احساس پوچی‌ای تمام نفس‌هایم را در بر گرفته است.
احساسی که پس از هربار نوشتن، هربار خواندن، هربار دور ریختن صفحه‌ای از کتابِ دروس زندگی‌ام دارم، بی‌شک پوچی نامیده می‌شود.
زیرا بیش از پیش در مسیری که به خوبی آن‌را می‌شناسم گم شده ام.
بیش از پیش خودم که پوچ، اما هم‌صحبتان متوجه خستگی روح و پوچیِ وجودم می‌شوند.
محوطه‌ای خالی در وجودم وجود دارد که هیچ رنگ و شکلی مشکل‌سازش نیست.
Post #52
46