🔹 بهروز سپیدنامه

سلام بر دکتر سلیمان بیگی ، دکتر ملابهرامی و آقای نوروزی عزیز و بزرگوار

ممنونم از التفاتی که به متن داشتید

بنده با استفاده از تکنولوژی هیچ مخالفتی ندارم ، اتفاقاً «گی روشه» در کتاب «تغییرات اجتماعی» اذعان کرده که «تکنولوژی» یکی از عوامل مهم تغییرات اجتماعی است. مخالفت با تکنولوژی حکایت اصرار بر شخم زدن با خیش و مقاومت در برابر تراکتور است. تکنولوژی پیشران توسعه در تمام ابعاد آن به شمار می رود (البته با صرف نظر از دیالکتیک روشنگری به مفهوم آدرنویی و هورکهایمری آن و عقلانیت ابزاری به مفهوم وبری و از خودبیگانگی به مفهوم مارکسی آن).

بحث بنده، بحث اصالت اثر و شنیده شدن صدای مؤلف در هیاهوی مطالب اقتباسی است. مطالبی که فرد هیچ تلاشی برای آن ها نکرده و فقط با درخواست از هوش مصنوعی تدوین نموده اما اسم خود را بالای آن به عنوان جامعه شناس، روان شناس ، اقتصاددان و ... گذاشته است. چنین عملی توهین صریح به مخاطب است.

فرد می تواند هوش مصنوعی را به عنوان مشاوری امین (با ضریب خطا) برای خود در نظر گرفته و از توان آن برای مشخص شدن مسیر، انتخاب کوتاه ترین و مطمئن ترین راه ها، معرفی منابع، آشنایی با ایده های جدید و .... بهره گیرد نه این که هوش مصنوعی، میرزا بنویس او شود.

همان گونه که می دانیم یکی از شاخص های اعتباریابی متون ، ارجاعات درون متنی و کتابنامه است . ما در ارجاع نویسی حق نداریم مطالب دیگران را به نام خودمان مصادره کنیم. یعنی اگر بنده به مقاله ای از فراستخواه (1399) مراجعه کردم و ایشان به فاضلی (1398) ارجاع داده باشند بنده در متن خود اجازه ندارم بنویسم (فاضلی، 1398) مگر این که به منبع فاضلی مراجعه کرده باشم لذا شیوه درست ارجاع چنین خواهد بود (فاضلی، 1398 به نقل از فراستخواه، 1399)

وقتی که شاخص وجود دارد چگونه می توان به نام هوش مصنوعی آن ها را دور زد. آیا اگر یکی از همکاران کتابی را با کمک هوش مصنوعی تدوین کرد هیئت ممیزه از او خواهد پذیرفت؟

پس سخن در خصوص اصالت اثر است. به نظر شما آیا قطعه ای نستعلق که «استاد غلامحسین امیرخانی» آفریده با همان قطعه که با نرم افزارهای خوشنویسی تهیه شده برابرند؟
این نرم افزار می تواند بسیاری از نیازهای ما را در نوشتن اطلاعیه ها، آگاهی های ترحیم و پوسترها مرتفع کند اما کسی حق ندارد امضای خود را پای خطی که توسط این نرم افزار تهیه شده بگذارد و آن را مصادره به مطلوب کند. ضمناً ارزش تابلویی که استاد امیرخانی خلق کرده قابل قیاس با مورد یاد شده نیست.

مارکس در مفهوم هنرمندانۀ کار اعتقاد دارد: بدترین معمار، از بهترین زنبور عسل برتر است زیرا پیش تر از آن که بنای خود را بسازد، آن را در ذهن خود ساخته است.