🌺نظام مذاکرهٔ مستقیم را پذیرفت، اما آمریکا نه! مصلحت مردم یا آرزوهای قدرت؟ قبل از آن‌که ایران به خاکستر بدل شود؛ تصمیم بگیرید!

✍ حسین جعفری

🗣 لاریجانی: «ما مذاکرهٔ مستقیم با آمریکا را هم پذیرفتیم، ولی آمریکا تن به مذاکره نداد.»

❗️روایت نظام از تقابل با آمریکا این است: ایران حتی مذاکرهٔ مستقیم را پذیرفت اما این آمریکاست که نمی‌پذیزد؛ پس ما دو راه بیشتر نداریم: مدیریت منازعه یا ذلتِ تسلیم. و هیهات من‌التسلیم! در روایتِ نظام، جای منافع و مصلحتِ صاحبان اصلی ایران یعنی «مردم» خالی است. و این نوشته هشدار صریحی است دربارهٔ پیامدهای سیاستی که کشور را به تلی از خاکستر بدل می‌کند. باید بازی با الفاظ را تمام کرد و مصلحت و منافع مردم را بر منافعِ شخصی و ایدئولوژیک مقدم دانست؛ و راهِ همکاری/فشارزدایی انتخاب شود تا کشور از ویرانی نجات یابد.

✳️تصور می‌کنم به این دلایل آمریکا پس از وقوع جنگ ۱۲ روزه و حملهٔ گسترده به تاسیسات هسته‌ای کشور به تقاضای ایران برای ادامهٔ مذاکره-حتی به‌صورت مستقیم-پاسخ نمی‌دهد:

✅ ۱. نبودِ اعتماد نسبت به نتایج مذاکرات رسمیِ دیپلماتیک با آنچه ساحتِ واقعیِ قدرت در ایران اراده و اعلام می‌کند. به‌عبارت دیگر شنیدنِ پالس‌های مختلف و حتی متضاد- پذیرش مذاکرهٔ مستقیم در خفا و هم‌زمان تهدید، پرخاش و منع مذاکره در علن- اصلِ «مذاکره» را بی‌وجه کرده و آن را تا سطحِ یک تاکتیکِ خریدِ زمان تنزل می‌دهد.

✅ ۲. بی‌اختیاریِ مذاکره‌کنندگان؛ نمونهٔ اخیر، سخنان صریح رهبری در منع مذاکره و اعلامِ رویکرد هسته‌ایِ حداکثری پیش از سخنرانیِ پزشکیان در سازمان‌ملل که به‌واقع سخنرانی و گفت‌وگوهای رسمیِ رئیس‌دولت را بی‌اثر کرد.

✳️آمریکا خصوصاً در دورهٔ ترامپ نشان داد که برای مذاکراتِ علنی و رسانه‌ای ارزش بیشتری قائل است تا مذاکراتِ پنهانی؛ و روشن است که با مواضعِ علنیِ ساحتِ واقعیِ قدرت در رسانه‌های ایران، دلیلی بر ادامهٔ مذاکرات رسمی باقی نمی‌ماند.

✅ ۳. تضادِ کاملِ اهدافِ دو طرف؛ ایران فقط موضوعِ هسته‌ای را روی میز قرار می‌دهد تا با خریدِ زمان، منازعهٔ میانِ ایران و آمریکا را مدیریت کند، اما طرفِ مقابل اصرار به حل و فصلِ همهٔ موارد اختلافی دارد. به همین جهت، ارسالِ پالس‌هایی مانند تهدید به خروج از NPT یا زمزمهٔ دستیابی به سلاحِ هسته‌ای توسط بخشی از نظام، قرینه‌ای برای دفعِ الوقت و نه توافق، تلقی شده و مذاکره را غیرموثر جلوه می‌دهد.

✅ ۴. در توازنِ قوا، آمریکا با زدن سایت‌های هسته‌ای و دور کردن ایران از ساخت بمب اتم، نیازی به مذاکرهٔ فوری نمی‌بیند؛ ضمناً گزینه‌های دیگری از جمله اقدامِ نظامی مجدد بر مبنای فصلِ هفتم منشورِ سازمانِ ملل را در اختیار دارد تا اهدافش را دنبال کند. ایران نیز در عرصهٔ عمل جز رجزخوانی و تهدیدِ همسایگان ابزارِ دیگری ندارد. سرانجامِ اقدامات ایران حتی در صورتِ عملی شدن، تنها به نفعِ آمریکا و اسرائیل در دمیدن به ایران‌هراسی بوده و چیزی جز نابودیِ هم‌زمانِ ایران و تخریبِ شدیدِ همسایگان نخواهد بود؛ نتیجه‌ای که به هماهنگی و همکاریِ بیشترِ همسایگان با آمریکا و اسرائیل می‌انجامد.

‼️ اگر حدسم دربارهٔ «ژاپنیزه‌شدن ایران» درست باشد، یعنی اینکه ایران در شرایطِ حاضر عملاً به همان نقطه‌ای رسیده که ژاپن در جنگ جهانی دوم رسید؛ شرایطی که علیرغم قبول مذاکره توسط ژاپن طرفِ مقابل خود را بی‌نیاز از مذاکره می‌دید، دقیقاً همان رفتاری که با صدام و قذافی شد.

⁉️ در این صورت چه راهی برای ایران باقی می‌ماند تا جنگ را از سرِ کشور دور کند؟ به‌نظر راه‌حل در اعلامِ رسمیِ رویکردِ جدید ایران در تعامل با جهان است و نه صرفاً درخواستِ مذاکره. اعلامِ علنی و رسمیِ پذیرشِ همکاری با نظامِ بین‌الملل در موضوعِ عدمِ دخالت در امورِ دیگر کشورها. حتی نیازی به مذاکره رسمی نیست؛ همین که رسماً اعلام و عملی شود، دستِ آمریکا برای حمله دچار محدودیت شدید می‌شود.

‼️می‌شود نامِ این تدبیر عاقلانه را «تسلیم و ذلت» گذاشت، همان‌گونه که برخی امامِ حسن(ع) را «مُذِلّ‌المؤمنین» نامیدند؛ اما عقل می‌گوید این کار تسلیم نیست، نجاتِ ایران و مردمش است، مردمی و کشوری که باید بمانند! البته نظام یک‌ راه میانبر هم دارد: آری‌گفتن به مردم ایران؛ زیرا با اجابت مطالبات مردم، می‌توان آمریکا را به زانو در آورد! 

❗پس به‌جای بازی با الفاظ و ادامه مسیرِ ویرانیِ ایران، باید مصلحتِ مردم را بر آرزوهای خود ترجیح داد. باور کنید قرار نیست چند ماهی باقی بمانیم تا حکومت را به امامِ زمان تحویل دهیم، اما اگر حتی قرار به تحویلِ مملکت به امامِ زمان هم باشد؛ کشوری با زیرساخت‌های منهدم‌شده، آب و برق و گازِ قطع، فقر فراگیر، فساد و فحشا، و مردمی فقیر وخشمگین در شأنِ امام زمان نیست که پیشکش شود؛ زیرا معلوم نیست برخوردِ مردم با حاکمِ جدید چگونه خواهد بود.

@adambeheshti