وقتی مردم هزینه‌های یک راهبرد را می‌پردازند، باید تصمیم را به مردم سپرد!
✍️ حسین جعفری
✳️بعد از جنگ ۱۲ روزه سال قبل نوشتم که «هدف آمریکا ژاپنیزه کردن ایران است» و توضیح دادم که در جنگ جهانی دوم آمریکا به ژاپن اعلام کرده بود یا به صلح با شرایطی که در مذاکره می‌گوید تمکین می‌کند و با آبرو و حفظ پرستیژ صلح برقرار میشود و یا شرایط را با توسل به زور تحمیل می‌کند. تفاوت در این بود که در راه اول ژاپن در روند مذاکرات، بدون تحمل خسارات فراوان به زیرساخت‌ها، جان و مال مردم کشورش، تن به صلح (ولو تحمیلی) می‌داد و راه دوم تحقق همان شروط صلح با پذیرش علنی شکست و تحقیر بود.
✅ پس از گذشت بیش از یک سال و وقوع دو جنگ و مذاکرات متعدد و توافق‌های گوناگون شکست‌خورده، قرائن بیشتری برای درستی تحلیل بالا به دست آمد. و به باور من، بی‌اعتنایی امروز آمریکا نسبت به مذاکرات و اعمال تحریم‌های شدیدتر هوایی، دریایی و زمینی ایران در این راستا توجیه میشود. و به همین جهت نیز پیشنهاد کردم که ایران باید رسماً و با اتکا به رأی مردم اعلام کند که با نظام بین‌الملل بر مبنای همکاری متقابل رفتار خواهد کرد، در این‌صورت است که موضوعاتی که امروز می‌تواند دستمایه فشار، تحریم و حتی توجیه ادامه جنگ قرار گیرد، احتمالاً از دستور کار خارج میشود. در این شرایط، روشن است که چنین تعهدی نمی‌تواند یک‌طرفه باشد؛ ایران باید در برابر این تغییرات،تعهدات روشن و متقابلی برای رفع تحریم‌ها، احترام به تمامیت ارضی ایران و عدم توسل به زور دریافت کند.
💢 بیایید این پیشنهاد را از حالت کلی خارج کنیم و فرض کنیم:
✳️ ۱- نامه‌ای توسط دولت جمهوری اسلامی ایران (با تایید علنی و رسمی رهبری) تنظیم و ضمن اخذ موافقت اکثریت مردم، آن را به‌عنوان مبنای توافقی جامع و پایدار به سازمان ملل و شورای امنیت اعلام کند.
✳️ ۲- مفاد این نامه:
☀️ الف: از این پس جمهوری اسلامی هیچ دشمنی ذاتی با آمریکا نداشته و ضمن تأکید بر استقلال جامع؛ استراتژی خود را بر مبنای همکاری متقابل تعیین می‌کند و برای خود وظیفه مبارزه با استکبار جهانی قائل نیست.
☀️ ب: گرچه جمهوری اسلامی منشأ وجودی و مشروعیت اسرائیل را به رسمیت نمی‌شناسد، اما موجودیت اسرائیل را به‌عنوان یک واقعیت سیاسی و یک کشور عضو سازمان ملل پذیرفته و وظیفه‌ای برای محو اسرائیل ندارد. ( البته پذیرش این واقعیت سیاسی، مانع تلاش‌های دیپلماتیک برای محکوم نمودن جنایات این کشور و دفاع دیپلماتیک رسمی و علنی از منافع مردم کشور فلسطین نیست.)
☀️ ج: ایران هیچ‌گونه تلاش و فعالیت نظامی فرامرزی- و ایجاد محور مقاومت- نخواهد داشت.
❗️ نظامیان گرانقدر نیز در داخل حق مداخله در امور سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و ... نخواهند داشت و منحصراً وظیفه‌ای همانند سایر ارتش‌های رسمی دنیا بر عهده دارند.
☀️ د: جمهوری اسلامی به هیچ عنوان به سمت ساخت بمب هسته‌ای نمی‌رود و فعالیت‌های هسته‌ای نیز کاملاً تحت نظارت مجامع بین‌المللی خواهد بود. در موضوع موشکی نیز نیازی به وجود موشک‌های دوربرد غیر متعارف وجود نخواهد داشت و به سمت امضای توافقات و همکاری‌های جامع منطقه‌ای و توافق امنیتی حرکت خواهد نمود.
‼️ خلاصه این چهار بند در دو جمله‌ی کلیدی به ریشه مشکلات جمهوری اسلامی با آمریکا اشاره دارد نه به حواشی: یکم؛ «روابط با آمریکا بر مبنای دشمنی ذاتی تعریف نمی‌شود.» و دوم؛ «محو اسرائیل هدف و وظیفه ایران نیست.»
💢دولت می‌تواند این چهار بند را به رفراندوم بگذارد. نتیجه از دو حال خارج نیست:
الف: اکثریت مردم موافق آن هستند. با فرض موافقت اکثریت مردم، تصور میشود با اعلام آن به سازمان ملل، آمریکا و اسرائیل قادر به ادامه بازی «جنگ ـ آتش‌بس ـ جنگ» خواهند بود و یا دست‌کم زمینه برای رسیدن ایران به توافقی جامع و پایدار بسیار بیشتر نخواهد شد؟
ب: اکثریت مردم مخالف این چهار بند هستند.
در این فرض، اکثریت مردم موافق ادامه ایستادگی و مقاومت هستند و روشن است که اگر انتخاب مردم چنین باشد، دست‌کم تاب‌آوری کشور در برابر تهاجم آمریکا و اسرائیل بسیار بیشتر خواهد شد و معادله می‌تواند به نفع ایران تغییر کند؛ زیرا این بار تصمیم حکومت، پشتوانه صریح رأی اکثریت مردم را خواهد داشت.
❗️خلاصه آنکه آنچه برخی آن را «تسلیم» تعریف کرده و با آن مخالفت می‌کنند، با آنچه در این پیشنهاد آمده یک تفاوت مبنایی دارد؛ ما نیز با تسلیم در برابر اجانب مخالفیم. اما اگر تغییر ریل سیاست‌گذاری داخلی و خارجی ــ با هر محتوایی ــ با نظر اکثریت مردم ایران محقق شود، آن توافق، تسلیم به رأی مردم است؛ تسلیمی در برابر صاحبان واقعی ایران! در هر حال باید یادمان باشد حکومت ملک مشاع مردم است و نظر اکثریت ولو به ضرر خودشان باشد معتبر است.(آیت‌الله خمینی)
@adambeheshti