آدم بهشتی

🎥خشونت‌پرهیزی فعال و کارکرد نیروی میانه به روایت تصویر: کجا ایستادن

گاندی: خودت آن تغییری باش که می‌خواهی در جهان ببینی

✍️ حسین نورانی‌نژاد

🔹فیلم شهردار سن‌دنی فرانسه را چند بار دیدم، جایی که میان پلیس و معترضان می‌ایستد، مانع برخورد با آنها می‌شود، رو به پلیس فریاد می‌زند که بس کنید و خودش هم از گاز اشک‌آور بی‌نصیب نمی‌ماند.

🔹به نظرم مخاطب این فیلم در ایران، امثال زاکانی نیستند. دست‌کم من اگر بخواهم آن را منتشر کنم، خطابم به زاکانی نیست. کسی که اساساً داعیه‌ای در خشونت‌پرهیزی ندارد، خود را نیروی میانه و حائل میان معترض و سرکوب نمی‌داند و صریح و روشن یک سوی این نزاع ایستاده است، با دیدن چنین فیلمی قرار نیست ناگهان ژان والژان یا شهردار سن‌دنی شود.

مخاطب این فیلم ماییم؛ ما اصلاح‌طلبان و همه کسانی که سال‌هاست از خشونت‌پرهیزی گفته‌ایم.

🔹شاید یکی از خطاهای ما این بوده که خشونت‌پرهیزی را بیش از آنکه به یک «کنش» سیاسی تبدیل کنیم، به یک «پرهیز» اخلاقی فروکاسته‌ایم، به روایتی سانتی‌مانتال که گویی خشونت‌پرهیزی یعنی خودت سنگ برنداری، ناسزا نگویی، چیزی را آتش نزنی و در فاصله‌ای امن بایستی و دیگران را نیز به آرامش دعوت کنی.

🔹اما خشونت‌پرهیزی فقط کاری «نکردن» نیست؛ کاری «کردن» هم هست، و گاهی کاری سخت، پرهزینه و حتی خطرناک.

🔹گاندی شاید مشهورترین نماد خشونت‌پرهیزی سیاسی در دوران معاصر، خشونت‌پرهیزی را «مقاومت منفعل» نمی‌فهمید. ساتیاگراهای او اتفاقا بر کنش استوار بود؛ قانون ناعادلانه را می‌شکست، راهپیمایی می‌کرد، زندان می‌رفت، اعتصاب غذا می‌کرد و هزینه می‌داد.

🔹در راهپیمایی نمک صدها کیلومتر راه رفت تا در برابر قانونی ناعادلانه عملا نافرمانی کند. وقتی در چوری چورا، معترضان پاسگاه پلیس را آتش زدند و چندین پلیس کشته شدند، جنبشی را که خود رهبری می‌کرد متوقف کرد؛ چون خشونت‌پرهیزی برایش فقط مطالبه‌ای از حکومت نبود که خشونت نکند. مطالبه‌ای از «خودی‌ها» هم بود.

🔹و شاید از همه گویاتر، روزهای خونین استقلال و تجزیه هند باشد. هنگامی که هندوها و مسلمانان یکدیگر را می‌کشتند، گاندی کنار گود نایستاد که بیانیه بدهد و «طرفین را به خویشتنداری دعوت کند». به میان همان مردمی رفت که یکدیگر را می‌کشتند، همان‌جا ماند و با اعتصاب غذا، جان خودش را وسط گذاشت تا خشونت متوقف شود.

این معنای مسئولانه، کنش‌گرانه و باورپذیرتری از خشونت‌پرهیزی است.

🔹نیروی خشونت‌پرهیز، نیروی بی‌عمل نیست. برای جلوگیری از خشونت کاری می‌کند؛ سازمان می‌دهد، میانجی‌گری می‌کند، گفت‌وگو می‌کند، مقاومت می‌کند، نافرمانی می‌کند، هزینه می‌دهد و اگر لازم شد، حائل می‌شود.

🔹گاهی باید میان باتوم و سر معترض ایستاد، بین چشم‌ها و ساچمه‌ها، بین طناب و گردن. گاهی هم باید میان سنگ معترض و صورت پلیس ایستاد. گاهی باید مقابل قدرت ایستاد و گفت حق نداری بزنی؛ و گاهی باید رو به معترض خودی ایستاد و گفت تو هم حق نداری بزنی. و این اصول تفکیک‌ناپذیرند، وگرنه هیچ کدام به تنهایی کار نخواهد کرد.

🔹اگر هزاران نفر در خیابانند و خطر برخورد و خون‌ریزی وجود دارد، نقش یک نیروی سیاسی میانه که سال‌ها از خشونت‌پرهیزی سخن گفته نمی‌تواند به انتشار بیانیه‌ای در پایان شب محدود شود که از «طرفین» بخواهد خویشتنداری کنند. او باید پیش از حادثه آنجا باشد.

🔹باید بتواند با معترض حرف بزند، با حکومت چانه بزند، مسیر امن ایجاد کند، میانجی بسازد، نیروهای اجتماعی را برای مهار خشونت بسیج کند و اگر لازم شد، چهره‌های شناخته‌شده‌اش را میان دو طرف قرار دهد.

🔹این کار البته هزینه دارد. اما مگر سیاست‌ورزی خشونت‌پرهیز قرار بوده بی‌هزینه باشد؟

🔹اتفاقا شاید بخشی از بحران مرجعیت نیروهای میانه‌رو و اصلاح‌طلب از همین‌جا آمده باشد. نمی‌شود سال‌ها جامعه را به پرهیز از خشونت دعوت کرد، اما وقتی موقع پرداخت هزینه برای جلوگیری از خشونت می‌رسد، در فاصله‌ای امن ایستاد. جامعه زمانی به یک نیروی سیاسی اعتماد می‌کند که ببیند در لحظه خطر، فقط درباره مردم حرف نمی‌زند؛ کنار مردم حضور دارد. نه برای تحریک آنها به خشونت، بلکه برای دفاع از حق اعتراض‌شان و جلوگیری از خشونت علیه آنان؛ و همزمان برای جلوگیری از خشونتی که ممکن است از میان خود معترضان برخیزد.

🔹شهردار سن‌دنی در آن چند ثانیه سخنرانی نکرد. بیانیه نداد. درباره ضرورت آرامش توییت نزد. فقط جایش را عوض کرد. او از کنار صحنه آمد وسط صحنه؛ میان پلیس و معترض.

🔹شاید خشونت‌پرهیزی پیش از هر چیز، همین انتخابِ جا باشد؛ نه‌تنها در غایب نبودن، که در کجا ایستادن.

#امتداد
@emtedadnet

🌺 یک توصیفِ «چرا انقلاب نمی‌شود» و سه تجویز اقتدارگرایانه، منفعلانه یا تحول‌خواهانه؟!

✍️ حسین جعفری

❇️ جناب دکتر مردیها در پستِ «چرا انقلاب نمی‌شود» با مثالی از رفتار اساتید دانشگاه نتیجه می‌گیرد:‌ «گویا چیزی در حدود ۸۰ درصد از مردم ایران از وضعیت سیاسی کشور ناراضی‌اند و از این میان بخش مهمی، بالاتر از ناراضی، مخالفتی همراه با خشم و خروش از خود بروز می‌دهند... من ولی بخش عمده‌ای از آن را جدی نمی‌گیرم... و به آنها متذکر می‌شوم که... اگر کاری می‌توانید انجام بدهید، خدا قوّت، ما هم هستیم؛ ولی اگر فقط با حرف‌های تکراری قصد مجلس‌گرمی دارید، من حوصله آن را ندارم. یک دلیلش اینکه اگر در همین محافل... کسی جایی برخیزد و بگوید در مقام عمل می‌توان فلان حرکت را صورت داد، بلافاصله اکثریت گسترده‌ای رنگ به رویشان نمی‌ماند و اگر قضیه کمی جدی شود به سرعت از محل می‌گریزند. قصدم گفتن این بود که لبالب بودن جامعه از اعتراض و انتقاد ما را نفریبد.»

✅ به‌نظر نمی‌توان با توصیف دکتر مردیها از اوضاع و شرایط موجود همراه نبود؛ گرچه به‌طور مشخص و صریح تجویزی هم ندارد. شاید به دلیل همین عدم اشاره صریح به راهکار خروج از این وضعیت است که می‌توان از یک توصیف واحد، سه تجویز متفاوت داشت: تجویز اقتدارگرایان، تجویز اصلاح‌طلبان منفعل و تجویز مصلحان تحول‌خواه!

✳️ اقتدارگرایان از این توصیف که انقلابی نمی‌شود، نتیجه می‌گیرند که سیاست‌ها و استراتژی‌شان درست بوده و باید ادامه یابد.

✳️اصلاح‌طلبان منفعلِ روزنه‌ طلبِ مناسکی می‌گویند وقتی تغییر شرایط و دفع تجاوز به حقوق مردم ناشدنی است، پس راضی شوید، بسازید و سعی کنید با تقلیل مرارت‌های تجاوزی که در حال وقوع است، لذت ببرید و خوش باشید!

🌟و مصلحان تحول‌خواه می‌گویند برای تغییر باید نترسید و گامی به جلو برداشت.

❗️تکلیف اقتدارگرایان روشن است؛ اما تجویز اصلاح‌طلبان منفعل و مصلحان تحول‌خواه نیاز به واکاوی بیشتر دارد.

✅ منفعلان مناسکی می‌گویند حالا که حریف قدرت نمی‌شویم، باید تلاش کرد تا کمی از مرارت‌های مردم کاسته شود. به عبارت دیگر می‌گویند گرچه می‌دانیم آنچه بر سر مردم می‌آید در نهایت مرگ است، اما وظیفه داریم تا کمک کنیم مرگشان با درد کمتر همراه باشد و لذا باید با مسببان وضع موجود وفاق کرد تا میان مرگی با دستِ داروغه‌ای اخمو و خشن، داروغه‌ای جایگزین شود که لبخند بر لب؛ جان می‌ستاند.

☄️ آنان همانند همه‌ی سال‌های قبل، به جای راهبری مردم برای برداشتن گامی به‌جلو می‌گویند حال که مردم گامی برنمی‌دارند، پس باید در نقطه توقف، به تمتع پرداخت. آنان پشت مردم پنهان می‌شوند که مردم هزینه بدهند تا خود با ادبیات اصلاح‌طلبانه وارد قدرت شوند، اما در عمل لباس سبز بر تن می‌کنند و در اجرای منویات آقا با اقتدارگرایان مسابقه می‌گذارند.

✳️ تحول‌خواهان مصلح که به سه اصل طلاییِ پرهیز از خشونت، مخالفت با تجزیه ایران و درون‌زا بودن تغییرات معتقدند، از همین توصیف نتیجه می‌گیرند که باید با مردم سخن گفت تا برای تغییر شرایط وخیم، از غر زدن و نالیدن عبور کنند و بایستند و ایستادگی کنند.

💢 خلاصه آنکه دو تجویزِ اقتدارگرایان و اصلاحات‌روزنه طلب، دو روی یک سکه‌اند و هر دو به تثبیت وضعیت موجود منجر می‌شوند؛ یکی به‌صورت مستقیم و مباشرانه به قدرت مطلقه خدمت می‌کند و دیگری غیرمستقیم به تثبیت و مشروعیت‌بخشی ارباب قدرت کمک می‌کند.( این وفاق‌گرایی در هدف، شعار پر شعور "اصلاح طلب- اصولگرا دیگه تموم‌ ماجرا" را یادآور‌ است.)

‼️ اصلاح‌طلبان منفعلِ عادتی، گرچه از ادبیات اصلاح‌طلبانه بهره می‌برند، اما اگر نتیجه‌ی رویکردشان صرفاً کاستن از مرارت‌های وضع موجود و حفظ جای پا در همین صحنه باشد (‌ که تاکنون حتی به همین وعده نیز عمل نکرده‌اند!) واقعاً استمرارطلب‌اند؛ زیرا به جای تغییر صحنه، به استمرار وضعیت و در صحنه ماندن رضایت داده‌اند.


💥متن کامل نوشته دکتر مردیها

@adambeheshti

🌺رابطه اصلاح طلبان با سلطنت طلبان، پرچم نداشته اصلاحات و پرچم داشته سلطنت طلبی!

✍حسین جعفری

✅گفتگوی بنده - حسین جعفری- با جناب آقای حسین نورانی‌نژاد قائم مقام دبیرکل حزب اتحاد ملت بسیار دیدنی است، سوالاتی صریح و چالشی به نیابت از منتقدان جریان اصلاحات و صد البته پاسخ‌های صریح‌تر، شفاف‌تر و اصلاح طلبانه از سوی ایشان!

🌸جناب نورانی نژاد با رویی گشاده و صبر و حوصله به سوالات پاسخ دادند و به باور من از گفتگوهای جذاب و دیدنی در دیدار نیوز شد.

❓چرا اصلاح طلبان بجای احتزار پرچم مستقل، پرچم نداشته‌ی شان را در نفی سلطنت طلبان تعریف می‌کنند؟

🗣حسین نورانی نژاد:

✅هواداران براندازی فقط ۱۹ درصد جامعه‌اند، اصلاح طلبان بهمراه روشنفکران دینی ....

❗️جامعه گذار می خواهد، گذار از چه به کجا؟ باید توضیح داد به کجا خواهیم رفت...

‼️من سلطنت طلبان را شبیه اقتدارگرایان داخلی می بینم.

برای مشاهده روی لینک زیر کلیک کنید

youtube.com/watch?v=XoCMlrgK2hc


@adambeheshti

🌺حق مطلق مردم یا قدرت مطلق حاکم؟!

✍حسین‌جعفری

😭این سال ها دیدن کودکان کار؛ زنانی که از فقر ناچار به تن فروشی می شوند، پاشیدن خانواده ها بدلیل بیکاری، خودکشی جوانان و نوجوانان و... چنان پر تعداد شده که انگار بتعبیر آقایان؛ طبیعی است و حتی در دوران حکمرانی علی نیز چنین بوده و اگر نمی بود باید از عضه دق می کردیم!

😢توجه به مواجهه علی با زنی که همسرش را از دست داده و از حاکم می نالد و اینکه علی؛ مسئولیتِ قصور خویش را می پذیرد؛ نشان می دهد که از نگاه خلیفه، قصور حاکم نیز باعث ضمان و مسئولیت است.

⁉ روشن است که علی(ع) اگر به عمد و تقصیر، حقوق مردم را نادیده می گرفت که از ظالمین بود. اما علی از این غفلتِ ناخواسته هم نمی گذرد و عذر می خواهد، چرا؟ چون می خواهد همه بدانند؛ در تراز اصلی حکمرانیِ خوب؛ حاکمِ مدعی جانشینی امام معصوم و اختیارات مطلقه! در برابر قصورش نیز مسئول و پاسخگو است.

🌾بر عکسِ بسیاری از ما که تصور می کنند ولی امر، "قدرت مطلق" دارد اما؛ علی معتقد بود چون مردم بر رهبر جامعه،"حقِ مطلق" دارند، لذا قصور او نیز، قابل بازخواست است و باید پاسخگو باشند.

😭ای کاش علی بود و می شد از او نالید!!

@adambeheshti

✅حکایت ازدواج مهشاد وعلیرضا که روز گذشته اعدام شد باقیمونده روحم رو هم کشت...

#مهشاد_کشانی تمام تراژدی های تاریخ رو به زانو درآورد حتی شیرین و فرهاد رو ، مهشاد عشق رو فراتر از واژه‌ها معنا کرد زنده باد

🔻بهرام پارسایی_نماینده سابق مجلس:

این نسل، عجب سرِ نترسی دارد!
پای چوبهٔ دار و در آستانهٔ اعدام، سر سفرهٔ عقد می‌نشیند!
و زانوی مرگ است که از تماشای این شکوه، به لرزه می‌افتد.
@Sahamnewsorg

شریف چون میرحسین و نجیب، چون دخترانش.
میرحسین سال‌ها حصر را به جان خرید تا در سمت درست تاریخ بایستدسمت مردم
داستان او، داستان صبر است، صبری از جنس بغض‌های چندساله که گذر زمان، حقانیت آن را در پس سال‌ها تحریم، انزوا و تلاطم‌های سیاسی به اثبات رساند. قضاوت عملکرد او و نقش آن هاله نور معروف در اتفاقات دو دهه اخیر را به تاریخ می‌سپاریم
اما آنچه امروز در برابر دیدگان ماست، ایستادگی و سلامت این خانواده است.

دختران میرحسین، میراث‌دار شرافت پدرند. نه از رانت بهره بردند، نه به واسطه نامش برصندلی مدیریتی تکیه زدند و نه در تلاطم ثروت‌اندوزی و نمایش‌های پرهزینه در خارج از مرزها، آلوده شدند. آنان همچون مردم عادی زیستند و زیستن شرافتمندانه را معنا کردند. شایعه اخیر مرگ میرحسین، تلنگری بود تا بار دیگر یادمان بیاید که یاحسین مردم، نه در هیاهوی قدرت، که در قلب کسانی طنین‌انداز است که آقازادگی را نه در انحصار و رانت، که در نجابت بی‌ادعا یافتند
در روزگاری که واژه آقازاده با رانت و انحصار گره خورده، دختران میرحسین موسوی تعریفی متفاوت از شرافت ارائه دادند. آقازاده‌های بی‌ادعا بودن، میراثی است که از پدری شریف به ارث برده‌اند.

🔘شاخص حکمرانی جهانی منتشر شد

بانک جهانی جدیدترین سری گزارش شاخص حکمرانی جهانی (WGI) را منتشر کرد. در شاخص صدا و پاسخگویی، نروژ با امتیاز 91.21 در رتبه نخست قرار دارد و پس از آن دانمارک با 90.47، فنلاند با 88.79، سوئد با 87.64، نیوزیلند با 87.27، ایرلند با 87.13، لوکزامبورگ با 87.09، هلند با 86.84، آلمان با 86.03 و سوئیس با 85.90 ده کشور نخست را تشکیل می‌دهند. ایران با امتیاز 27.86 در رتبه 188 از 208 قرار دارد.

در ثبات سیاسی و فقدان خشونت/تروریسم، ده کشور نخست عمدتاً کشورهای کوچک و باثبات اروپایی یا جزیره‌ای هستند. آندورا با امتیاز 93.00 رتبه اول را دارد؛ پس از آن لیختن‌اشتاین با 92.35، ایالات فدرال میکرونزی و جزایر مارشال با امتیاز یکسان 92.20، برونئی با 91.88، جرزی با 91.79، جزایر کیمن با 91.71، جزایر کوک با 90.89، سن‌مارینو با 90.60 و تووالو با 90.53 قرار دارند. ایران با امتیاز 35.98 در رتبه 188 از 215 قرار دارد

در اثربخشی دولت، سنگاپور با امتیاز بسیار بالای 95.17 در صدر قرار دارد. ژاپن با 94.12، لوکزامبورگ با 92.81، سوئیس با 92.64، دانمارک با 92.44، فنلاند با 92.08، نیوزیلند با 90.68، نروژ با 90.00، سوئد با 89.54 و کانادا با 88.31 در رتبه‌های دوم تا دهم قرار دارند. ایران با امتیاز 34.80 در رتبه 173 از 213 قرار دارد.

در کیفیت تنظیم‌گری، سنگاپور با 91.87 رتبه نخست را دارد. نیوزیلند با 87.41، دانمارک با 84.69، سوئیس با 84.48، استرالیا با 84.23، لوکزامبورگ با 83.78، فنلاند با 83.62، ایرلند با 83.34، هنگ‌کنگ با 83.33 و نروژ با 82.79 ده کشور نخست هستند. ایران با امتیاز 29.24 در رتبه 196 از 213 قرار گرفته است

در حاکمیت قانون، فنلاند با 91.78 در رتبه اول قرار گرفته و دانمارک با 91.75 و نروژ با 90.61 در رتبه‌های بعدی هستند. سوئد (87.29)، سوئیس (87.27)، لیختن‌اشتاین (86.82)، لوکزامبورگ (86.77)، هلند (86.20)، نیوزیلند (85.92) و اتریش (85.83) نیز ده کشور نخست را تشکیل می‌دهند. ایران با امتیاز 38.57 در رتبه 179 از 215 قرار گرفته است.

در کنترل فساد، دانمارک با 93.62 در رتبه نخست جهان قرار دارد. فنلاند با 91.17، سوئیس با 88.05، سنگاپور با 87.83، سوئد با 87.48، نروژ با 86.98، لوکزامبورگ با 86.88، نیوزیلند با 86.10، هلند با 85.85 و استرالیا با 85.12 ده کشور اول هستند. ایران با امتیاز 25.02 در رتبه 177 از 215 قرار دارد

اگر شش شاخص را بدون ترکیب یا میانگین‌گیری در کنار یکدیگر قرار دهیم، تصویر ایران کاملاً مشخص می‌شود. ایران در هیچ‌یک از شش زیرشاخص در نیمه بالایی جدول جهانی قرار ندارد. بهترین جایگاه ایران مربوط به اثربخشی دولت، رتبه 173 از 213 است؛ پس از آن کنترل فساد با رتبه 177 از 215، حاکمیت قانون با رتبه 179 از 215، صدا و پاسخگویی با رتبه 188 از 208 و ثبات سیاسی با رتبه 188 از 215 قرار دارند. ضعیف‌ترین عملکرد ایران نیز به‌طور معناداری مربوط به کیفیت تنظیم‌گری، با رتبه 196 از 213 است.

🆔 @mohammadreza_dadgostar

🔴 یک چشم اشک و یک چشم خون

✍️ آذر منصوری

حکایت امروز ما حکایت یک چشم اشک و یک چشم خون است؛ یک چشم اشک برای ایران و مردمی که زیر بار جنگ، بحران اقتصادی، فقر فزاینده و فرسایش امید، هر روز بیش از پیش رنج می‌برند و یک چشم خون برای سیاستی که اگر نتواند از این رنج بکاهد، اگر نتواند گرهی از کار مردم بگشاید و اگر نتواند میان جامعه و قدرت راهی برای گفت‌وگو و اصلاح باز کند، باید شجاعانه درباره شیوه بودن و ماندن خود تجدیدنظر کند.

سفره‌های مردم روزبه‌روز کوچک‌تر شده است. هزینه‌های زندگی افزایش یافته، قدرت خرید بخش بزرگی از جامعه تحلیل رفته و فقر، دیگر فقط مسئله گروه‌های به حاشیه رانده‌شده نیست؛ به زندگی بخش بزرگی از طبقه متوسط و فرودست جامعه راه پیدا کرده است. پشت هر عدد و نمودار اقتصادی، زندگی انسان‌هایی است که برای تأمین ابتدایی‌ترین نیازهای خود با دشواری بیشتری مواجه‌اند؛ خانواده‌هایی که از بسیاری خواسته‌ها و حتی نیازهای ضروری خود می‌گذرند و جوانانی که افق آینده را increasingly مبهم می‌بینند. در چنین شرایطی، سیاست اگر نتواند صدای این رنج را بشنود و برای کاستن از آن راهی بجوید، چه معنایی برای مردم خواهد داشت؟

امروز دوره یک‌ساله مسئولیت هیأت‌رئیسه جبهه اصلاحات به پایان رسید و مجمع عمومی باید درباره ترکیب هیأت‌رئیسه دوره پیش‌رو تصمیم می‌گرفت. من از مدت‌ها پیش تصمیم خود را برای کناره‌گیری از این مسئولیت گرفته بودم؛ نه از سر خستگی، نه به دلیل ملاحظات شخصی و نه از سر بی‌میلی به ادامه فعالیت سیاسی؛ بلکه از یک پرسش اساسی که همیشه برای من تعیین‌کننده بوده است: بودن من و هر فرد دیگری در یک مسئولیت، چه اثری برای ایران و جامعه ایران دارد؟

در مقطعی که کشور با بحران‌های پی‌درپی مواجه است، نمی‌توان صرفاً به حفظ موقعیت سیاسی یا تداوم حضور در ساختارهای رسمی دل خوش کرد. سیاست، اگر نتواند از رنج مردم بکاهد، اگر نتواند شکافی را ترمیم کند، اگر نتواند مانعی از سر راه منافع ملی بردارد و اگر نتواند برای جامعه امید و افق بسازد، باید شجاعانه درباره شیوه و حتی ضرورت ادامه آن شکل از سیاست‌ورزی تجدیدنظر کرد.

من این مسئله را حتی در بازجویی‌های پس از بازداشت بهمن‌ماه ۱۴۰۴ نیز صریح بیان کردم: اگر ما اصلاح‌طلبان عاملیت سیاسی نداشته باشیم، بودن من و «ما»ی نوعی در صحنه، نه‌تنها مرهمی بر زخم‌های این کشور و مردم آن نیست، بلکه ممکن است تنها «عرض خود ببریم و زحمت خلق را زیاد کنیم». پس از فاجعه ۱۸ و ۱۹ دی و سپس وقوع این جنگ نابرابر، این پرسش برای من جدی‌تر شد که آیا همچنان می‌توان با همان ادبیات، همان روش‌ها و همان ترتیبات پیشین، مدعی اثرگذاری بر آینده ایران بود؟
اما جنگ، پایان همه پرسش‌ها نبود؛ آغاز پرسش‌های بزرگ‌تری بود.

بازداشت اعضای هیأت‌رئیسه جبهه اصلاحات و وارد کردن اتهاماتی عجیب و سنگین به آنان، آن هم به دلیل بیانیه‌هایی که مضمون اصلی‌شان دور کردن کشور از جنگ، دفاع از منافع ملی، کاهش تنش و ترمیم شکاف دولت ـ ملت بود، این پرسش را عمیق‌تر کرد که در چنین شرایطی اساساً چه تعریفی از کنش سیاسی مسئولانه پذیرفته می‌شود. آیا تلاش برای حفظ ایران، کاستن از رنج مردم و جلوگیری از گسترش شکاف‌ها، می‌تواند جرم تلقی شود؟

با همه اینها، وضعیت بحرانی کشور و دغدغه‌ای که نسبت به ایران و مردم آن داریم، مانع از آن شد که در این مقطع مسئولیت را رها کنیم. ماندن، انتخابی شخصی نبود؛ نوعی ادای دین به ایران بود. اما ماندن به معنای ادامه دادن گذشته نیست. اگر قرار است اصلاح‌طلبی همچنان در سپهر سیاسی ایران معنا داشته باشد، باید بیش از هر زمان دیگری شجاعت بازاندیشی در خود را داشته باشد؛ در گفتمان، راهبرد، سازمان، شیوه کنش و مهم‌تر از همه، در نسبت خود با جامعه.

جامعه ایران تغییر کرده است. مطالباتش تغییر کرده، تجربه‌اش از سیاست تغییر کرده و میزان تحملش نسبت به وعده‌های بی‌اثر و کنش‌های کم‌نتیجه کاهش یافته است. اصلاح‌طلبی نمی‌تواند این تغییر را نادیده بگیرد و انتظار داشته باشد جامعه همچنان همان نسبت گذشته را با آن حفظ کند.

مسئله امروز ما فقط این نیست که چه کسی در هیأت‌رئیسه باشد یا نباشد. مسئله این است که آیا اصلاح‌طلبی می‌تواند دوباره عاملیت پیدا کند؛ آیا می‌تواند از یک نیروی عمدتاً واکنشی و ناظر، به نیرویی مؤثر برای کاهش رنج مردم، دفاع از منافع ملی، تقویت جامعه و بازسازی اعتماد عمومی تبدیل شود؟

حکایت ما همین است؛ یک چشم اشک برای ایران و مردمی که بیش از این تاب رنج ندارند و یک چشم خون برای فرصت‌هایی که از دست رفته و سرمایه اجتماعی‌ای که هر روز بیشتر فرسوده شده است. اما هنوز اگر ایران مسئله اصلی ماست، راه بسته نیست؛ راه از بازاندیشی صادقانه، بازسازی شجاعانه و بازگشت واقعی به جامعه می‌گذرد.

منبع: کانال تلگرام نگارنده

@Kaleme

‍ 🌺 فاصله ی حصر نشینی تا صدر نشینی- گناه میر حسین؛ امر به نوکری مردم و "کش دادن" افشای مفاسد و صحنه آرایی ها!

✍حسین‌ جعفری

✅  محمدعلی کریمی، مدیرکل حراست وزارت بازرگانی در دوران دفاع مقدس در بیان خاطره‌ای می‌گوید:

✳️"یادم نمی‌رود، یک شب ساعت ۱۰، آقای عابدی جعفری به من زنگ زد که پرونده فلانی را بیاورید دفترم.

💥من پرونده پرسنلی را بردم خدمت آقای وزیر و گفتم که این شخص آدم خیلی خوبی است و شخصیت محترمی دارد و آن فرد، فرزند یکی از سران سه قوه بود!

❗️آقای جعفری یادداشتی نشانم داد که در آن نخست وزیر آقای مهندس موسوی نوشته بودند که اگر ایشان می‌خواهد در دولت خدمت کند باید تعهد کتبی گرفته شود که نوکر ملت باشد. اگر می‌خواهد همزمان در دولت کاسبی کند، برود در بیرون از دولت کاسبی کند. یعنی با فرزندان یکی از روسای سه قوه رو دربایستی نداشت و کشور اینگونه اداره می‌شد."

‼️اگر میر حسین موسوی عادت می‌کرد تا برخی از قضایای مفاسد و رانتجویی و سوء استفاده و تقلب و صحنه‌آرایی را "کش ندهد" و خط قرمزش را حق مردم معرفی نکند و بجای امر به "نوکری مردم"، امر به تملق می کرد و بجای برخورد با "آقا"زاده ها، آنان را "آقا"می دانست، صد البته امروز بجای حصر؛ در صدر بود!

😭باور کنید در ایران فاصله ی میان حصرنشینی با صدرنشینی به اندازه فاصله اعتقاد به نوکری مردم با "کش ندادن"مفاسدِ "آقا"زاده ها و تمکین به صحنه آرایی هاست!!

@adambeheshti

🌺 قدرت با انگشت روی ماشه یا اقتدار با فشردن دست مردم؟ چرا صلح و توسعه ایران اولویت نظام نیست؟

✍حسین جعفری

❗️ایران ما در وضعیت بسیار وخیمی قرار دارد! وضعیتی که حاصل دهه‌ها سیاست‌گذاری در تعیین اهداف و استراتژی نادرست و اولویت اهداف ایدئولوژیک بر توسعه همه جانبه ایران و ترجیح مردم سایر کشورها- امت اسلامی- بر مردم مظلوم ایران و تعیین عمق استراتژیک نظام بجای حل معضلات معیشتی مردم ایران به خارج از مرزها و اولویت فلسطین، لبنان و سوریه و ... منتقل شد.

‼️چشم‌ بگشایید و ببینید چگونه استراتژی نه جنگ - نه مذاکره، شکست خورد و به جنگ ختم شد! امروز هم که در شرایط هم جنگ هم‌ مذاکره‌ای قرار داریم؛ که وضعیتی خطرناک‌تر است، تردید نکنیم هر وضعیتی جز صلح تفاوتی با شرایط جنگی ندارد و برای کشوری که نیازمند بازسازی و توسعه است، همچنان وضعیتی فرساینده و خطرناک است. زیرا تمرکز مقامات و مدیران بر انگشت‌های روی ماشه است نه سازندگی کشور!

☄خلاصه آنکه مسئله امروز مقامات نظام این است آیا می‌خواهند با حفظ آبرو، همچنین حفظ زیرساخت‌های مهم کشور به توافق با آمریکا دست یابند و یا پس از ایجاد سرزمین سوخته برای نسل‌ امروز و نسل‌های آینده، تن به تکرار این جمله دهند که حاکمان خدا نیستند. آری آمریکا شیطان بزرگ است، اما حاکمان نیز باید بپذیرند که خدا نیستند!

✅اگر صادقانه ایران و مردمش را دوست داریم و "ای ایران ایران..." گفتن‌مان؛ لقلقه زبان‌ نیست، تصمیمی بگیریم که به صلحی پایدار ختم شود. صلحی که اقتدار ملی ایران با مشارکت آحاد مردم با هر گرایش، سلیقه، قومیت و مذهبی حاصل شود نه با تمسک به قدرت نظامی! اقتداری متکی بر مشروعیت و همراهی تام مردم( فرا قومی- فرا‌ مذهبی)، که جرات تعرض به خاک ایران در ذهن هیچ بیگانه‌ای خطور نکند.

@adambeheshti

‍ 🎥پدر دادخواه سپهر خطاب به پزشکیان: تنها دستاورد شما در جریان حضور در سازمان ملل این بود که بچه‌های ما را تروریست و اغتشاشگر و مسلح توصیف کردید

🔹اسماعیل شکری، پدر داغدار جاویدنام سپهر شکری، یکی از هزاران جان‌باخته اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ با انتشار ویدیویی به‌شدت از سخنرانی مسعود پزشکیان در سازمان ملل انتقاد کرد.

🔹اسماعیل شکری در این ویدیو خطاب به رئیس جمهوری اسلامی گفت: تنها دستاورد شما در جریان حضور در سازمان ملل این بود که بچه‌های ما را تروریست و اغتشاشگر و مسلح توصیف کردید. اگر پسر من که در خیابان نبرد تهران با گلوله جنگی کشته شد، تروریست بود، چرا مدام می‌گویید بیاید و او را شهید معرفی کنید؟

🔹اسماعیل شکری با انتقاد شدید از عملکرد مسئولان جمهوری اسلامی در قبال مردم ایران گفت: خود من در همین جنگ اخیر در شرکت نفت همراه با دیگران زیر بمباران و موشک‌باران و کنار میلیون‌ها لیتر بنزین، برای توزیع سوخت به همه مردم ایران خدمت می‌کردیم.

🔹سپهر شکری شامگاه پنجشنبه ۱۸ دی‌ماه در خیابان نبرد منطقه پیروزی به ضرب گلوله تک‌تیراندازان کشته شد.

ویدیوی اسماعیل شکری که در کهریزک با فریاد «سپهر بابا کجایی؟» به دنبال پیکر فرزندش می‌گشت، به شدت فراگیر و تبدیل به یک نماد شد.

@MahmoudianMehdi

آدم بهشتی pinned «🌺 تسلیم در برابر آمریکا از سر ناچاری، یا تسلیم در برابر خواست مردم از سر عقلانیت؟ وقتی مردم هزینه‌های یک راهبرد را می‌پردازند، باید تصمیم را به مردم سپرد! ✍️ حسین جعفری ✳️بعد از جنگ ۱۲ روزه سال قبل نوشتم که «هدف آمریکا ژاپنیزه کردن ایران است» و توضیح دادم…»

🌺 تسلیم در برابر آمریکا از سر ناچاری، یا تسلیم در برابر خواست مردم از سر عقلانیت؟
وقتی مردم هزینه‌های یک راهبرد را می‌پردازند، باید تصمیم را به مردم سپرد!

✍️ حسین جعفری

✳️بعد از جنگ ۱۲ روزه سال قبل نوشتم که «هدف آمریکا ژاپنیزه کردن ایران است» و توضیح دادم که در جنگ جهانی دوم آمریکا به ژاپن اعلام کرده بود یا به صلح با شرایطی که در مذاکره می‌گوید تمکین می‌کند و با آبرو و حفظ پرستیژ صلح برقرار می‌شود و یا شرایط را با توسل به زور تحمیل می‌کند. تفاوت در این بود که در راه اول ژاپن در روند مذاکرات، بدون تحمل خسارات فراوان به زیرساخت‌ها، جان و مال مردم کشورش، تن به صلح (ولو تحمیلی) می‌داد و راه دوم تحقق همان شروط صلح با پذیرش علنی شکست و تحقیر بود.

✅ پس از گذشت بیش از یک سال و وقوع دو جنگ و مذاکرات متعدد و توافق‌های گوناگون شکست‌خورده، قرائن بیشتری برای درستی تحلیل بالا به دست آمد. و به باور من، بی‌اعتنایی امروز آمریکا نسبت به مذاکرات و اعمال تحریم‌های شدیدتر هوایی، دریایی و زمینی ایران در این راستا توجیه می‌شود. و به همین جهت نیز پیشنهاد کردم که ایران باید رسماً و با اتکا به رأی مردم اعلام کند که با نظام بین‌الملل بر مبنای همکاری متقابل رفتار خواهد کرد، در این‌صورت است که موضوعاتی که امروز می‌تواند دستمایه فشار، تحریم و حتی توجیه ادامه جنگ قرار گیرد، احتمالاً از دستور کار خارج می‌شود. در این شرایط، روشن است‌ که چنین تعهدی نمی‌تواند یک‌طرفه باشد؛ ایران باید در برابر این تغییرات،تعهدات روشن و متقابلی برای رفع تحریم‌ها، احترام به تمامیت ارضی ایران و عدم توسل به زور دریافت کند.

💢 بیایید این پیشنهاد را از حالت کلی خارج کنیم و فرض کنیم:

✳️ ۱- نامه‌ای توسط دولت جمهوری اسلامی ایران (با تایید علنی و رسمی رهبری) تنظیم و ضمن اخذ موافقت اکثریت مردم، آن را به‌عنوان مبنای توافقی جامع و پایدار به سازمان ملل و شورای امنیت اعلام کند.

✳️ ۲- مفاد این نامه:

☀️ الف: از این پس جمهوری اسلامی هیچ دشمنی ذاتی با آمریکا نداشته و ضمن تأکید بر استقلال جامع؛ استراتژی خود را بر مبنای همکاری متقابل تعیین می‌کند و برای خود وظیفه مبارزه با استکبار جهانی قائل نیست.

☀️ ب: گرچه جمهوری اسلامی منشأ وجودی و مشروعیت اسرائیل را به رسمیت نمی‌شناسد، اما موجودیت اسرائیل را به‌عنوان یک واقعیت سیاسی و یک کشور عضو سازمان ملل پذیرفته و وظیفه‌ای برای محو اسرائیل ندارد. ( البته پذیرش این واقعیت سیاسی، مانع تلاش‌های دیپلماتیک برای محکوم نمودن جنایات این کشور و دفاع دیپلماتیک رسمی و علنی از منافع مردم کشور فلسطین نیست.)

☀️ ج: ایران هیچ‌گونه تلاش و فعالیت نظامی فرامرزی- و ایجاد محور مقاومت- نخواهد داشت.

❗️ نظامیان گرانقدر نیز در داخل حق مداخله در امور سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و ... نخواهند داشت و منحصراً وظیفه‌ای همانند سایر ارتش‌های رسمی دنیا بر عهده دارند.

☀️ د: جمهوری اسلامی به هیچ عنوان به سمت ساخت بمب هسته‌ای نمی‌رود و فعالیت‌های هسته‌ای نیز کاملاً تحت نظارت مجامع بین‌المللی خواهد بود. در موضوع موشکی نیز نیازی به وجود موشک‌های دوربرد غیر متعارف وجود نخواهد داشت و به سمت امضای توافقات و همکاری‌های جامع منطقه‌ای و توافق امنیتی حرکت خواهد نمود.


‼️ خلاصه این چهار بند در دو جمله‌ی کلیدی به ریشه مشکلات جمهوری اسلامی با آمریکا اشاره دارد نه به حواشی: یکم؛ «روابط با آمریکا بر مبنای دشمنی ذاتی تعریف نمی‌شود.» و دوم؛ «محو اسرائیل هدف و وظیفه ایران نیست.»

💢دولت می‌تواند این چهار بند را به رفراندوم بگذارد. نتیجه از دو حال خارج نیست:

الف: اکثریت مردم موافق آن هستند.‌ با فرض موافقت اکثریت مردم، تصور می‌‌شود با اعلام آن به سازمان ملل، آمریکا و اسرائیل قادر به ادامه بازی «جنگ ـ آتش‌بس ـ جنگ» خواهند بود و یا دست‌کم زمینه برای رسیدن ایران به توافقی جامع و پایدار بسیار بیشتر نخواهد شد؟

ب: اکثریت مردم مخالف این چهار بند هستند.
در این فرض، اکثریت مردم موافق ادامه ایستادگی و مقاومت هستند و روشن است که اگر انتخاب مردم چنین باشد، دست‌کم تاب‌آوری کشور در برابر تهاجم آمریکا و اسرائیل بسیار بیشتر خواهد شد و معادله می‌تواند به نفع ایران تغییر کند؛ زیرا این بار تصمیم حکومت، پشتوانه صریح رأی اکثریت مردم را خواهد داشت.

❗️خلاصه آنکه آنچه برخی آن را «تسلیم» تعریف کرده و با آن مخالفت می‌کنند، با آنچه در این پیشنهاد آمده یک تفاوت مبنایی دارد؛ ما نیز با تسلیم در برابر اجانب مخالفیم. اما اگر تغییر ریل سیاست‌گذاری داخلی و خارجی ــ با هر محتوایی ــ با نظر اکثریت مردم ایران محقق شود، آن توافق، تسلیم به رأی مردم است؛ تسلیمی در برابر صاحبان واقعی ایران! در هر حال باید یادمان باشد حکومت ملک مشاع مردم است و نظر اکثریت ولو به ضرر خودشان باشد معتبر است.(آیت‌الله خمینی)

@adambeheshti

شکنجه و شکنجه‌گر؛
شکنجه و شکنجه‌گریز!

عیسی سحرخیز

حال که تب‌وتاب حمله به محمدرضا جلائی پور بابت پاسخ فی‌البداهه‌اش به شرایط خاص "سلول انفرادی"،
"شکنجه سفید"،  "امکان خودسازی در زندان" و... اندکی کاهش یافته و آنان که "شکنجه‌ی سرخ و سفید" را در دوران پهلوی یا ج.ا. یا هر دو نظام تجربه کرده‌اند به گوشه‌هایی از آن تجارب‌شان پرداخته اند، بی‌فایده نیست که کمی عمیق‌تر به ماجرا پرداخته شود.

پیش از آن بگویم که با پدر و پسر دوستی دیرینه دارم و هیچگاه لحظه‌ای را که حمیدرضا جلائی پور، در گیرودارِ بگیروببندها، دستگیری‌ و بازداشت‌های سال ۸۸ با من تماس گرفته و مضطربانه جویای وضعیت محمدرضا بود و درخواست می‌کرد که در فضای رسانه‌ای محدود آن دوران کاری برای فرزندش انجام شود را فراموش نمی کنم؛ رویدادهایی که به دوبار بازداشت پسر انجامید و از جمله پشت سر گذاردن دوران بازداشت، سلول انفرادی، زندان و...

خط‌مشی سیاسی این دو، به ویژه سال های اخیر را درست نمی‌دانم، اما اتهام "وابستگی یا مزدوری برای خوشایند راس حاکمیت"، به آن‌ها و دیگر "روزنه‌گشایان" نمیزنم.

برای بیان بهتر موضوع، نقبی می‌زنم به گذشته، دوران حاکمیت اصلاح‌طلبان در دولت و مجلس؛ آن زمان که آقای محسنی اژه‌ای در جایگاه معاون قوه قضائیه و... به مرحوم بورقانونی گفته بود که "این همه قانون، قانون نکنید، با همین قانون پوستِ سرتان را می‌‌کنیم." چندان هم بی راه نگفته بود، رویدادهای بعد تصمیم حاکمیت برای اجرای چنین برنامه‌ای را نشان داد.

پیامد این شیوه برخورد با فعالان سیاسی، کنشگران مدنی از جمله روزنامه‌نگاران و دیگر اهالی مطبوعات و... ، پیش از رسیدن دوران "جنبش سبز"، اغلب خبر اول رسانه‌های داخلی و خارجی بود.

با هدف انتقال تجربه‌های داخلی و خارجی از "شکنجه سرخ و سفید" که سلول انفرادی یکی از مصادیق آن است، دیدارهای خاص فردی یا چندنفره، به ویژه با جوانان فعال در جنبش دانشجویی، جنبش زنان، کنشگران مدنی، فعالان صنفی گوناگون انجام می شد تا آمادگی‌های لازم برای مقابله با شرایط خاص زمان بازجویی و زیرشکنجه قرار گرفتن و گذراندن در سلول‌ انفرادی و... فراهم آید، از جمله ضرورت "خودسازی انقلابی" که محمد رضا جلائی پور اشاره ای به آن داشته است، بدون آن که عامدانه بخواهد شکنجه سفید و سلول انفرادی را به نفع حاکمیت سفیدشویی کند.

"در تکه‌ای از گفتگو با «آوش» در پاسخ به این پرسش بداهه که تجربهٔ شخصی‌ام از انفرادی‌هایی که گذرانده‌ام چگونه بوده، گفتم انفرادی شکنجه سفید است، باید برچیده شود و برای بعضی تجربه‌ای تروماتیک و شبیه به مرگ می‌شود و زخمش پایدار می‌ماند و البته می‌تواند تجربهٔ بالنده‌ و مفیدی هم بشود و برای من چنین بود."

در راستای این هدف بود که در سال ۱۳۸۳ "به کوشش مرتضی کاظمیان" کتاب "اسرار تاریکخانه‌ها" توسط انتشارات "قصیده سرا" انتشار یافت، که البته به فوریت "مجوز آن لغو"، "فروش آن ممنوع"، "از کتابفروشی‌ها جمع" شد و چندی بعد جزو کتاب‌های به اصلاح "جلد سفید" در آمد.

انتشار کتاب در نگاه اول برای حاکمیت چیز خطرناکی نبود، به این دلیل هم مجوز نشر آن در ابتدا صادر شد.
اما به فوریت مشخص شد که در عمل یک "جزوه آموزشی" برای مقابله با بازجویان، گذراندن دوران حبس انفرادی و در یک کلام راه درست مبارزه با شکنجه و شکنجه‌گر است و تبدیل شدن به یک "شکنجه‌گریز".

محتوای کتاب، گزیده‌های ویژه‌ای بود برگرفته از ، متون "زندگینامه‌ها"، "خاطرات"، "رمان"ها و ...های داخلی و خارجی، با جزئیات کاملی از موارد "بازجوئی و شیوه های کار بازجویان"، "انواع شکنجه و  نوع کار شکنجه‌گران"، "شرایط سلول انفرادی و چگونه گذراندنِ این ایام"، "انواع اعتراف‌گیری و راه‌های مبارزه با آن"  و بالاخره "شیوه‌های خودسازی".
آموزش مناسبی بود برای افراد کم‌تجربه و اشخاص در معرض "بازداشت و بازجویی"، "شکنجه سرخ و سفید".

به این دلیل مجبور شدم فصول کتاب را با جزئیات شرح دهم تا نتیجه‌گیری کنم این موارد حلقه‌های یک زنجیرند و بیان یکی لزوما نافی وجود دیگر حلقه‌ها نیست.

گمان می‌کنم محمدرضا که حال بیش از اندازه دل به "امکان اصلاح حاکمیت" بسته، با تصدی پست دولتی و کسب جایگاه بالای حزبی(عهد)، در عمل قصد "حفظ موقعیت" از راه "سفیدشویی" را نداشته باشد.

حال که در این تجربه‌ی سیاسی "فی‌البداهه" به "حلقه آخر" زنجیر رسیده، بدون آنکه به صورت کافی به"حلقه‌های پیشین" بپردازد، لازم بود یادی می کرد از "شکنجه‌های سرخ و سفید" یاران و دوستان قدیمی که اکنون دلشان از سخنان او خون است.

امیدوارم که این مصاحبه تجربه‌ای باشد برای این جوان محجوب و دلسوز تا در دنیای سیاست نیز چنین "گاف بزرگی" ندهد و بداند که در این وادی "زنجیره‌ای خطرناک‌تر و خونبارتر" وجود دارد، که رسیدن به "حلقه‌ی آخر" معادل سالم بودن کل "زنجیر" نیست؛ معمولا جوجه را در فصل پائیز می‌شمارند!

آدم بهشتی pinned a video

🌺قبل از آن‌که ایران به خاکستر بدل شود؛ تصمیم بگیرید!

✍ حسین جعفری

❗️روایت نظام: ایران حتی مذاکرهٔ مستقیم را پذیرفت اما آمریکا نمی‌پذیرد؛ پس ما دو راه بیشتر نداریم: مدیریت منازعه یا ذلتِ تسلیم. و هیهات من‌التسلیم! در این روایت،جای منافع و مصلحتِ«مردم» خالی است. و این نوشته هشدار صریحی است دربارهٔ پیامدهای سیاستی که کشور را به تلی از خاکستر بدل می‌کند. باید بازی با الفاظ را تمام کرد و مصلحت و منافع مردم را بر منافع ایدئولوژیک مقدم دانست.

✳️آمریکا به تقاضای ایران پاسخ نمی‌دهد چون:

✅۱. نبودِ اعتماد بدلیل شنیدنِ پالس‌های مختلف و حتی متضاد- پذیرش مذاکرهٔ مستقیم در خفا و هم‌زمان تهدید و منع مذاکره در علن.

✅۲. بی‌اختیاریِ مذاکره‌کنندگان؛ نمونهٔ اخیر، بی اختیاری پزشکیان در سازمان‌ملل!

✅۳. ایران فقط موضوعِ هسته‌ای را روی میز قرار می‌دهد، اما آمریکا اصرار به حل و فصلِ همهٔ موارد اختلافی دارد.

✅۴. آمریکا با زدن سایت‌های هسته‌ای نیازی به مذاکرهٔ فوری نمی‌بیند.

‼️اگر حدسم دربارهٔ «ژاپنیزه‌شدن ایران»درست باشد، تنها راه حل، اعلامِ علنی پذیرشِ همکاری با نظامِ بین‌الملل و عدمِ دخالت در امورِ دیگر کشورها.

@adambeheshti

عبدالله مومنی در شبکه ایکس :

انکار وجود زندانی حق اعتراض آزادانه شهروندان ،در مجامع بین المللی سنت شرم آور روسای دولت است .

‏رئیس دولت ج.ا می‌گوید هرکس در ایران بخواهد اعتراض کند “کاملاً حق دارد”و دولت وظیفه دارد پاسخگوی مطالبات مردم باشد.
‏اما پرسش ساده‌ای وجود دارد: در حال حاضر کدام‌یک از زندانیان سیاسی،از ⁧ #قدیانی⁩ تا ⁧ #تاج‌زاده⁩ ،از⁧ #طبرزدی⁩ تا ⁧ #فاطمه_سپهری⁩، ⁧ #محمد_نجفی⁩ تا ⁧ #رضا_خندان⁩ و دیگر زندانیان سیاسی، جز بیان آزادانه نظر، اعتراض مدنی و مخالفت سیاسی با حاکمیت چه کرده‌اند؟

‏⁧ تاج‌زاده⁩ را برای چند روز به مرخصی می‌فرستند و سپس دوباره به زندان بازمی‌گردانند.اگر اعتراض حق مردم است، چرا هزینه استفاده از این حق، برای منتقدان و مخالفان، زندان است؟

‏مسئله فقط تناقض میان حرف و عمل یک دولت نیست؛مسئله انکار وجود زندانی سیاسی در برابر افکار عمومی و مجامع بین‌المللی است.
‏ظاهراً سنت دیرپای تکذیب،انکار و نفی زندانی سیاسی، آن‌چنان در ادبیات رسمی جمهوری اسلامی جا افتاده که حتی در مواجهه با رسانه‌های خارجی نیز جایی برای شرم باقی نگذاشته است و فرقی بین دولت اصلاح طلب و اصولگرا نیست.


@A_pajhohi

‍ 🌺بیشعوری؛ بیماریِ شایع امروز - ما انسانیم یا آنها که مرده اند انسان نیستند ؟- عقب افتادگی شاخ و دم دارد؟؟

🖌حسین جعفری

😢تصور اینکه روزگاری در ایران ما، برای استفاده از دوچرخه گواهینامه لازم بوده است؛ سخت و باور ناپذیر است؛ آنهم در زمانی که شنیدن اینکه کسی ماشینی را بدون داشتن گواهینامه رانده؛ تعجب ما را بر نمی انگیزاند. شنیدن اینکه جوانکی با ماشین و در حین انجام مسابقه سرعت در کوچه و پس کوچه های این شهر، انسانی را کشته و در پاسخ، بی هیچ دغدغه و عذاب وجدانی!! می گوید: "خب دیه اش را می دهم"، ما را متحیر نمی کند، به نظر می رسد همگی ما انتظار شنیدن آن داریم! انگار پاسخ خودِ ماست!!

😭‼️آیا واقعاً از مردن یک "انسان"!، مردن یک انسان، از مردن یک انسان سخن می گویم،! یعنی مردن یک انسان، آن قدر بی اهمیت است؟! ما انسانیم یا آنها که مرده اند؛ انسان نبوده اند؟؟

💥‼️گرچه؛ اگر کسی مدعی شود که اصولاً در ایران ما عادت کرده ایم از هیچ چیزِ غیر عادی تعجب نکنیم، تعجب برانگیز نیست!!!!؛ ما حتی از وجود عادت های بد، غلط و ناهنجاری در خود که خودمان؛ ساعت ها در مورد بد بودنش سخنرانی کرده و خطابه خوانده ایم، تعجب نمی کنیم. هرچه باشد ما ایرانی ها ذاتاً سخنران و خطیب به دنیا می آییم!!

⁉️نمی دانم اسم این خصلت ما چیست، بی توجهی! سهل انگاری! بی تفاوتی فردی و اجتماعی! و یا ... .

☄وقتی تصور می کنم زمانی را که قرار بوده ما را با "تربیت" بزرگ کنند؛ اما این شدیم!! به حال نسل امروز که ما اصلاً قصد نداریم "تربیت" شان کنیم؛ تاسف می خورم. اشتباه نکنید، مطمئن باشید تاسف می خورم و ساعتها در موردش حرف می زنم اما هرگز تعجب نمی کنم!!

🔥اینکه چرا مشکلات امروز ما با مشکلات مردم 100 سال پیش تفاوتی ندارد، خود درد دیگری است که تاسف بار است؛ اما باز هم کسی تعجب نمی کند، کسی آنرا به عنوان یک مشکل نمی بیند، تا از آن مساله ساخته؛ به حل اش مبادرت ورزد.
عدم فهم موقعیت خطیری که اجتماعِ ما را تهدید می کند و عدم درک درست نسبت به سرنوشت محتوم و قطعی ای که در پس استمرار این رفتار همگانی در انتظار ماست، خیلی تاسف بار است. به راستی عقب افتادگی شاخ و دم دارد؟؟

😢 این گفتم تا عرض کنم، قصدم تعرض به کَس، گروه و جمعیتی خاص نیست؛ خطابم در این نوشته به خودم است که خودِ من چه کردم؟ خطابم به شماست که شما هم چه کردید؟ خطابم به همه است که چه کردند؟ زیرا همه ی ما عین هم هستیم!

💥‼️ این نگاه که فارغ از مسائل سیاسی و نظام های حاکم بر ایران است؛ وضع جامعه را حداقل در 100 سال گذشته یکسان می بیند. کلیت حیات اجتماعی ما بعنوان یک "جامعه"، در معرض خطر است. باید جامعه ای موجود باشد تا در زمینه آن بشود از نوع نظام سیاسی سخن گفت؛ وقتی بستری وجود ندارد و یا حداقل؛ در معرض نابودی است، طرح سخنِ دیگری، جالب و تعجب بر انگیز است، نیست؟؟

❇️از چند سال قبل در فضای مجازی ترجمه جناب آقای فرجامی از کتاب "بیشعوری" نوشته دکتر "خاویر کرمنت" در دسترس قرار گرفت. با مطالعه ی آن خوشحال شدم که فقط من و ما مبتلا به این عوارض نیستیم و در سایر نقاط دنیا هم از "جنس ما" بطور گسترده وجود دارد و صد البته امیدوار که می توان از راه حل های طی شده برای خود نیز بهره ببریم.

🌾در تربیت دینی آمده "حاسبوا أنفسكم قبل أن تحاسبوا" و در دستورات سلوک از "یقظه" بعنوان "اوّلين مرحله سير و سلوك، يَقظه و بيداري" نام برده شده و بعضي از بزرگان معتقدند؛ "آدمي قبل از آنكه بخواهد در مسير قرار گيرد ... بايد در او انگيزة حركت ايجاد شود و اين انگيزه و شور و اشتياق ‌ايجاد نمي‌شود مگر آنكه فرد بيدار شده و متوجه گردد كه قرار گرفتن در راه باعث سعادت اوست و او بايد در اين راه قرار گيرد. اين بيداري و متوجه شدن، همان يقظه است."

🥀به باور من کتاب بیشعوری کتابی است که با زبان طنز به ما کمک می کند تا بیدار شویم، تا بفهمیم در کجای رفتار و اخلاقِ حداقلیِ انسانی ایستاده ایم، تا آگاه شویم اولین قدم اصلاح و رفع معضلات اجتماعی ما، بیدار شدن-یقظه- از توهم خوب بودن و بی نقص بودن است؛ قبول این"کشف و شهود در باره ی خود است که من بیشعورم!"

🌾لازم به ذکر نیست که با مطالعه فصول اولیه کتاب در خواهید یافت، کلمه"بیشعوری" فاقد هرگونه بار منفی ارزشی است و همانند عارضه سرماخوردگی در مورد جسم انسان است.

از آنجا که حدس می زنم مطالعه این کتاب 173 صفحه ای برای برخی دوستان میسر نباشد لذا تصمیم گرفتم خلاصه ای از کتاب را در26صفحه، با رعایت امانت کامل در عبارات و مفهوم (و حذف برخی مطالبی که به کلیت و هدف نوشته لطمه نمی زند) تقدیم دوستان کنم.

💢پ ن:

🙏در چند سال پیش، برای انتشار این خلاصه در "وبلاگ آدم بهشتی" از مترجم‌ محترم اجازه گرفتم.

@adambeheshti

🍀✍
سه ضلع اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴؛
قسمت دوم- ضلع سوم، فراخوان‌دهندگان
فتانه هویدا

در اعتراضات دی‌ ماه ، ماجرا به حکومت و مردم ختم نمی‌شود.
جریان‌های سیاسی خارج از کشور نیز در آن روزها نقش فعالی داشتند. رضا پهلوی بارها مردم را به ادامه حضور در خیابان، گسترش اعتراضات و تسخیر خیابان‌ها و مراکز شهرها فراخواند.
اینجا یک پرسش جدی وجود دارد:
کسی که مردم را به حضور در خیابان فرا می‌خواند، حتی اگر مسئول اعمال خشونت حکومت نباشد، آیا در برابر سخنان، وعده‌ها و برآوردهای سیاسی خود و پیامدهای تصمیمی که از مردم می‌خواهد بگیرند، مسئولیتی ندارد؟
اگر از تغییر قریب‌الوقوع، ریزش نیروهای نظامی یا ضرورت ادامه حضور در خیابان سخن گفته می‌شود، این سخنان می‌توانند بر تصمیم مردم و هزینه‌ای که می‌پردازند اثر بگذارند.
پس از آنکه هزینه خونبار یک تصمیم آشکار شد، آیا نباید درباره آن فراخوان‌ها، وعده‌ها و پیش بینی های سیاسی از فراخوان‌دهندگان پاسخ خواست؟
اگر از مسعود پزشکیان انتظار داریم در سازمان ملل و در گفت‌وگو با رسانه‌های بین‌المللی درباره حقوق مردم و کشته‌شدگان دی‌ماه سخن بگوید، آیا همین معیار را نباید درباره کسانی که مردم را به ادامه حضور در خیابان فراخواندند نیز به کار ببریم؟
آیا فراخوان دهندگان ، همان‌گونه که در روایت سیاسی خود، حضور مردم در اعتراضات دی‌ماه را به نفع خود مصادره می کنند، آیا درباره رنج آنان و خانواده‌هایشان و نیز مسئولیت خود در قبال این فراخوان‌ها سخن گفته‌اند؟
همان‌گونه که حکومت مسئول شیوه اعمال قدرت است، فراخوان‌دهنده نیز مسئول سخنان و فراخوان سیاسی خود است.
اما مردم نیز یک پرسش پیش روی خود دارند:
آیا می‌توان فقط به دلیل خشم و رنج، به هر فراخوان سیاسی اعتماد کرد؟
این پرسش به معنای مسئول دانستن مردم در قبال خشونتی که بر آنان اعمال شده نیست. اما اگر قرار است جامعه از تجربه‌های خود بیاموزد، باید بپرسد آیا زمانی خواهد رسید که پیش از دلبستگی به افراد و قدرت‌طلبان، گردش آزاد اطلاعات، رسانه‌های مستقل، تشکل‌های سیاسی، سندیکاها، اصناف و نهادهای مدنی قدرتمند را در اولویت قرار دهد؟
جامعه‌ای که این ابزارها را ندارد، امکان کمتری برای سنجش وعده‌های سیاسی و تشخیص واقعیت از تبلیغ و آرزوی سیاسی خواهد داشت.
انسان در تاریخ، هم قربانی ساختارهاست و هم صاحب انتخاب.
شاید یکی از درس‌های تلخ دی‌ماه همین باشد:
پیش از آنکه جامعه به دنبال یک «نجات‌دهنده» بگردد، باید نهادهایی بسازد که هیچ فردی نتواند به جای جامعه تصمیم بگیرد.
رسانه آزاد، تشکل مستقل، سندیکا، انجمن و نهاد مدنی، راهی برای انتخاب آگاهانه‌اند، نه دلبستگی به یک قدرت در برابر قدرتی دیگر.
و شاید آن روز، جامعه نه بازیچه حکومت باشد و نه بازیچه قدرت‌طلبانی که خود را جایگزین حکومت معرفی می‌کنند.

" ماناباشید"
https://t.me/HOKMETARIKH1404

🌺ناترازی اصلی کشور؛ نه ناترازی انرژی و عقل که فقدان عقل است-شما مردم را هم‌ ندارید!

✍حسین‌ جعفری

✅مشکل اصلی امروز کشور نه ناترازی منابع، و نه حتی ناترازی قوه عاقله که فقدان عقل است. استمرار این رویکرد و رفتار فقط از یک غریبه ی مسلط شده به خانه بر می آید، غریبه ای که بر کشور و منابع مردم‌ مسلط شده و جان و مال و عرض و ناموس ملت برای او اهمیتی ندارد و تنها به رسیدن به اهداف اش فکر می کند و رجز می خواند؛ ولو اهل خانه برای رسیدن اینان به قله؛ سیه بخت شوند و بدلیل فقر و فلاکت در جهنم زندگی کنند.

‼️دشمن و دشمنانی وجود ندارد؛ باور کنید عامل سقوط تان فقط خودتان هستید!

💢پ ن:

✳️پزشکیان گفته: "ما پول نداریم ولی مردم را داریم."اما جناب پزشکیان! در انتخاباتی که شما بر کرسی ریاست دولت نشستید، مردم با نظام بودند یا اکثریت همراه نشدند؟ شما حتی مردم را هم‌ ندارید.

‼️همه حرف همین است؛ چون عقل نیست؛ تامل نمی‌کنند "اگر از هزینه‌های سنگین و عملیات عظیم خود نتیجه نمی‌گیرید شاید صحنه درگیری را اشتباه گرفته‌اید با سایه‌ها می‌جنگید حال آن که در میدان وجدان‌های مردم خاکریزهایتان پی در پی در حال سقوط است."(میر حسین)

@adambeheshti