Oxirgi paytlar bitta narsaga ko‘p duch kelyapman

Xabar keladi: “Faylni jo’natib yuboring.
Yig‘ilish nechida bo‘ladi? yoki yana nimadirlar.
Oxirida: Assalomu alaykum.”

Maqsad aytilib bo‘lingan.
Oxirida salom qo‘shilgan.

Bu menga: “tez-tez ishni aytib, oxirida: ie salom berish kerak a, kel mayli salom berib qo‘yaman” degandek his beradi.

Do‘stim, qarshingdagi ham sen kabi odam. Robot emas.

Uning ham: kayfiyati bor, charchog‘i bor, hissiyoti bor

Muloqot esa buyruq yoki so’rovdan emas, odamiylikdan boshlanadi.

Avval:
“Assalomu alaykum, yaxshimisiz? Ishlar yaxshimi?”

Keyin: maqsadingni yoz, ishingni ayt, savolingni ber!

Ishing qochib ketmaydi.

Lekin shu oddiy ketma-ketlik odamning ichidagi munosabatni o‘zgartiradi.

Bu mayda narsadek ko’rinishi mumkin.

Aslida esa: insonning tarbiyasi, farosati, muomala madaniyati aynan shunday kichik joylarda bilinadi.

Yana qiziq tomoni:

Muomalasi yaxshi odamga yordam berish ham osonroq bo‘ladi.

Chunki odamlar: qo‘pol gapga majburiyat bilan, odobli gapga esa xursand bo’lib javob beradi.

Xulosa

Salom - gapning oxiriga qo‘shiladigan “emoji” emas.

Bu muloqotning boshi.

Shuning uchun: avval salomlash. Keyin maqsadingni yoz.

Chunki odamlar vazifani emas, avval o‘ziga bo‘lgan munosabatni his qiladi.

@xodimga