ابراز کردن به این که من نیز انسان‌م گاهی مسأله‌ای پیچیده و معضل میشود.
زیرا از زمانی که جامعه من را پذیرفت، منِ پذیرفته شده پوسته‌ای پوچ و خالی بود که حتی هویتش را به خاطر ندارم.
هرگز نفهمیدم منی که بتوانم با آن راحت باشم دقیقا چه کسی است، هرچه‌قدر در تاریکی به دنبال حقیقتی درباره‌ی خودم گشتم بیش‌ از پیش در تاریکی گم شدم.
کاش میتوانستم از یادگیری ضعف‌هایم شروع کنم. از این حقیقت که حق انسان بر شکستن شامل من نیز میشود شروع کنم. از این‌ که من نیز، میتوانم کسی را دوست بدارم شروع کنم.
اما هرگز موعدی برای شروع نیامد. و اکنون مطمئن شدم که شاید هرگز نخواهد آمد.