نوام چامسکی میگه:
«هوشمندانه‌ترین راه برای مطیع و منفعل نگه داشتن مردم اینه که دامنه‌ی نظراتِ قابل‌قبول رو محدود کنی، اما تو همون محدوده اجازه‌ی بحث آزاد و پرشور بدی.»
.
یکی از مهم‌ترین کارهای #پروپاگاندا این نیست که فقط بهت دروغ بگه.
گاهی فقط کاری می‌کنه که نیازت، مطالبه‌ت و حتی ناراحتیت، مسخره و بی‌ارزش به نظر برسه.
.
مثلاً وقتی می‌گم:
«اینترنت می‌خوام.»
سریع یه فضای عجیب ساخته میشه که انگار اول باید ثابت کنم چرا.
انگار باید از خواسته‌م دفاع کنم.
انگار اگر دلیلم به اندازه‌ی کافی «مهم» نباشه، پس حقم نیست.
.
مثلا اگه بگم:
«فقط می‌خوام فیلم ببینم.»
«می‌خوام بازی کنم.»
«می‌خوام با آدم‌ها حرف بزنم.»
«می‌خوام توی شبکه‌های اجتماعی بچرخم.»
«می‌خوام حوصله‌م سر نره.»
یهو مطالبه‌م تبدیل میشه به یک چیز لوس و بی‌ارزش؛ در حالی که اصل ماجرا اصلاً این نیست.
.
من لازم نیست برای داشتن اینترنت، دردِ قابل‌قبول ارائه بدم.
لازم نیست ثابت کنم استفاده‌م “مفیده”.
لازم نیست مطالبه‌م حتماً رنگِ کار، درس یا اضطرار داشته باشه تا محترم شمرده بشه.
.
داشتن اینترنت، دسترسی آزاد و حق انتخاب، خودش حقه.
حتی اگر فقط برای سرگرمی بخوامش.
.
ولی پروپاگاندا دقیقاً همین‌جا بازی می‌کنه.
کاری می‌کنه که من کم‌کم فکر کنم بعضی نیازها «ارزش مطالبه شدن» ندارن.
کاری می‌کنه بابت خواسته‌ی طبیعیم احساس خجالت کنم.
و بعد جوری فضا ساخته میشه که مردم خودشون شروع می‌کنن به قضاوت کردن همدیگه:
«خب اینترنتو برای چی می‌خوای؟»
«واقعاً لازمت میشه؟»
«اینم شد مشکل؟»
«حالا بذار بعدا!»
.
و این خطرناک‌ترین بخش ماجراست.
وقتی من قانع میشم که برای حق طبیعیم باید دلیلِ مورد تأیید ارائه بدم.
.
چون اون لحظه این ذهن منه که محدود شده نه اینترنت.
.
.
#اینترنت_آزاد #فیلترینگ #اینترنت_طبقاتی

@contentkade