودید که ملی گرایی را خوار می شماردید و هست و نیست ما را به ایدئولوژی مرتبط می کردید حال چه شده است که ایران دوست شده اید و سنگ ایران به سینه می زنید...؟! آیا بهتر نبود این تاب آوری را نسبت به مردم روا می داشتید؟!
فاصله بین نابودی اسراییل تا تاب آوری، سیاه چاله ای شد که هست و نیست و کرامت ایرانیان را به تاراج برد. چه هزینه هایی متحمل شدیم تا شما اکنون متوجه شوید که رویایتان تحقق نمی یابد....و تاوان آنرا باید ملتی بپردازد که نقشی در دشمن سازی نداشت.
هر چه دلار اوج می گیرد هستی ما نیست می شود. و وقتی هستی، نیست می شود تحقیر تاروپود خانواده و جامعه را در می نوردد و آنگاه ملت چیزی برای از دست دادن نخواهند داشت.

#قلمـبیداری
#ح_درویشی✍
https://t.me/darvishane49

♻️چه کسی خواسته آمریکایی ها ما را نجات دهند؟!
اصغر فرهادی در جشنواره فیلم ریو با انتقاد از نگاه هالیوود به کشورهای دیگر، فیلم «آرگو» ساخته بن افلک را نمونه‌ای از روایت‌هایی دانست که آمریکایی‌ها را در جایگاه نجات‌دهنده و دیگر ملت‌ها را در موقعیت نجات‌یافتگان قرار می‌دهند. این فیلمساز ایرانی با طرح این پرسش که

«چه کسی از شما خواسته بیایید و ما را نجات دهید؟»،
از تصویری که سینمای آمریکا از ایران و دیگر جوامع ارائه می‌کند، انتقاد کرد.

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از ورایتی، اصغر فرهادی، که برای نمایش فیلم «داستان‌های موازی» در جشنواره فیلم ریو حضور دارد، درباره سلطه سینمای آمریکا و این موضوع صحبت کرد که چرا نباید هالیوود را منبعی قابل اعتماد برای بازنمایی دقیق فرهنگ‌های دیگر کشورها دانست.
از فرهادی پرسیدند که فیلم «آرگو» تنها یک سال پس از آن‌که «جدایی نادر از سیمین» اسکار بهترین فیلم غیرانگلیسی‌زبان را دریافت کرد، جایزه اسکار بهترین فیلم را به دست آورد. او در پاسخ گفت هنگام اکران، فیلم را دیده و احساس کرده بود با اثری از جنس هالیوود روبه‌روست.در این فیلم که به‌طور آزاد از ماجرایی واقعی الهام گرفته شده، بن افلک نقش متخصصی در عملیات خارج‌کردن افراد از مناطق خطرناک را بازی می‌کند که خود را تهیه‌کننده‌ای هالیوودی جا می‌زند تا شش آمریکایی را که در جریان بحران گروگان‌گیری در تهران گرفتار شده‌اند، نجات دهد. مجری نشست به این نکته اشاره کرد که فیلم افلک ایران را چنان به تصویر می‌کشد که گویی «

در جهنم هستید».

اصغرفرهادی گفت: «مشکل این نوع فیلم‌ها در هالیوود و برخی از مردم ایالات متحده این است که دنیا را از بالا به پایین نگاه می‌کنند. یک روز باید از آن‌ها بپرسید:

چرا احساس می‌کنید شما بالا هستید و ما پایین؟ نمی‌فهمم این خودبزرگ‌بینی از کجا می‌آید که فکر می‌کنند در جایگاه بالاتری قرار دارند.»

این کارگردان ایرانی سپس به ادعای آمریکایی‌ها درباره برخورداری از دموکراسی اشاره کرد و گفت:

«شما دموکراسی ندارید. این یک دروغ است.»

فرهادی در ادامه به تجربه اقامتش در آمریکا، چند سال پیش و در جریان کار روی پروژه‌ای سینمایی، اشاره کرد. او در مرحله تحقیق برای آن پروژه به سان‌فرانسیسکو سفر کرده بود تا با مردانی که در زندان بودند گفت‌وگو کند.او گفت:

«با افرادی در زندان ملاقات کردم که سیاه‌پوست بودند یا از کشورهای دیگر آمده بودند. آمریکای واقعی آنجا بود، اما مردم جهان آن بخش از ایالات متحده را نمی‌بینند.»

فرهادی ادامه داد:

«وقتی احساس می‌کنند در جایگاه بالاتری هستند و فکر می‌کنند دیگران باید مثل آن‌ها باشند، با این مسئله مشکل دارم. حتی اگر نیتشان خیر باشد و بخواهند با شما مهربان باشند، باز هم آرزو می‌کنند که روزی شبیه آن‌ها شوید. اما نه، من نمی‌خواهم.»

این فیلمساز در ادامه، بار دیگر به «آرگو» پرداخت و گفت فیلم‌هایی از این دست «عمیق نیستند».او توضیح داد: «این فیلم‌ها را برای پول می‌سازند؛ این یک تجارت است. در چنین فیلم‌هایی همیشه یک مرد سفیدپوست آمریکایی وجود دارد که دیگران را نجات می‌دهد. سؤال من این است:

چرا؟ چرا یک آمریکایی باید به کوبا یا ایران برود تا مردم را نجات دهد؟ مردم می‌دانند که می‌توانند خودشان را نجات دهند. چه کسی از شما خواسته بیایید و ما را نجات دهید؟»«وقتی درباره جامعه حرف می‌زنید، در واقع درباره سیاست حرف می‌زنید»

وقتی از فرهادی پرسیدند چگونه سیاست را وارد فیلم‌هایش می‌کند، این فیلمساز شناخته‌شده گفت

هرگاه درباره جامعه صحبت می‌کنید، در واقع درباره سیاست حرف می‌زنید.او توضیح داد: «حتی وقتی درباره زندگی خانوادگی، روابط آدم‌ها و دشواری‌ها و مشکلاتشان صحبت می‌کنید، به‌طور غیرمستقیم درباره سیاست حرف می‌زنید. من در فیلم‌هایم همیشه تلاش می‌کنم مستقیماً درباره سیاست صحبت نکنم، چون از نظر من، این کار کمی از سینما فاصله دارد. سینمایی که من به آن باور دارم، سینمایی است که به مخاطب فرصت می‌دهد چیزهایی را درباره خودش کشف کند.»

فرهادی افزود:

«رسانه‌ها و سینما تصویر کاملی از زندگی روزمره مردم به ما نمی‌دهند. اما مسئله همدلی این است که مردم در سراسر جهان به یکدیگر شباهت دارند. عشق میان مادر و فرزند در برزیل همان عشقی است که در تهران وجود دارد

شیوه ابراز آن متفاوت است، اما جوهره‌اش یکی است.»

فرهادی گفت: «بخش زیادی از اطلاعاتی که رسانه‌های جریان اصلی درباره ایران بازنشر می‌کنند، بر شناختی بسیار سطحی از زندگی واقعی مردم این کشور استوار است.به اعتقاد فرهادی، وقتی یک روایت واحد مدام تکرار می‌شود، مردم آمادگی پیدا می‌کنند که ادعای کسی را که می‌گوید «آن‌ها دشمن هستند» بپذیرند.او گفت: «این کاری است که رسانه‌ها انجام می‌دهند، چون قدرتمندترین رسانه‌ها در اختیار افراد قدرتمند است»

#قلم بیداری
https://t.me/darvishane49

♻️او به خدا باور داشت لذا راه رضایت خلق پیشه کرد.

غالبا آنکه ضعیف تر یا زیر دست است به وقت تنگنا پای معاد و خدای را وسط می کشد که شاید بالا دست از خر شیطان پیاده شود و راه صلاح پیشه کند.

در پادگان ایرانشهر خدمت می کردم جوان بودم و سری پر شور داشتم و بی پروا برای خواسته های نه شخصی بلکه عمومی می تاختم ...خب در بین همکاران و دوستان اندک محبوبیتی هم داشتم.
القصه چند ماهی بود که از مناطق عملیاتی به پادگان بازگشته بودیم بیشتر همکاران جوان بودند و مجرد ، متاهل ها هم کم نبودند و به واسطه شرایط خاص آنجا بیشتر در معرض اعتیاد و ناهنجاری های دیگر قرار می گرفتند( هرویین از سیگار هم ارزانتر بودو آشکارا بفروش می رسید)

روزی تصمیم گرفتم به سیم آخر بزنم و بروم نزد فرمانده پادگان ...همین کار را هم کردم.
پیشتر در اندیمشک با فرمانده پادگان بابت جابجایی نیروها تماس داشتم مرد افتاده ای بود و بی ریا ؛
سر ظهر بود هوا نسبتا گرم بود وارد دفتر شدم از آجودان خواستم هماهنگی کند داخل بروم ...وقت ناهار بود با این وجود اطلاع داد ...داخل اتاق فرماندهی شدم ادای احترام کردم ...تیمسار حیدری به همراه معاونش در حال تناول ناهار بودند ..تعارف کردند... با اجازه سر سخن را باز کردم و از اعتیاد و برخی مسایل که سربازها و کارکنان را تهدید می کرد تا نیاز به امکانات ورزشی و سرگرمی و بهداشت... داد سخن دادم ...بهانه هایی آورد ..سرتان را درد نیاورم دیدم هشدارهایم تاثیر گذار نیست از در ارجاع به خدای وارد شدم و دیدار را به قیامت و پل صراط حواله کردم ...ناراحت شد سرش پایین بود اما فریاد زد برو بیرون...

من که سر پر سودایی داشتم ادامه دادم تا اینکه معاونش مهربانانه اشاره کرد برو ... مکث کردم و پس از ادای احترام بیرون آمدم ..اون روز منتظر برگه بازداشت بودم ...خبری نشد.😊
فردای آنروز معاونش مرا خواست ۳۰ هزارتومان بهم داد گفت :« تیمسار گفته این را خرج کن لوازم ورزشی تهیه کن سالن هم که داریم»
۳۰ تومان را گرفتم اگر چه کم بود اما شروع خوبی بود با یکی از کارکنان رفتم درون شهر چند تا وسیله ورزشی( کیسه بوکس و میت و وزنه )خریدم.
از فردای آنروز یکی از سالن ها را برای ورزش آماده کردم ...یکماهی بچه ها را دور برخوردم جمع کردم استقبال خوبی شد.
رفتم مرخصی و پس از بازگشت دیدم باشگاه چندان فعال نیست...دوباره جمع کردم مشغول شدیم ...
دو ماه بعد از این ماجرا و به هنگام بازگشت از مرخصی توسط فرماندهی احضار شدم.
دستور داده بودند ساعت ۴ عصرجلو دفتر باشم.
سر وقت رفتم، دیدم تیمسار پایین، جلو خودرو فرماندهی ایستاده...ادای احترام کردم ...حال و احوال کردیم، دستم را به گرمی فشرد و گفت بنشین بریم یه جایی....( منتظر چنین استقبال گرمی نبودم)
نشستم، حرکت کردیم رفتیم سمت یک سالن بسیار بزرگ که بیشتر برای نگهداری هواپیما پیش بینی شده بود...
توی مسیر حرفی رد و بدل نشد.
پاترول توقف کرد پیاده شدیم رفت به سمت درب بزرگ ...خود تیمسار درصدد بازکردن درب بود کمکش کردم درب باز شد.
خدای من ...سالن پر از وسایل بدن سازی بود که تعدادی از سربازها و درجه دارها در حال ورزش بودند...در پوست خودم نمی گنجیدم..
تیمسار از حیرت و شعف من متبسم بود.
بی درنگ گفتم :« تیمسار این کار از نماز هم ارزشش بیشتره»
با هم وارد سالن شدیم ایست و خبرداری دادند و تیمسار راحت باش داد ...
ضربان قلبم بالا بود و خیلی خوشحال..تیمسار قاطی بچه ها شد و یک هالتر ۷۰ کیلویی را امتحان کرد، بالا سر برد همه کف زدند.
حال خوبی داشتم خیلی خوب، در آنجایی که بچه های مردم دور از خانواده در معرض هرگونه تهدید اخلاقی بودند ورزش می توانست بهترین نسخه بازدارنده باشه.

پس از دقایقی گفت:« درویشی بریم ؟»
گفتم :« بفرمایید»
گفت :« بریم یه کولر برات دست و پا کنم »
گفتم :« ممنونم خودمان تهیه می کنیم...»
از سالن خارج شدیم به قسمت خدمات رفتیم در مورد کولر گازی و تهیه آن به مسیول بخش فرامینی داد و...

از آن پس تا موقعی که تیمسار در پادگان بود رابطه خوبی پیدا کردیم تقریبا به درخواست های ما پاسخ می داد.هر دو سرباز بودیم او بالاتر و ما پایین تر، اما یک نقطه اشتراک داشتیم هر دو خداباور بودیم.
هیچ وقت نهیبم در مورد پل صراط را فراموش نمی کنم و چقدر خوب بود که او پل صراط را باور داشت و درخواست‌های مرا پیش از آنکه به خدا واگذار کند اجابت کرد... تا توانست برای رضایت کارکنان کار کرد..‌بعده ها متوجه شدم که برای آوردن همان تعداد وسایل ورزشی چندین بار تا تهران رفته بود.
یادش گرامی باد
#ح_درویشی ✍
https://t.me/darvishane49

🎥مرحوم رفسنجانی:

«زمان ریاست‌جمهوری، آقای روحانی، مشاور من و رئیس شورای عالی امنیت ملی بود. نظر او هم مثل من است که ما باید مسئله‌مان را با آمریکا حل کنیم. آقای روحانی برای منافع و ضررهای این کار دو ستون درست کرده بود. من بر آن اساس و نظر، و ضمن این‌ که خودم هم نظراتی داشتم و اضافه کردم، رفتم و با آقا صحبت کردم»….
«خیلی بحث کردیم. یکی – دو ساعت بحث کردیم و به نتیجه نرسیدیم. معمولاً وقتی با ایشان اختلاف داشته باشم، نهایتاً نظر ایشان را برای خودم حجت می‌دانم. چون ایشان رهبر هستند و حق اظهار نظر قاطع دارند. همین الان هم همین‌طور است. من گفتم نمی‌توانم حرف دیگری به شما بزنم و فقط مسئلۀ ما و خداست. بالأخره در روز قیامت از من و شما می‌پرسند چرا این‌ همه ضرر و مشکلات برای نظام و مسلمانان ایجاد شد. اگر این‌ها را بر عهده می‌گیرید، من دیگر حرفی ندارم. ایشان گفتند: بله، جواب خدا با من باشد»

پ ن: آقای رفسنجانی و خامنه ای رفتند چه خدا از آنها جواب بکشد و چه بگذرد
ملتی مانده است بی اخلاق و کشوری پیوسته در حال تهدید؛
چگونه خودشیفتگی سرنوشت یک ملت را دست مایه خطر می کند؟!

#ح_درویشی ✍
https://t.me/darvishane49

♻️چرا نقش دوچرخه به عنوان یک وسیله ترابری مغفول مانده است ؟ و مردم تمایلی در استفاده از دوچرخه ندارند؟!

در روز جهانی بدون خودرو با چند تن از شهروندان دغدغه مند گفتگویی صمیمانه شکل دادیم که شنیدن نقطه نظرات آنها خالی از لطف نیست.
🚴مهربانو صمدی( پرستار): متاسفانه سازمانها و نهادهای دولتی هیچ اهمیتی به این موضوع نمی دهند ...شهرداری بایست خود پیشقدم شود برای اجرای این طرح ...

🚴مهربانو رمضانی ( بازنشسته):  هیچ قوانین حمایتی از دوچرخه سوار وحود ندارد بنابرابن دوچرخه‌سوار هم تمایلی برای تردد با دوچرخه ندارد.

🚴مهربانو نوشادیان: زندگی ماشینی آدمها را به راحت طلبی سوق داده و مردم هم مطالبه ای برای تردد با دوچرخه ندارند. بدین جهت مسیولین هم کاری انجام نمی دهند.

🚴‍♂آقای حق نظری(فعال محیط زیست) :خود فعال های محیط زیست که در سطح کشور زیاد هم هستند که اغلب از دوچرخه استفاده نمی کنند من فکر می کنم خیلی از روزهایی که ما می رویم برای درختکاری ... دوچرخه سواری به اندازه ۳۵ تا ۷۰ اصله درخت به ثمر نشسته موثر است. یعنی چه با دوچرخه تردد کنید چه ۷۰ درخت بکارید در واقع به یک اندازه موثر است.

🚴‍♂آقای فرهپور ( استاد دانشگاه) : باید مسیولین شهرداری و استانداری زیر ساخت و معبر مناسب تردد دوچرخه ایجاد کنند. دوم اینکه از طریق رسانه های عمومی بایست فرهنگ سازی شود  مردم را تشویق و ترغیب کنند که متاسفانه در هر دو مورد چه شهرداری و چه صدا و سیما کوچکترین تلاشی برای رواج دادن دوچرخه سواری انجام نمی دهند.

🚴‍♀آقای محمودی ( مهندس): مهمترین عامل عدم توسعه دوچرخه سواری عدم اهتمام حاکمیت به معنای عام است که سیستم بروکراتیک نمی خواهد این اتفاق بیفتد. چون اگر بخواهد می تواند زیر ساخت و قوانینشان را تدوین و اجرا کند.

🚴مهربانو کاوندی( کارمند) : یکی از دلایل مافیای خودرو است که سود زیادی از این قضیه می برد. اما عامل اصلی خود مردم هستند اگر مردم بخواهند شدنی است توسعه دوچرخه سواری مستلزم فرهنگ دوچرخه سواری و خواست عمومی است. 

🚴مهربانو به جامه( ورزشکار) یکی از دلایل آن می تواند هزینه تهیه و تعمیر دوچرخه باشد.

🚴‍♂آقای هومان (دانشجو): یکی از دلایل عدم زیر ساخت مناسب و عدم پیش بینی محل گذاشتن دوچرخه. امکان سرقت دوچرخه...

🚴‍♂آقای عطاری ( کارمند) اولین زیر ساخت فرهنگ سازی است .فرهنگ دوچرخه سواری مانند همه خرده فرهنگ ها نیاز به نهادینه شدن است. آنهم التزام به آموزش از دوران کودکی دارد.

🚴‍♀آقای غلامی ( مهندس): سیستم شهرسازی مسیر دوچرخه سواری پیش بینی نمی شود شهر خودرو محور است.

🚴‍♂آقای دلیری (کارمند): بحث نبود زیر ساخت و‌معبر مطرح شد اما باید توجه شود ببینیم چه تعداد دوچرخه سوار داریم آیا برای مسیول تصمیم ساز و طراح شهرسازی مقرون به صرفه هست که اهتمام لازم برای سرمایه گذاری حهت تهیه زیر ساخت صورت دهد؟!

شهرداری بنا به تقاضا زیر ساخت را آماده می کند. قطعا وقتی دوچرخه فقط به عنوان یک وسیله ورزشی دیده می شود نه وسیله تردد ،معبر مناسب هم پیش بینی نمی شود.
بنابراین هم باید ما فعالیت مستمر و پیگیر داشته باشیم و‌هم‌مسیولین به فکر باشند و کمک کنند.

🚴مهربانو جنتی( ورزشکار): استفاده از خودرو برای مردم راحت تره
🚴مهربانو پاکساز( بازنشسته) فرهنگ دوچرخه سواری جا نیفتاده و گاهی مسخره می شویم.

🚴مهربانو محمدی ( مربی): بحث زیر ساخت و آماده نبودن بستر برای تردد با دوچرخه و مورد قضاوت واقع شدن پوشش بانوان دوچرخه سوار اگر چه این سالها خیلی خوب شده

🚴مهربانو حیدریان : تا حدی هم بر می گرده به خانواده ها خانواده هایی که توان دارند شرایط را برای فرزندان خود مهبا کنند حمایت کنند ...

✅باتوجه به دیدگاه شهروندان گرامی
عوامل زیر برای عدم توسعه دوچرخه سواری به نظر می رسد.
۱- عدم اقبال دولت به بحث تردد با دوچرخه؛
۲- مافیای خودرو
۳- نگاه منفعلانه رسانه ها از جمله صدا و سیما ؛
۴- عدم حمایت دولت در تهیه و‌توزیع دوچرخه؛

۵- تنبلی و عدم تمایل مردم در استفاده از دوچرخه به عنوان یک وسیله ترابری سریع کم هزینه و نشاط آور؛

۶-عدم فرهنگ سازی توسط نهادهای ذیربط آموزشی، زیست شهری و سازمان محیط زیست؛

چنانچه امروز ۹۰٪مردم هلند با دوچرخه تردد می کنند بنا به خواست خود می باشد هنگامی که حدود ۴۰۰ تا ۵۰۰ کودک سالانه در دهه هفتاد میلادی توسط اتومبیل ها زیر گرفته می شدند این مردم بودند که به خیابان امدند و دولت و شهرداری را تحت فشار گذاشته رویه تردد را تغییر دادند.

#ح_درویشی✍ ۱۴۰۵/۶/۳۱ ۲۲سپتامبر
#قلمـبیداری
https://t.me/darvishane49

♻️۴۶ کشور اعدام‌ها در ایران را محکوم کردند!!

📢 ‌《۴۶ کشور در  شورای حقوق بشر سازمان ملل  با صدور بیانیه‌ای مشترک، استفاده جمهوری اسلامی ایران از مجازات اعدام برای سرکوب آزادی‌های بنیادین و ایجاد ترس در جامعه را محکوم کردند.
🔹این بیانیه روز ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶ در جریان نشست عمومی شورای حقوق بشر سازمان ملل از سوی لیختن‌اشتاین قرائت شد.
🔹در بیانیه مشترک شورای حقوق بشر، نقض روند دادرسی عادلانه، شکنجه، اخذ اعترافات اجباری و محاکمه‌هایی که با استانداردهای بین‌المللی دادگاه منصفانه فاصله دارند، از محورهای اصلی نگرانی عنوان شده است.》
✍️این بیانیه به امضای همۀ اعضای اتحادیۀ اروپا به جز لهستان، به همراه ۲۰ کشور دیگر از جمله بریتانیا، کانادا، اوکراین و سوئیس رسیده است. فرانسه، آلمان، کانادا، استرالیا و شماری دیگر از کشورهای اروپایی، همراه با شیلی، کاستاریکا، نیوزیلند و جزایر مارشال، از جمله حامیان این بیانیه‌اند.

پ ن : چه می شود که حاکمیت از بدنامی کشور در سطح جهانی ابایی ندارد؟!
پدر ایدئولوژی بسوزد که هر ارزشی را بی ارزش و هر هنجاری را ناهنجار می سازد.

بی حیایی را حیا، بی شرمی را شرم، دروغ را راست و بی اخلاقی را اخلاق تعریف می کند.

یک گفتار کوتاه و نغز داریم که می گوییم:« چرا خود را در مظان اتهام قرار دهیم ؟»
#ح_درویشی ✍
https://t.me/darvishane49

♻️جنگ‌ها همیشه با حماقتی کوچک شروع می‌شوند و با ندامتی بزرگ پایان می‌یابند.

در جنگ‌ها فرزندان میلیاردرها و مایه‌دارها کشته نمی‌شوند، بلکه فرزندان کارگرها و طبقات فرودست‌اند که جان خود را از دست می‌دهند.

"جنگ" و "فقر" خویشاوند نزدیک همند...!

در اغلب جنگ‌ها ثروتمندان به فقرا پول می‌دهند تا بجنگند و کشته شوند و از این طریق حافظ ثروت‌ آنها باشند؛ ثروتمندان از این طریق پول بیشتری را به دست می‌آورند تا اگر در آینده باز هم جنگی شد، باز هم به فقرا پول بدهند تا بجنگند و کشته شوند و حافظ ثروت آن‌ها باشند.

"جنگ" و "ثروت" خویشاوند نزدیک‌ همند

..!

جنگ‌ها با تمسک به دستاویزهایی چون وطن، دین، آزادی و.. به راه می‌افتند، اما دلیل واقعی اغلب جنگ‌ها هیچ‌کدام از این‌ها نیست؛ ریشه‌ی اصلی جنگ‌ها را باید در قدرت بیشتر برای گروهی محدود جستجو کرد.

"جنگ" و "قدرت" خویشاوند نزدیک‌ همند..!

در جنگ‌ها گروهی خوب می‌دانند برای چه می‌جنگند و هدفشان از جنگیدن چیست؟
"

جنگ" و "آگاهی" خویشاوند نزدیک‌ همند..!

همیشه در جنگ‌ها تعداد کسانی که نمی‌دانند برای چه می‌جنگند بیشتر از تعداد کسانی است که می‌دانند برای چه می‌جنگند.

"جنگ"‌ و "جهل" خویشاند نزدیک‌ همند..!

در جنگ‌ها گروهی پول خرج می‌کنند تا زنده بمانند و گروهی می‌میرند تا پولی به دست آورند.
مسئله‌ی جنگ مسئله‌ی "مرگ و زندگی" است..
#قلمـبیداری
https://t.me/darvishane49

محکومیت الناز شاکردوست به حبس به جرم مرثیه‌سرایی برای جانباختگان دی ماه

▪️هوشنگ پوربابایی، وکیل دادگستری:

🔹موکل من صرفاً به‌واسطهٔ انتشار یک استوری در صفحهٔ شخصی خود در فضای مجازی، آن‌هم بعد از حوادث دی‌ماه سال گذشته که داغ آن بر دل هر ایرانی نشست، به این مجازات محکوم شده است

🔹در سراسر این نوشته، حتی یک واژه که به نظام، حکومت، مسئولان، یا هر نهاد حاکمیتی اشاره داشته یا هرگونه فراخوان به کنش جمعی، اقدام سازمان‌یافته یا براندازی باشد، دیده نمی‌شود.

🔹قانون، مرثیه‌سرایی برای جان باختن مردمان یک سرزمین را جرم نمی‌داند؛ این تنها انسانیتی است که هیچ دادگاهی در هیچ سرزمینی تاب محکوم‌کردنش را ندارد./ امتداد

#قدرت اول جهان

https://t.me/darvishane49

♻️گاندی جمله‌ی خیلی خوبی داره که میگه:
«هیچ کس از فاسد حمایت نمیکند، جز فاسد!
‏هیچ کس از ظالم دفاع نمیکند، جز ظالمین!
‏هیچ کس از آزادی دفاع نمیکند، جز آزاد اندیشان!
‏و در این میان هرکسی میداند کجای این داستان قراردارد..»

#قلمبیداری
https://t.me/darvishane49

♻️دوم اکتبر سالروز تولد مهاتما گاندی رهبر استقلال هند به عنوان روز بین المللی نفی خشونت انتخاب شده است.
مجمع عمومی سازمان ملل متحد به منظور ترویج فرهنگ صلح، تسامح و تفاهم و عاری از خشونت از دولت ها از نهادهای تحت پوشش این سازمان، سازمان های منطقه ای و سازمان های غیردولتی و نیز افراد دعوت کرد روز دوم اکتبر را به عنوان روز نفی خشونت گرامی بدارند و به ترویج فرهنگ نفی خشونت از طریق آموزش و ارتقای آگاهی عمومی کمک کنند.

آخرین یادداشت بجا مانده از او که عمری بر استراتژی مبنی بر عدم خشونت اصرار ورزید، عظیمترین سرمایه ایست که جهان امروز از او به یادگار دارد. اواخر عمر گاندی صرف تربیت نوه اش آرون گاندی شد و همه حکمت های عملی خود را برای برچیدن بساط خشونت در هفت نکته خلاصه کرد:
- ثروت اندوزی بدون کار
- لذت جویی بدون وجدان
- دانش بدون شخصیت
- تجارت بدون اخلاق
- علم بدون انسانیت
- پرستش فاقد از خودگذشتگی
- سیاست بدون قانون و قاعده
 
این هفت نکته آنهم در پایان زندگی مردی که سرنوشت جهان سوم را تغییر داد بدین معنی است که او خیلی پیشتر از آنکه قدرت را برای ارضای نفس خویش بخواهد تنها وسیله ای برای برقراری آرامش و سعادت انسانها میداند. نگاه اخلاقی به انسان و رحمت و مهربانی در همه جای زندگی گاندی مشهود است.

#قلمـبیداری
https://t.me/darvishane49

📝📝📝ابعاد جدید از جنایت آمریکا در میناب

✅وبگاه دراپ‌سایت با گفت‌وگو با بازماندگان، والدین، امدادگران و شاهدان، روایت تازه‌ای از حمله به مدرسه شجره طیبه در میناب ارائه کرده است.

✅حمله در ساعات اولیه جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران و در شرایطی رخ داد که معلمان در حال خارج کردن دانش‌آموزان از مدرسه بودند.

✅پس از نخستین انفجار، برخی کودکان هنوز در مدرسه مانده بودند و معلمان آنها را برای پناه گرفتن به نمازخانه بردند.

✅۹ موشک بین ساعت ۱۰:۴۵ تا ۱۱:۳۰ صبح به مدرسه و اطراف آن اصابت کرد و چند موشک دیگر نیز ساعاتی بعد به یک درمانگاه، کارواش و کسب‌وکارهای اطراف اصابت کردند.

✅عملیات جست‌وجو و انتقال پیکرها بیش از سه روز ادامه داشت و خانواده‌ها و نیروهای امدادی شبانه‌روز در میان آوار به دنبال کودکان بودند.

✅در ابتدا، مقام‌های دولت ترامپ مسئولیت حمله را رد کردند. روبیو گفت آمریکا مدرسه را عمداً هدف قرار نمی‌دهد و ترامپ مدعی شد این مدرسه احتمالاً توسط ایران هدف قرار گرفته است.

✅اما بررسی قطعات موشک‌های باقی‌مانده در محل توسط «ترور بال» تحلیلگر تسلیحات، نشان داد قطعات به موشک‌های تاماهاوک مربوط می‌شوند و کدهای روی قطعات به شرکت ریتون، پیمانکار اصلی تاماهاوک، مرتبط بوده است.

✅نیویورک‌تایمز در ماه مارس گزارش داده بود که تحقیقات نظامی آمریکا به این نتیجه اولیه رسیده که آمریکا مسئول حمله بوده و ساختمان مدرسه در اطلاعات هدف‌یابی ارتش آمریکا به‌عنوان یک هدف نظامی کدگذاری شده بود.

✅گزارش بلومبرگ نیز بر اساس گفت‌وگو با چندین مقام و منابع مطلع از تحقیقات پنتاگون، می‌گوید مدرسه به دلیل طبقه‌بندی اشتباه به‌عنوان بخشی از یک تأسیسات دریایی سپاه در فهرست اهداف قرار گرفته بود.

✅در این فرایند، سامانه هوش مصنوعی متعلق به پالانتیر نیز نقش داشته و ظاهراً نتوانسته بود تشخیص دهد محل موردنظر یک مدرسه است.

✅نگته مهم این است که آماده‌سازی فهرست اهداف در آستانه جنگ، که در جنگ‌های قبلی ساعت‌ها طول می‌کشید، تا حد زیادی با استفاده از ابزار هوش مصنوعی به چند دقیقه کاهش یافته بود.

✅یک مقام سابق پنتاگون نیز معتقد است فشار برای ایجاد تعداد بسیار زیادی هدف در آغاز جنگ ممکن است باعث شده باشد بازبینی و راستی‌آزمایی استاندارد اهداف انجام نشود و اطلاعات قدیمی مورد استفاده قرار گیرد.

✅در مقابل، فرمانده سنتکام در کنگره مدعی شد مدرسه در یک پایگاه فعال موشک‌های کروز سپاه قرار داشته اما مقام‌های محلی، امدادگران و یک مقام سابق پنتاگون که در زمینه ارزیابی تلفات غیرنظامیان فعالیت داشته، این ادعا را رد کرده‌اند.

✅بر اساس توضیحات مقام‌های محلی، این مجموعه از سال ۲۰۱۴ به کاربری غیرنظامی تبدیل شده بود و مدرسه از سال ۲۰۱۵ به‌صورت رسمی فعالیت می‌کرد. تأسیسات اداری سپاه در نزدیکی آن نیز در سال ۲۰۲۵ تخلیه شده بود.

✅گزارش درایپ‌سایت همچنین به تصاویر ماهواره‌ای اواخر سال ۲۰۲۵ اشاره می‌کند که حضور کودکان در حیاط مدرسه را نشان می‌داد؛ موضوعی که پرسش‌هایی درباره فرایند بررسی و به‌روزرسانی اطلاعات هدف ایجاد کرده است.

✅یک هیئت حقیقت‌یاب سازمان ملل در بررسی خود اعلام کرده که ساختمان مدرسه نقطه اصابت موردنظر بوده و خسارت ناشی از خطای موشکی یا آسیب جانبی حمله به تأسیسات سپاه مجاور نبوده است؛ این هیئت همچنین گفته اطلاعاتی مبنی بر استفاده نظامی از مدرسه پیدا نکرده است.

✅«رید برودی» وکیل حقوق بشر و دادستان سابق پرونده‌های جنایات جنگی می‌گوید حتی اگر آمریکا مدعی شود حمله نتیجه «اشتباه» یا اطلاعات قدیمی بوده، این موضوع لزوماً مسئولیت حقوقی آن را از بین نمی‌برد؛ زیرا طرف حمله‌کننده موظف است پیش از حمله، ماهیت هدف را به‌طور معقول و با اطلاعات به‌روز بررسی کند.

✅پیامدهای حمله فقط به تلفات روز حادثه محدود نمانده است. ۲۸۳ کودک از این حمله جان سالم به در بردند، اما روان‌شناسان از کابوس‌های مداوم، اضطراب و از بین رفتن احساس امنیت در میان کودکان بازمانده خبر داده‌اند.

✅یکی از روان‌شناسانی که با خانواده‌ها و کودکان کار کرده، می‌گوید آثار این حادثه تقریباً تمام خانواده‌های میناب را درگیر کرده است.

https://t.me/darvishane49

♻️گواهینامه زنان؛ حق تردد یا هزینه معیشت؟

اظهارات اخیر در مجلس شورای اسلامی مبنی بر «دست‌چندمی بودن» صدور گواهینامه موتورسیکلت برای زنان و تعلیق آن به بهانه «شرایط خاص و اولویت‌های دیگر»، بازتابی از یک نگاه تقلیل‌گرایانه در سیاست‌گذاری عمومی است. تقلیل مطالبه ساماندهی تردد زنان به یک موضوع حاشیه‌ای، ناشی از نادیده گرفتن واقعیت‌های ملموس زیست روزمره و چرخ‌دنده‌های خرد اقتصاد جامعه است.

طبق اصول ۲۸ و ۴۳ قانون اساسی، دولت مکلف به ایجاد شرایط مساوی برای اشتغال و تأمین امکانات کار برای شهروندان است. در شرایطی که تورم، خرید خودرو را برای بخش بزرگی از جامعه دشوار کرده و حمل‌ونقل عمومی نیز با فرسودگی و کمبود ظرفیت مواجه است، موتورسیکلت نه یک وسیله تفریحی، بلکه «ابزار حیاتی معیشت» است. بسیاری از زنان شاغل، سرپرستان خانوار و فعالان مشاغل خرد، برای کاهش هزینه‌های تردد یا اشتغال در اقتصاد پلتفرمی و زنجیره توزیع، به این وسیله وابسته‌اند. محروم ساختن نیمی از جمعیت از دریافت پروانه رسمی، عملاً دست‌اندازی در مسیر استقلال اقتصادی خانوارهاست.

از منظر حقوقی، توصیه به اینکه «زنان فعلاً سوار موتور نشوند تا روزی که قانون تصویب شود»، رویکردی منفعلانه است که از حل مسئله ناتوان است. یکی از منشأهای اصلی این ابهام، نحوه تنظیم تبصره ماده ۲۰ قانون رسیدگی به تخلفات رانندگی و استفاده از تعبیر «مردان» است؛ تعبیری که هرچند برخی آن را محدودکننده می‌دانند، اما با توجه به اصل اباحه، ضرورت تعیین تکلیف صریح و روشن وضعیت قانونی زنان را دوچندان کرده است.

بلاتکلیفی ایجادشده در این حوزه، شهروندان متقاضی را در وضعیتی پرخطر قرار داده است. رانندگی بدون گواهینامه معتبر، در صورت تحقق شرایط قانونی، می‌تواند مشمول ضمانت اجرای مقرر در ماده ۷۲۳ قانون مجازات اسلامی شود. همچنین، فقدان گواهینامه می‌تواند آثار مالی سنگینی داشته باشد و در موارد مقرر قانونی، برای بیمه‌گر حق رجوع نسبت به مسبب حادثه ایجاد کند.

در این میان، نکته بنیادین که حاکمیت باید به آن توجه کند، مسئله مسئولیت دستگاه‌های اجرایی در قبال ترک فعل‌های نظارتی است. دولت نمی‌تواند از یک‌سو وسیله نقلیه را رسماً در بازار عرضه کند و از سوی دیگر بستر احراز صلاحیت فنی و اعطای مدرک رسمی را مسدود نگاه دارد. هرچند صرف وجود ابهام قانونی، لزوماً موجب مسئولیت قهری دولت در هر حادثه‌ای نمی‌شود، اما «تداوم بلاتکلیفی حقوقی» می‌تواند، حسب مورد و با احراز ارکان مسئولیت مدنی و رابطه سببیت، زمینه طرح مسئولیت دستگاه‌های ذی‌ربط را فراهم کند.

اگر اولویت کشور معیشت مردم است، تسریع در اصلاحیه قانونی و پایان دادن به این خلأ مقرراتی باید در صدر تصمیمات باشد. نمی‌توان ارزان‌ترین ابزار کار شهروندان را با برچسب «غیرضروری» در وضعیت حقوقی مبهم نگه داشت و هم‌زمان پیامدهای سنگین آن را به دوش زنان انداخت. حکمرانی مطلوب، نه در مسدود کردن مسیرهای قانونی، بلکه در تسهیل و انتظام‌بخشی به حقوق شهروندان معنا می‌یابد.

محمد مقصود- پژوهشگر حقوقی
https://t.me/darvishane49

♻️باختیم بد هم باختیم .
طی سالهای گذشته مدام تحت فشار بودیم فشارهای اقتصادی ، فرهنگی و روانی ؛ وقتی فشار و تنش برای مدت طولانی ادامه پیدا می‌کنه، ذهن کم‌کم وارد حالت خستگی و فرسودگی میشه. می توان گفت ذهن و فعالیت مغزی کوچک میشه

در این وضعیت، حتی ارتباط‌های ساده هم می‌توانند سنگین به نظر بیایند، چون آدم همزمان درگیر حجم زیادی از فکر، نگرانی و فشار روانیه.

از طرفی تحمل پایین‌تر میاد و چیزهایی که قبلاً قابل چشم‌پوشی بود، حالا زودتر کلافه‌کننده میشه. برای همین خیلی‌ها ترجیح میدهند کمتر حرف بزنند، کمتر نظر بدهند یا از جمع فاصله بگیرند، نه از سر بی‌تفاوتی، بلکه چون ذهن تحت فشار، توان درگیری‌های اجتماعی و گفت‌وگوهای طولانی رو کمتر دارد.
امروزه آدمها صبوری که ندارند هیچ، تحمل هم ندارند. فورا جوش می آورند به سرعت واکنش نشان می دهد و به آنی درگیر می شوند.
آدمها به اندازه ضرورت با هم تماس می گیرند.
حوصله یکدیگر را ندارند. ... فقر ، بار روانی حاصل از مناقشات و اخبار پی در پی از تورم و اختلاس و دروغ های سیاسان از مردم ربات هایی ساخته است. که با کوچکترین کنشی فاجعه ساز خواهند بود.
این روزها حتی رابطه اعضای خانواده به شدت مخدوش شده است.
پرخاشگری و عدم تحمل نظر پدر یا مادر و یا فرزندان و برادران و خواهران به وضوح دیده می شود.
در خیابانها و فروشگاه ها کمتر لبی است که لبخند را مزه مزه کند.
و کمتر چشمی است که درخشان باشد و امید را به دیگران تزریق کند.
پرخاشگری ، عصبیت و بی تفاوتی نسبت به دنیای اطراف موج می زند.

به همین سادگی می شود یک ملت باهوبت را از درون تهی کرد هویت او را دزدیده بجایش ملتی بار آورد که شکم بشود همه اولویت او ؛

واقعا این چند سال عمر که نه به بیهودگی بلکه به دریوزگی سپری شد.

#ح_درویشی ✍ ۱۴۰۵/۷/۸

https://t.me/darvishane49

♻️مصاحبه با یک زن تن فروش

ترجمه از اردو: فضل‌الهادی وزین

یک زن از کدام مراحل می‌گذرد تا به شکل یک زن هرزه و بدکردار درآید؟
برای نوشتن در این باره، یکی از دوستانم در کراچی زمانی را ترتیب داد تا با یک زن هرزه ملاقات کنم.
از ملتان به کراچی رسیدم. دوستم مرا به سوی یک منطقه‌ پرجمعیت برد. از کوچه‌های تنگ و تاریک گذشتیم تا در برابر خانه‌ای ایستاد و دروازه را کوبید.
از درون، زنی زیبا دروازه را باز کرد و همانند زن‌های هرزه‌ی لکهنوی، با نزاکت ویژه ای سلام کرد. دوستم مرا تنها گذاشت و برگشت.

آن زن مرا به داخل برد و اشاره کرد روی چوکی بنشینم. خودش روبه‌رویم نشست. با نگاه نیمه‌پنهان به سویش نگریستم؛ بی‌اندازه زیبا بود. در حالی که گلاس آب به سویم دراز می‌کرد گفت:
«صاحب، دوست‌تان گفتند شما نویسنده هستید».
من با فروتنی آمیخته به غرور پاسخ دادم:
«بله، تنها می‌کوشم کلمات شکسته‌ پراکنده را در ریسمانی به‌هم ببافم».
او چشم در چشمم دوخت و پرسید:
«برای نوشتن درباره زن هرزه چرا از ملتان تا کراچی آمدید؟ در ملتان هم صدها زن هرزه می‌توانید پیدا کنید».
هنوز من لب باز نکرده بودم که او سیگاری روشن کرد، کام عمیقی کشید و دود را به شکل دایره از لب‌های سرخش بیرون داد و گفت:
«صاحب، شما هم نویسنده دست دوم به نظر می‌رسید. نویسنده‌ موفق کسی است که به اطراف خود با دقت بنگرد».
این سخن ساده اما پرمعنی‌اش عرق بر پیشانی‌ام نشاند. گال‌هایش از خشم سرخ شده بود و پی‌هم ادامه داد:
«صاحب، در اینجا، قاضی عدالت را می‌فروشد، اما منفور، تنها زن هرزه است که تن می‌فروشد.
سیاستمداران، وجدان می‌فروشند و شما آنها را رهبر می‌نامید، اما زن هرزه مجبور، برای‌تان خار است.
دکترها مرگ را تجارت می‌کنند، وکلا و پلیس با رشوه دروغ و قتل را سامان می‌دهند.
در این وطن، عهد وفاداری شکسته می‌شود، قانون لگدمال می‌گردد، ثروت‌ها غارت می‌شود، رسانه‌ها حقیقت را وارونه نشان می‌دهند، آموزگاران آینده‌ فرزندان را به سودا می‌گذارند، و از بالا تا پایین همه‌چیز خریدنی است.
اما منفور فقط زن هرزه است!! زنی که برای سیر کردن شکمش وادار می شود تن خویش را بفروشد».
قطره‌های عرق چون باران از پیشانی‌ام فرو می‌چکید. او دستمالی سویم دراز کرد و با صدایی محکم گفت:
«صاحب، در چنین جامعه‌ای، وجود زن هرزه کمتر از یک نعمت نیست».

لبخندی کم‌رنگ بر لبانم نشست و در دل گفتم: چگونه یک زن هرزه از کار خود دفاع می‌کند!
اما او ادامه داد:
«اگر ما زن‌های هرزه، آتش هوس این گُرگانِ مَردنما را خاموش نسازیم، آنها به گُل‌های معصوم دختران حوا رحم نخواهند کرد و گوشت‌شان را هم خواهند درید».

سوال‌های بسیار در ذهنم داشتم، اما همه نابود شدند. من که خود را نویسنده و دانا می‌دانستم، در برابر گفتار یک زن هرزه خاموش و بی‌پاسخ مانده بودم.
او نزدیک آمد و پرسید:
«صاحب، هیچ‌گاه دیده‌ای که سگ آب بنوشد»؟
من حیران پاسخ دادم: بلی.
سیگارش را سویم دراز کرد و گفت:
«صاحب، بزرگان این شهر، که خویش را ناجی معرفی می‌کنند و امثال شما را فریب می‌دهند، وقتی نزد ما می‌آیند، پاهای ما را همانند سگ که آب می‌خورد، می‌لیسند».

سپس به ساعت دیوار نگاهی انداخت. من آرام برخاستم و سوی دروازه رفتم.
از پشت سر صدای او آمد:
«صاحب، اگر می‌خواهی نویسنده شوی، درباره هرزه‌ های ضمیرفروش بنویس، نه زن‌های تن‌فروش. آن وقت نیازی نیست از ملتان تا کراچی بیایی. در قلمت جرئت پیدا کن»!
من در دل گفتم: آیا سخنان او نادرست بود؟ نه، او به من و همه جامعه، آینه‌ای نشان داد.

#قلمـبیداری
https://t.me/darvishane49