بیر گۆن بیر کتاب اوخودوم و بۆتون حیاتیم دگیشدی...
تایپ، ویرایش، صفحهآرایی، چاپ و نشر کتاب.
با مجوز قانونی
شماره پروانه ۱۸۱۹۹
زنجان. 09127425477
ارتباط با ادمین
@Amb1353
Post #936
91
📕📕
🔹پرفروش شدن «دده قورقود»، «حیدربابایه سلام» و «دیوان لغاتالترک» چرا؟
✍️ بابک بیگدلی
▫️ در میان گزارشها و خبرهای فرهنگی و صفحات کتابفروشیهای آنلاین دیدم که در میان گرانی کاغذ و کتاب و کاهش توان خرید مردم، سه اثر ــ «دده قورقود»، «حیدربابایه سلام» و «دیوان لغاتالترک» ــ بیش از بسیاری از کتابهای دیگر خریداری میشوند، آیا میتوان این پدیده را صرفاً نشانهای از افزایش علاقهٔ ادبی دانست؟
قیمت کتاب بهشدت افزایش یافته و خرید کتاب برای بخش بزرگی از جامعه، در مقایسه با گذشته، دشوار و حتی غیرضروری شده است. در چنین شرایطی، اگر کتابهایی مشخص بتوانند برخلاف این روند، توجه و تقاضای بیشتری ایجاد کنند، احتمالاً باید در جستوجوی معنایی فراتر از «کتابخوانی» برای این انتخاب بود.
«دده قورقود»، «دیوان لغاتالترک» و «حیدربابایه سلام» سه اثر متعلق به دورهها و جهانهای متفاوتاند؛ اما هر سه، به شیوهای متفاوت، حامل بخش مهمی از حافظهٔ زبانی و فرهنگی ترکان آذربایجاناند. یکی روایتگر جهان حماسی و اجتماعی اوغوزهاست؛ دیگری یکی از مهمترین اسناد زبان و فرهنگ ترکان در سدهٔ پنجم هجری است؛ و سومی در زبان معاصر آذربایجانی، خاطره، روستا، طبیعت، خانواده و جهان زیستهٔ انسان آذربایجانی را به شعر تبدیل کرده است.
از این منظر، خرید این کتابها میتواند برای بخشی از خریداران، فراتر از خرید یک اثر ادبی باشد؛ نوعی کنش نمادین هویتی. گویی فرد با به خانه بردن این کتابها، بخشی از گذشته و زبان خود را نیز به خانه میبرد.
در این وضعیت، کتاب دیگر صرفاً چیزی برای خواندن نیست؛ میتواند چیزی باشد که باید داشت، نگه داشت و به نسل بعد سپرد.
«دده قورقود» برای یک نفر ممکن است کتابی ادبی و حماسی باشد؛ «دیوان لغاتالترک» برای دیگری سندی تاریخی و زبانشناختی؛ و «حیدربابایه سلام» برای دیگری خاطرهای شاعرانه از سرزمین و زبان مادری. اما در سطحی عمیقتر، هر سه میتوانند به یک معنا پیوند بخورند: حفظ حافظهٔ فرهنگی از طریق زبان.
از این منظر، افزایش تقاضا برای چنین آثاری را نمیتوان لزوماً معادل افزایش میزان مطالعهٔ آنها دانست. ممکن است بخشی از این خریدها ناشی از احساس نیاز به حفظ، بازشناسی و انتقال هویت فرهنگی باشد؛ بهویژه در دورهای که زبانها و فرهنگهای محلی، زیر فشار یکسانسازی فرهنگی و دگرگونی سریع سبک زندگی قرار دارند.
در چنین شرایطی، خرید کتاب میتواند به یک رفتار فرهنگی ـ هویتی تبدیل شود؛ رفتاری که در آن فرد احساس میکند با نگهداشتن یک متن، چیزی از حافظهٔ جمعی خود را نیز حفظ میکند.
اگر «دده قورقود» را حافظهٔ اسطورهای و حماسی بدانیم، «دیوان لغاتالترک» را میتوان بخشی از حافظهٔ تاریخی و زبانی و «حیدربابایه سلام» را بخشی از حافظهٔ زیسته و عاطفی دانست. کنار هم قرار گرفتن این سه اثر، تصویری از یک فرهنگ میسازد که در آن زبان، حافظه و سرزمین به یکدیگر پیوند خوردهاند.
بنابراین، اگر این سه کتاب در شرایط افول عمومی کتابخوانی با استقبال بیشتری روبهرو شوند، میتوان این پدیده را نه فقط از منظر بازار کتاب، بلکه از منظر جامعهشناسی و مردمشناسی فرهنگ نیز بررسی کرد.
شاید آنچه در اینجا خریداری میشود، فقط «کتاب» نباشد؛ بلکه حافظهای باشد که در قالب کتاب، قابل نگهداری و انتقال شده است.
@Aydinkhazarpub
🔹پرفروش شدن «دده قورقود»، «حیدربابایه سلام» و «دیوان لغاتالترک» چرا؟
✍️ بابک بیگدلی
▫️ در میان گزارشها و خبرهای فرهنگی و صفحات کتابفروشیهای آنلاین دیدم که در میان گرانی کاغذ و کتاب و کاهش توان خرید مردم، سه اثر ــ «دده قورقود»، «حیدربابایه سلام» و «دیوان لغاتالترک» ــ بیش از بسیاری از کتابهای دیگر خریداری میشوند، آیا میتوان این پدیده را صرفاً نشانهای از افزایش علاقهٔ ادبی دانست؟
قیمت کتاب بهشدت افزایش یافته و خرید کتاب برای بخش بزرگی از جامعه، در مقایسه با گذشته، دشوار و حتی غیرضروری شده است. در چنین شرایطی، اگر کتابهایی مشخص بتوانند برخلاف این روند، توجه و تقاضای بیشتری ایجاد کنند، احتمالاً باید در جستوجوی معنایی فراتر از «کتابخوانی» برای این انتخاب بود.
«دده قورقود»، «دیوان لغاتالترک» و «حیدربابایه سلام» سه اثر متعلق به دورهها و جهانهای متفاوتاند؛ اما هر سه، به شیوهای متفاوت، حامل بخش مهمی از حافظهٔ زبانی و فرهنگی ترکان آذربایجاناند. یکی روایتگر جهان حماسی و اجتماعی اوغوزهاست؛ دیگری یکی از مهمترین اسناد زبان و فرهنگ ترکان در سدهٔ پنجم هجری است؛ و سومی در زبان معاصر آذربایجانی، خاطره، روستا، طبیعت، خانواده و جهان زیستهٔ انسان آذربایجانی را به شعر تبدیل کرده است.
از این منظر، خرید این کتابها میتواند برای بخشی از خریداران، فراتر از خرید یک اثر ادبی باشد؛ نوعی کنش نمادین هویتی. گویی فرد با به خانه بردن این کتابها، بخشی از گذشته و زبان خود را نیز به خانه میبرد.
در این وضعیت، کتاب دیگر صرفاً چیزی برای خواندن نیست؛ میتواند چیزی باشد که باید داشت، نگه داشت و به نسل بعد سپرد.
«دده قورقود» برای یک نفر ممکن است کتابی ادبی و حماسی باشد؛ «دیوان لغاتالترک» برای دیگری سندی تاریخی و زبانشناختی؛ و «حیدربابایه سلام» برای دیگری خاطرهای شاعرانه از سرزمین و زبان مادری. اما در سطحی عمیقتر، هر سه میتوانند به یک معنا پیوند بخورند: حفظ حافظهٔ فرهنگی از طریق زبان.
از این منظر، افزایش تقاضا برای چنین آثاری را نمیتوان لزوماً معادل افزایش میزان مطالعهٔ آنها دانست. ممکن است بخشی از این خریدها ناشی از احساس نیاز به حفظ، بازشناسی و انتقال هویت فرهنگی باشد؛ بهویژه در دورهای که زبانها و فرهنگهای محلی، زیر فشار یکسانسازی فرهنگی و دگرگونی سریع سبک زندگی قرار دارند.
در چنین شرایطی، خرید کتاب میتواند به یک رفتار فرهنگی ـ هویتی تبدیل شود؛ رفتاری که در آن فرد احساس میکند با نگهداشتن یک متن، چیزی از حافظهٔ جمعی خود را نیز حفظ میکند.
اگر «دده قورقود» را حافظهٔ اسطورهای و حماسی بدانیم، «دیوان لغاتالترک» را میتوان بخشی از حافظهٔ تاریخی و زبانی و «حیدربابایه سلام» را بخشی از حافظهٔ زیسته و عاطفی دانست. کنار هم قرار گرفتن این سه اثر، تصویری از یک فرهنگ میسازد که در آن زبان، حافظه و سرزمین به یکدیگر پیوند خوردهاند.
بنابراین، اگر این سه کتاب در شرایط افول عمومی کتابخوانی با استقبال بیشتری روبهرو شوند، میتوان این پدیده را نه فقط از منظر بازار کتاب، بلکه از منظر جامعهشناسی و مردمشناسی فرهنگ نیز بررسی کرد.
شاید آنچه در اینجا خریداری میشود، فقط «کتاب» نباشد؛ بلکه حافظهای باشد که در قالب کتاب، قابل نگهداری و انتقال شده است.
@Aydinkhazarpub
- ❤ 5














