⁨ «تهش که چی؟»
.
این سؤالیه که این روزا وقتی می‌خوام یه حرکتی کنم از خودم می‌پرسم؛ حالا می‌خواد اون حرکت یه پروپوزال‌نویسی باشه، یه ایده‌بازی باشه، فکر راه انداختن یه کار آفلاین باشه یا کلاً یه قدم تو مسیر رسیدن به خواسته‌هایی که دارم.
این سوال تو مغزم زمزمه می‌شه و بعد بلند و بلندتر می‌شه و قشنگ منو از کار می‌ندازه.
.
پیش خودم می‌گم:
من یه بار که نه، چندبار این مسیر رو رفتم
چندین و چند بار تلاشمو کردم
مهارت‌هایی که باید رو یاد گرفتم
و بعد یه سری اتفاق افتاده و افتاده و افتاده
و باز عقب افتادم، دقیقا مثل بازی مار و پله با این تفاوت که این بازی پر مار و تقریبا خالی از پله بود.
🪜 🐍
‎برای همین تو این مدتم هرکار و هر فکری که به خودش اجازه ورود به مغزمو داد با این سوال روبرو شد که «تهش که چی؟»
.
.
امروز درباره همین مساله و حالم با یه دوستی حرف زدم👇🏼
گفت: مگه جز تلاش کار دیگه‌ای می‌تونی بکنی؟
گفتم: نه.
گفت: پس کاری که الان می‌تونی رو بکن؛ نشستی چیکار داری می‌کنی؟
یه درصد شاید درست شد، شاید هم نشد.
اگه شد که خوش به حالت، اگه نشدم که بازم تقصیر تو نیست حداقل تو تلاشتو کردی دیگه.
گفتم: اگه نشد چی؟
گفت: خب اگه کاری نکنی هم که نشده ولی در عوض از این سکون در میای و همین که داری یه تلاشی می‌کنی حالِ روحی الانت رو بهتر می‌کنه!
.
بخش نامحبوب و تلخ ماجرا اینه که «از دست دادن» تبدیل شده به یکی از گزینه‌های ذهنمون، نه که قبلا نبود، ولی الان یه گزینه‌ست با احتمال بالا و پررنگ.
.
با تمام اینا وقتی فکر می‌کنم که یه مشت به درد نخور امیدشون‌ به ناامید شدن من و تو و امثال ماست، دلم نمیاد ادامه ندم؛ شاید با هیچ منطقی جور در نیاد ولی مگه جز ادامه دادن راهی هست؟⁩