تصور کن شغلتو از دست دادی، پروژه‌هات خوابیده، تعدیل شدی، کسب‌وکارت نابود شده و مدتهاست درآمد درست‌حسابی نداری.
(البته نیازی به تصور نیست چون این واقعیته!)
.
بعد وسط همه‌ی این داستانا یهو یکی با ژست «دیدی گفتم» وارد می‌شه و می‌گه:
“خب مقصر خودتی آخه شغلی که داشتی واقعی نبوده”
.
چه حسی پیدا می‌کنی؟
اونم وقتی همین آدم‌ها سال‌ها از خروجی کار تو و امثال تو استفاده می‌کردن.
.
اگر توی گوگل سوالی رو سرچ می‌کردن و جواب می‌گرفتن، به خاطر یه نویسنده محتوا و سئوکار و برنامه‌نویس و… بوده.
.
اگر توی اینستاگرام چیزی یاد می‌گرفتن یا سرگرم‌ می‌شدن پشتش یک تولیدکننده محتوا و ادیتور و فیلم‌بردار و… داشتن واقعا کار می‌کردن.
.
اگر از یک فروشگاه آنلاین خرید می‌کردن،
اگر تبلیغ یک برند رو می‌دیدن،
اگر به واسطه یک پیج با یک کافه، فیلم، کتاب یا حتی پزشک آشنا می‌شدن، پشت همه‌ی این‌ها، آدم‌هایی بودن که شغلشون همین بوده.
.
دیجیتال مارکتر،
طراح،
برنامه‌نویس،
کپی‌رایتر،
مدیر شبکه‌های اجتماعی،
استراتژیست محتوا،
تدوینگر
و ده‌ها شغل دیگه‌ای که شاید دیده نشن، ولی بخشی از زندگی ما رو ساختن و روش تاثیر گذاشتن، مشاغلی که الان نابود شدن.
.
شاید تلخ‌ترین بخش ماجرا اینه که
آدمی که شغلش رو به خاطر تصمیمات مسئولین و قطع اینترنت از دست داده و با یه دنیا مشکل درگیره حالا باید از ماهیت شغل و مهارتش هم پیش کسی که احتمالا هیچ درکی‌ ازش نداره دفاع کنه.
.
حالا شما اگه نمی‌خوای باور نکن، ولی شغل تمام ما واقعی بود، “واقعی‌تر‌ از مستند، ثابت شده بی‌نیاز از سند.”