Seni har safar qutqarishlari - seni o’sishdan to’xtatishlaridir.

Ko‘pchiligimiz o‘z xatolarinimizni to‘g‘rilab beradigan, muammolarimizni yechib tashlaydigan odamlarni "do‘st" yoki "mehribon rahbar" deb o‘ylaymiz. Aslida esa, ular sening rivojlanishingni to‘sib turgan "to‘siq"lardir.

Agar sen xato qilsang-u, kimdir uni doim to‘g‘rilab qo‘yaversa, seni o‘smasliging aniq. Nega? Chunki:

• «Og‘riq» bo‘lmasa, xulosa yo‘q
Inson odatda o‘z tanasida his qilgan "og‘riq" orqali dars oladi. Agar muammo senga yetib kelmasdan "hal" qilinsa, sen bu vaziyatni shunchaki "yo‘q" deb o‘ylaysan. "Muammo yo‘q, demak, hamma narsa joyida" degan yanglish fikr sening ko‘zingni ko‘r qiladi.

• Mas’uliyat yukini his qilmaslik
Muammoni yechish uchun sarflangan vaqt, kuch va asab - bu seni tajribang. Agar uni boshqa birov bajarsa, sen bu "narx"ni to‘lamaysan. Narx to‘lanmagan joyda esa qadr-qimmat bo‘lmaydi. Sen muammoning hajmini tushunmaysan, shuning uchun ertaga yana o‘sha xatoni takrorlaysan.

• «Qutqaruvchi"ga qaramlik
Muammolar vaqtida doimiy qutqarilib yursang, o‘z kuchingga ishonish o‘rniga, doim kimdir kelib "yordam berishini" kutib yuraverasan.

Xulosa:

"Qutqaruvchi"ga ayt: "Rahmat, lekin bu muammoni o‘zim hal qilishim kerak". O‘z xatoingni o‘zing tuzatish - bu o‘sishning eng tezkor yo‘li.
"Qutqarish"ni bas qil. Agar atrofingdagilarga yordam bermoqchi bo‘lsang, ularning muammosini hal qilib berma. Ularga juda bo’lmaganda muammoni qanday yechishni o‘rgat, lekin yechimni o‘zlariga topshir.
O‘z mas’uliyatingni o’zing ol. Sen o‘z muammolaring uchun javobgarmisan? Agar ha bo‘lsa, nima uchun ularni boshqalarga "yopishtiryapsan"?

O‘z muammolaringni o‘zing yech. Bu - erkinlik va professional o‘sishning kaliti.

@xodimga