شریف چون میرحسین و نجیب، چون دخترانش.
میرحسین سال‌ها حصر را به جان خرید تا در سمت درست تاریخ بایستدسمت مردم
داستان او، داستان صبر است، صبری از جنس بغض‌های چندساله که گذر زمان، حقانیت آن را در پس سال‌ها تحریم، انزوا و تلاطم‌های سیاسی به اثبات رساند. قضاوت عملکرد او و نقش آن هاله نور معروف در اتفاقات دو دهه اخیر را به تاریخ می‌سپاریم
اما آنچه امروز در برابر دیدگان ماست، ایستادگی و سلامت این خانواده است.

دختران میرحسین، میراث‌دار شرافت پدرند. نه از رانت بهره بردند، نه به واسطه نامش برصندلی مدیریتی تکیه زدند و نه در تلاطم ثروت‌اندوزی و نمایش‌های پرهزینه در خارج از مرزها، آلوده شدند. آنان همچون مردم عادی زیستند و زیستن شرافتمندانه را معنا کردند. شایعه اخیر مرگ میرحسین، تلنگری بود تا بار دیگر یادمان بیاید که یاحسین مردم، نه در هیاهوی قدرت، که در قلب کسانی طنین‌انداز است که آقازادگی را نه در انحصار و رانت، که در نجابت بی‌ادعا یافتند
در روزگاری که واژه آقازاده با رانت و انحصار گره خورده، دختران میرحسین موسوی تعریفی متفاوت از شرافت ارائه دادند. آقازاده‌های بی‌ادعا بودن، میراثی است که از پدری شریف به ارث برده‌اند.