ادغامِ مردانِ جوانِ فرودست
کارکرد ادغامی فوتبال و شماری دیگر از ورزش‌ها که پسران جوان طبقات پایین به آن جلب می‌شوند (مثلاً ورزش‌های رزمی) امروز شناخته شده است. چه طبقات پایین و چه گروه‌های نژادی و قومیِ اقلیت از طریق فوتبال یا ورزش‌های دیگر می‌توانند در جامعه بازشناسی شوند و به لحاظ اقتصادی هم پیشرفت کنند. ادغامِ مردانِ جوانِ فرودست در هر سیستم سیاسی مساله‌ای مهم و اساسی است. جذب ورزش شدن، یا ورود به نهاد ارتش و پلیس از جمله مکانیسم‌های ادغامی است که در هر جامعه‌ای قادر است مردان جوان طبقات پایین یا گروه‌های قومی و نژادی اقلیت را در نظم مستقر ادغام کند. این احساس بازشناسی نه تنها در خود فرد بلکه در کل آن گروه اجتماعی ایجاد می‌شود.
بخش بزرگی از تعارضات بزرگ سیاسی ریشه در خواست بازشناسی دارد: گروهی احساس می‌کند ندیده گرفته شده است و باید «دیده» شود. شاید از نظر اقتصادی وضع بدی هم نداشته باشد اما دیده شدن در جامعه گاهی به اندازه رفاه اجتماعی مهم می‌شود. نظم سیاسی‌ای که نتواند برای مردانِ جوانِ طبقاتِ پایین و گروه‌های حاشیه‌نشین مکانسیم‌هایی ادغامی تعریف کند، نظمی که با یک ایدئولوژی بسته راه پیشرفت را نه تنها برای طبقات پایین و گروه‌های اقلیت که برای بخش بزرگی از طبقه متوسط مرفه نیز ببندد، طبعاً با بحران‌های بزرگ اجتماعی و سیاسی مواجه خواهد شد.
امروزه در جهان وسواس سیاسی بسیار به حقوق زنان وجود دارد. در مواردی شاید افراطی و رهزن. بینواییِ خاموشِ مردانِ جوانِ طبقاتِ پایین و گروه‌های قومی و نژادی حاشیه‌نشین در رسانه‌ها و جریان‌های روشنفکری سروصدای کمی برمی‌انگیزد. برای من جالب بود که اعتراضات ۹۸ در ایران بازتاب رسانه‌ای چندانی در جهان نداشت. اما اعتراضات ۱۴۰۱ جهان را لرزاند. دلایل مختلفی وجود دارد اما یکی از آنها به طور قطع همین است: مساله زنان به دلایلی که جای ذکرش اینجا نیست، به ناموس اصلی تمدن مدرن بدل شده است اما بینواییِ مردانِ جوانِ حاشیه‌نشین حساسیت به مراتب کمتری برمی‌انگیزد.
طبعاً حاکم خردمند نباید پیرو این مُدهای رسانه‌ای و روشنفکری باشد. یکی از عوامل ثبات نظام سیاسی این است که مکانیسم‌هایی برای ادغام و پیشرفت اجتماعی مردانِ جوانِ حاشیه‌نشین تعبیه کند، در غیر این صورت آن نظام با بحران‌های بزرگی مواجه خواهد شد.
Post #866
2.66K