ContentKade

⁨ ⁨ آزادی چه حسی داره؟ 🕊️
اصلاً بعدِ آزادی آدم چه حالی میشه؟
.
این سوال یه مدت طولانیه ول‌کنِ ذهنم نیست.
هی با خودم فکر می‌کنم آزادی چه شکلیه؟ چه مزه‌ای داره؟ چه بویی میده؟
.
همیشه تو ذهنم آزادی شبیه اون سکانس آخرِ جسی پینکمن تو Breaking Bad بود…
یا پریدن آخرِ پاپیون از صخره‌ها…
یا اون لحظه‌ای که ایوی تو V for Vendetta زیر بارون وایساده و صورتشو می‌سپره به آسمون.
.
اما یه جایی فهمیدم اینا تخیلِ منه. تصویرای سینماییِ قشنگ.
خواستم بدونم آزادی واقعاً چه شکلیه برای کسی که اسارتو با گوشت و پوست و استخون لمس کرده.
.
برای آدمایی که تو اردوگاه‌های کار اجباری بودن.
کسایی که همه‌چی ازشون گرفته شده بود؛
اسم، اختیار، خواب، نون، حتی امید.
.
همونایی که یه روز صبح چشم باز کردن و دیدن دیگه نگهبانی نیست.
در بازه.
جاده‌ای هست که از بین مزارع گندم رد میشه و می‌تونه ببرتشون خونه…
هرچند کنار دستشون خیلی از رفیقاشون نیستن.
.
رفتم سراغ روایت‌هاشون.
.
یکی‌شون گفته بود:
«اولین احساسم شادی نبود… ترس بود.
چون نمی‌دونستم حالا بدون اون‌ها چی کار باید بکنم.»
.
یکی دیگه نوشته بود:
«وقتی از اردوگاه زدیم بیرون و سمت مزارع راه افتادیم، هیچ‌کس فریاد نزد.
انگار باورمون نمی‌شد.
آزادی برامون بی‌حس شده بود.»
.
و یکی دیگه…
خیلی ساده گفته بود:
«آزاد بودیم.
اما به هیچ‌چیز فکر نمی‌کردیم.
فقط به نان.»
.
نمی‌دونم…
شاید آزادی همیشه جیغ و شادی و بغل کردن آسمون نیست.
شاید اولش یه سکوتِ سنگینه.
یه خلأ.
یه ترس از اینکه حالا با این زندگیِ پس‌گرفته چی کار کنیم.
یه حس سنگین ولی زیبا و محترم❤️✌🏼
.
شاید آزادی شبیه دست‌های ماکسیموس باشه که آروم روی خوشه‌های گندم می‌کشه… 🌾
یه لمسِ آهسته.
یه باورِ تدریجی.
یه فهمیدنِ آهسته که «تموم شد… واقعاً تموم شد.»
.
#آزادی⁩

متن مربوط به هشتم اسفند ۱۴۰۴

هیچ‌کس شادی نکرد.
هیچ‌کس فریاد نزد.
ما بیش از حد خسته بودیم برای احساس کردن.

ContentKade pinned «⁨ «تهش که چی؟» . این سؤالیه که این روزا وقتی می‌خوام یه حرکتی کنم از خودم می‌پرسم؛ حالا می‌خواد اون حرکت یه پروپوزال‌نویسی باشه، یه ایده‌بازی باشه، فکر راه انداختن یه کار آفلاین باشه یا کلاً یه قدم تو مسیر رسیدن به خواسته‌هایی که دارم. این سوال تو مغزم زمزمه…»

⁨ «تهش که چی؟»
.
این سؤالیه که این روزا وقتی می‌خوام یه حرکتی کنم از خودم می‌پرسم؛ حالا می‌خواد اون حرکت یه پروپوزال‌نویسی باشه، یه ایده‌بازی باشه، فکر راه انداختن یه کار آفلاین باشه یا کلاً یه قدم تو مسیر رسیدن به خواسته‌هایی که دارم.
این سوال تو مغزم زمزمه می‌شه و بعد بلند و بلندتر می‌شه و قشنگ منو از کار می‌ندازه.
.
پیش خودم می‌گم:
من یه بار که نه، چندبار این مسیر رو رفتم
چندین و چند بار تلاشمو کردم
مهارت‌هایی که باید رو یاد گرفتم
و بعد یه سری اتفاق افتاده و افتاده و افتاده
و باز عقب افتادم، دقیقا مثل بازی مار و پله با این تفاوت که این بازی پر مار و تقریبا خالی از پله بود.
🪜 🐍
‎برای همین تو این مدتم هرکار و هر فکری که به خودش اجازه ورود به مغزمو داد با این سوال روبرو شد که «تهش که چی؟»
.
.
امروز درباره همین مساله و حالم با یه دوستی حرف زدم👇🏼
گفت: مگه جز تلاش کار دیگه‌ای می‌تونی بکنی؟
گفتم: نه.
گفت: پس کاری که الان می‌تونی رو بکن؛ نشستی چیکار داری می‌کنی؟
یه درصد شاید درست شد، شاید هم نشد.
اگه شد که خوش به حالت، اگه نشدم که بازم تقصیر تو نیست حداقل تو تلاشتو کردی دیگه.
گفتم: اگه نشد چی؟
گفت: خب اگه کاری نکنی هم که نشده ولی در عوض از این سکون در میای و همین که داری یه تلاشی می‌کنی حالِ روحی الانت رو بهتر می‌کنه!
.
بخش نامحبوب و تلخ ماجرا اینه که «از دست دادن» تبدیل شده به یکی از گزینه‌های ذهنمون، نه که قبلا نبود، ولی الان یه گزینه‌ست با احتمال بالا و پررنگ.
.
با تمام اینا وقتی فکر می‌کنم که یه مشت به درد نخور امیدشون‌ به ناامید شدن من و تو و امثال ماست، دلم نمیاد ادامه ندم؛ شاید با هیچ منطقی جور در نیاد ولی مگه جز ادامه دادن راهی هست؟⁩

ContentKade pinned a photo

⁨ کاپوها کیا بودن و [هستن]؟
.
توی اردوگاه‌های کار اجباری، همه‌ی آدما رو به‌عنوان زندانی میاوردن اونجا؛ ولی بعضی‌هاشون کم‌کم انتخاب و تبدیل شدن به بخشی از خودِ سیستم.
.
به این آدم‌ها می‌گفتن «کاپو»
.
زندانی‌هایی که در ازای یه‌ذره غذای بیشتر، شرایط بهتر یا فقط بیشتر زنده موندن، روی بقیه زندانی‌ها نظارت می‌کردن، دستور می‌دادن و حتی گاهی اعمال خشونت می‌کردن.
.
این دقیقاً همون چیزیه که ویکتور فرانکل تو کتاب انسان در جستجوی معنا بهش اشاره می‌کنه.
.
بخش تاریک داستان اینه که سیستم‌ها همیشه خودشون مجریِ زور نیستن و گاهی کاری می‌کنن که قربانی، خودش تبدیل بشه به بازوی سیستم.

شاید برای همینه که خطرناک‌ترین سیستم‌ها، اونایی نیستن که به‌صورت مستقیم فقط قربانی می‌گیرن، بلکه اونایین که کاری می‌کنن تا قربانی‌هاشون هم ازشون دفاع کنن و حتی باهاشون همراهی کنن.
.

یه نکته دیگه هم تو دل این قضیه وجود داره، اونم اینکه شرارت همیشه با ظاهر هیولاگونه ظهور نمی‌کنه، بلکه از دل آدم‌های معمولی میاد که نسبت به وجود شر بی‌تفاوتن و به مرور باهاش همراه می‌شن و در نهایت امان از جمله “مامورم و معذور”

ContentKade pinned a photo

مسئولیت پاسخ‌گویی میاره نه قدرت و زورگویی.
جهت یادآوری

#اینترنت_طبقاتی
#فیلترینگ
#اینترنت_آزاد

ContentKade pinned «نوام چامسکی میگه: «هوشمندانه‌ترین راه برای مطیع و منفعل نگه داشتن مردم اینه که دامنه‌ی نظراتِ قابل‌قبول رو محدود کنی، اما تو همون محدوده اجازه‌ی بحث آزاد و پرشور بدی.» . یکی از مهم‌ترین کارهای #پروپاگاندا این نیست که فقط بهت دروغ بگه. گاهی فقط کاری می‌کنه…»

نوام چامسکی میگه:
«هوشمندانه‌ترین راه برای مطیع و منفعل نگه داشتن مردم اینه که دامنه‌ی نظراتِ قابل‌قبول رو محدود کنی، اما تو همون محدوده اجازه‌ی بحث آزاد و پرشور بدی.»
.
یکی از مهم‌ترین کارهای #پروپاگاندا این نیست که فقط بهت دروغ بگه.
گاهی فقط کاری می‌کنه که نیازت، مطالبه‌ت و حتی ناراحتیت، مسخره و بی‌ارزش به نظر برسه.
.
مثلاً وقتی می‌گم:
«اینترنت می‌خوام.»
سریع یه فضای عجیب ساخته میشه که انگار اول باید ثابت کنم چرا.
انگار باید از خواسته‌م دفاع کنم.
انگار اگر دلیلم به اندازه‌ی کافی «مهم» نباشه، پس حقم نیست.
.
مثلا اگه بگم:
«فقط می‌خوام فیلم ببینم.»
«می‌خوام بازی کنم.»
«می‌خوام با آدم‌ها حرف بزنم.»
«می‌خوام توی شبکه‌های اجتماعی بچرخم.»
«می‌خوام حوصله‌م سر نره.»
یهو مطالبه‌م تبدیل میشه به یک چیز لوس و بی‌ارزش؛ در حالی که اصل ماجرا اصلاً این نیست.
.
من لازم نیست برای داشتن اینترنت، دردِ قابل‌قبول ارائه بدم.
لازم نیست ثابت کنم استفاده‌م “مفیده”.
لازم نیست مطالبه‌م حتماً رنگِ کار، درس یا اضطرار داشته باشه تا محترم شمرده بشه.
.
داشتن اینترنت، دسترسی آزاد و حق انتخاب، خودش حقه.
حتی اگر فقط برای سرگرمی بخوامش.
.
ولی پروپاگاندا دقیقاً همین‌جا بازی می‌کنه.
کاری می‌کنه که من کم‌کم فکر کنم بعضی نیازها «ارزش مطالبه شدن» ندارن.
کاری می‌کنه بابت خواسته‌ی طبیعیم احساس خجالت کنم.
و بعد جوری فضا ساخته میشه که مردم خودشون شروع می‌کنن به قضاوت کردن همدیگه:
«خب اینترنتو برای چی می‌خوای؟»
«واقعاً لازمت میشه؟»
«اینم شد مشکل؟»
«حالا بذار بعدا!»
.
و این خطرناک‌ترین بخش ماجراست.
وقتی من قانع میشم که برای حق طبیعیم باید دلیلِ مورد تأیید ارائه بدم.
.
چون اون لحظه این ذهن منه که محدود شده نه اینترنت.
.
.
#اینترنت_آزاد #فیلترینگ #اینترنت_طبقاتی

@contentkade

‏حرف‌زدن درباره‌ی قطعی ⁧ #اینترنت ⁩ شاید فوری اینترنت را برنگرداند؛
‏اما ⁧ #سکوت ⁩ دقیقاً همان چیزی است که ادامه‌ی این وضعیت به آن نیاز دارد.



https://x.com/masoudgarousian/status/2053375529265352755?s=46&t=-TOsxdGZyTS9j9CQVpQy9g ‏

“گور پدر نشئگی بعد التماس!”
التماس، وظیفه رو تبدیل به لطف می‌کنه!
التماس، لذت رو تبدیل به ذلت می‌کنه!
یعنی چی؟
یعنی وقتی من حقمه چیزی رو داشته باشم درست نیست که بابتش التماس کنم، چون با اینکار دیگه اون حقم نیست، می‌شه لطف طرف مقابل و تحقیرو دیگه لذتی تو این رسیدن نیست و در نهایت حس رسیدن برای بعضی‌ها مهمه و برای بعضی‌ها نه.
.
دیالوگی از فیلم👇🏼
🎥 گوزن‌ها
✍🏼 مسعود کیمیایی

خودفروشی رسم ما نیس
سوز سرد فصل پاییز
می‌سوزنه سینه‌ها رو
می‌دونم همدست ما نیس
اما اینجا دست، تنهاست یه نسل
تف به اون آزادی که تو مشتاش گره‌ست

صادق یه آهنگ داره به اسم «نهنگ تو حوض ماهیه» یه جاش می‌گه:

چهره‌های چرک زیر نقاب حق‌بگیر
قلماتون کرایه‌س پس بیارین پس بدین

این دقیقا حس من به اوناییه که با خط سفید و به اسم خبرنگار یا هرچیز دیگه میان و از تبعیض می‌گن و خودشون رو مدافع حقوق مردم و مخالف اینترنت طبقاتی نشون می‌دن.

ContentKade pinned «⁨ «کافه‌ها رو ببین، زندگی جریان داره.» واقعاً؟ 😅 یعنی معیار سنجش جریان زندگی شد تعداد میزهای پرِ کافه‌ها؟ . نمی‌دونم چرا ولی وقتی همچین چیزایی رو می‌شنوم حس می‌کنم گوینده داره خیلی هنرمندانه به‌صورت هم‌زمان به خودم و خودش توهین می‌کنه. یعنی واقعا چند تا کافه‌ی…»

⁨ «کافه‌ها رو ببین، زندگی جریان داره.»
واقعاً؟ 😅
یعنی معیار سنجش جریان زندگی شد تعداد میزهای پرِ کافه‌ها؟
.
نمی‌دونم چرا ولی وقتی همچین چیزایی رو می‌شنوم حس می‌کنم گوینده داره خیلی هنرمندانه به‌صورت هم‌زمان به خودم و خودش توهین می‌کنه.
یعنی واقعا چند تا کافه‌ی شلوغ می‌بینید و بعد سریع نتیجه می‌گیرید که:u
مردم خوشحالن، اوضاع خوبه، زندگی در جریانه…
.
یه تیکه از واقعیت رو می‌بینی و به‌صورت عامدانه انتخابش می‌کنی، همونو پررنگ می‌کنی، بقیه‌شو کلاً حذف می‌کنی!
.
حالا بیا با هم صادق باشیم (هرچند شاید سخت باشه)
.
واقعیت اینه که رفتار مردم عوض شده.
نه چون حالشون بهتر شده، چون انتخاب‌هاشون محدود شده.
.
قبلاً طرف هفته‌ای چند بار می‌رفت کافه، الان شاید یه بار بره.
قبلاً چند تا آیتم سفارش می‌داد، الان دوتا #قهوه می‌خوره و تمام!
اونم نه از سر حال خوب… از سر اینکه گزینه‌ی دیگه‌ای نداره.
.
رستوران رفتن برای خیلی‌ها شده به انتخاب لوکس.
خیلی از تفریحات یا گرون شدن، یا دسترسی بهشون سخت‌تر شده.
در نهایت چی می‌مونه؟
یه #کافه که هنوز بشه با حداقل هزینه یه ساعتی نشست و از واقعیت فاصله گرفت.
.
یعنی کافه شده «انتخاب اول»؟
نه.
در حال حاضر برای خیلی از ما کافه رفتن «تنها انتخابیه که مونده»
.
حالا از اون طرف، ما فقط همین آدم‌هایی رو می‌بینیم که هنوز توانایی کافه اومدن رو دارن، پس اونایی که کلاً حذف شدن از این چرخه چی؟
.
اینجاست که پای Survivorship Bias وسط میاد یه چیزی شبیه قبرستان راک‌استارها تو کتاب #هنر_شفاف_اندیشیدن
.
ما فقط “باقی‌مونده‌ها” رو می‌بینیم، نه “حذف‌شده‌ها” رو.
.
ولی مهم‌ترین بخش ماجرا یه چیز دیگه‌ست:
.
ما داریم دو تا مفهوم رو قاطی می‌کنیم:
«زندگی» و «تلاش برای زندگی کردن»
.
اینکه مردم هنوز بیرون می‌رن، هنوز دور هم جمع می‌شن، هنوز سعی می‌کنن نقش زندگی کردن رو بازی کنن، بیشتر از اینکه نشونه‌ی حال خوب باشه، نشونه‌ی اینه که دارن تقلا می‌کنن یه چیزی از زندگی رو نگه دارن، یه گره‌ای بین خودشون و زندگی برقرار کنن.
.
شاید تلخ‌ترین قسمت داستان همین‌جاست:
این تقلا، این دست و پا زدن برای زندگی داره تبدیل میشه به سندی برای اینکه بگیم: «ببینید، همه‌چی خوبه.»
.
نه!
الان شلوغی کافه نشونه‌ی زندگی نیست.
خیلی وقت‌ها نشونه‌ی اینه که انتخاب‌ها کمتر شده و آدم‌ها دارن با حداقل‌ها ادامه میدن.
.
قبل از اینکه از یه تصویر ساده یه روایت بزرگ بسازیم،
شاید بد نباشه از خودمون بپرسیم:
این بود زندگی؟⁩

تصور کن شغلتو از دست دادی، پروژه‌هات خوابیده، تعدیل شدی، کسب‌وکارت نابود شده و مدتهاست درآمد درست‌حسابی نداری.
(البته نیازی به تصور نیست چون این واقعیته!)
.
بعد وسط همه‌ی این داستانا یهو یکی با ژست «دیدی گفتم» وارد می‌شه و می‌گه:
“خب مقصر خودتی آخه شغلی که داشتی واقعی نبوده”
.
چه حسی پیدا می‌کنی؟
اونم وقتی همین آدم‌ها سال‌ها از خروجی کار تو و امثال تو استفاده می‌کردن.
.
اگر توی گوگل سوالی رو سرچ می‌کردن و جواب می‌گرفتن، به خاطر یه نویسنده محتوا و سئوکار و برنامه‌نویس و… بوده.
.
اگر توی اینستاگرام چیزی یاد می‌گرفتن یا سرگرم‌ می‌شدن پشتش یک تولیدکننده محتوا و ادیتور و فیلم‌بردار و… داشتن واقعا کار می‌کردن.
.
اگر از یک فروشگاه آنلاین خرید می‌کردن،
اگر تبلیغ یک برند رو می‌دیدن،
اگر به واسطه یک پیج با یک کافه، فیلم، کتاب یا حتی پزشک آشنا می‌شدن، پشت همه‌ی این‌ها، آدم‌هایی بودن که شغلشون همین بوده.
.
دیجیتال مارکتر،
طراح،
برنامه‌نویس،
کپی‌رایتر،
مدیر شبکه‌های اجتماعی،
استراتژیست محتوا،
تدوینگر
و ده‌ها شغل دیگه‌ای که شاید دیده نشن، ولی بخشی از زندگی ما رو ساختن و روش تاثیر گذاشتن، مشاغلی که الان نابود شدن.
.
شاید تلخ‌ترین بخش ماجرا اینه که
آدمی که شغلش رو به خاطر تصمیمات مسئولین و قطع اینترنت از دست داده و با یه دنیا مشکل درگیره حالا باید از ماهیت شغل و مهارتش هم پیش کسی که احتمالا هیچ درکی‌ ازش نداره دفاع کنه.
.
حالا شما اگه نمی‌خوای باور نکن، ولی شغل تمام ما واقعی بود، “واقعی‌تر‌ از مستند، ثابت شده بی‌نیاز از سند.”

ContentKade pinned «این پروبازی تا کجا ادامه داره؟ . این روزها خبر #اینترنت_پرو داغه و ذهن من با مشتی سوال ساده و در عین حال پیچیده درگیره که نمی‌دونم کی می‌تونه بهش جواب بده و اصلا کل این پرو و پروبازی از کجا اومده و تا کجا ادامه داره!؟ . گفتید اینترنت امن نیست و اگه وصل کنیم…»

این پروبازی تا کجا ادامه داره؟
.
این روزها خبر #اینترنت_پرو داغه و ذهن من با مشتی سوال ساده و در عین حال پیچیده درگیره که نمی‌دونم کی می‌تونه بهش جواب بده و اصلا کل این پرو و پروبازی از کجا اومده و تا کجا ادامه داره!؟
.
گفتید اینترنت امن نیست و اگه وصل کنیم امنیت به خطر میفته و هرکی گفت: آقا بیکار شدیم، آقا نابود شدیم، آقا #تعدیل شدیم و آقا دیوونه شدیم شما بهش برچسب زدید و گفتید: اینترنت مهم‌‌تره یا امنیت؟
و حتی با ژست دانای کل این مطالبه حق رو به سخره گرفتید.
.
بعد اومدید و در یک حرکت نوآورانه از جدیدترین اختراع خودتون رونمایی کردید و اسمشو گذاشتید اینترنت پرو! (حالا بماند که با چه استاندارد و تو چه لیگی پرو حساب می‌شه!) و البته که اسم اهمیتی نداره وقتی ذاتش تبعیضه!
.
خب مبارکه، ولی الان این اینترنت با قبلی چه فرقی داره که امنیت رو به خطر نمی‌ندازه و با ۲-۳ میلیون‌ تومان هم می‌شه تهیه‌ش کرد؟
.
گفتید: اینو واسه کسب‌و‌کارها آوردیم!
خب الان کسب‌و‌کارها با هم چیکار دارن و چیکار کنن وقتی مشتریاشون دسترسی به اینترنت ندارن؟
.
در ضمن، چی شد که تصمیم گرفتید حق داشتن اینترنت و ارتباط رو از پدر و مادرها و افرادی که اینترنت براشون وسیله ارتباط و سرگرمیه بگیرید و واسشون تعیین کنید چطور به اینترنت وصل بشن و چی ببینن؟ (هرچند که تا بوده همین بوده، فقط شیوه عوض شده)
.
این سوال جنبه دکوری داره چون حرف از تضمین و ضمانت اجرای وعده‌ها با شما یه جورایی عجیب و حتی احمقانه‌س ولی خب… منم که نگفتم عاقلم😉
.
سوال‌ من اینه که: چه تضمینی وجود داره که فردا هوس نکنید در خلقی جدید، اینترنت «پرو ایکس اس» یا «پرو ایکس مکس» به مردم بفروشید و دوباره همین آش و همین کاسه نباشه؟
.
.
.
اینم بگم برای یه جواب احتمالی:
دوستانی که می‌خوان‌ بگن اینترنت تو عراق و تاجیکستان و… هم گرونه پس اینجام می‌تونه گرون‌ باشه لطف کنن اول اینترنتی با کیفیت و سرعت و دسترسی‌های همون عراق و تاجیکستان بیارن بعد می‌شینیم با هم سر قیمت چونه می‌زنیم.
.
خلاصه کنم، من به هیچ‌ مدلی از #اینترنت_طبقاتی علاقه و اعتقاد ندارم و ترجیح می‌دم وارد هیچ طبقه‌ای نشم و همین‌جا تو ظلمات زیرِ همکف بمونم و چشم به روزنه‌ی نوری بدوزم‌ که از لای ترک‌ها به داخل می‌تابه.✌🏼🤞🏼