همیشه‌ در این جهانِ کوچکِ مجازی و دروغین، روزنه بزرگی از امید وجود دارد که برای یافتن آن، باید هر دو دستت را محکم به روی قلبت بگذاری، تا در مسیر یافتن آن با برخورد تیر‌های تیز و بی رحم بر پیکرت که به لطافت برگ گلی‌ است آسیب کمتری ببینی.
آری، پیمودن مسیر سخت است.
مسیری که در آن خورده شیشه‌ها به جای گل‌های بابونه در زمین روئیده شدند، تا تو را از رسیدن به روزنه‌ی امید نا امید کنند.
مسیر ناهموار برای رسیدن به هموار ترین نقطه دنیا تناقضی دوست داشتنی و تلخ است.
تو حریصِ نوری هستی که از ابتدا متعلق به تو بوده، پس دو دستت را به نرمی روی قلبت بگذار و با پاهای‌ لنگان و زخمی‌ات از این بوته‌های خارِ نامرد بگذر.