🧠 سایکولاجیک | روانشناسی

📚 از کتاب «چرا ادبیات؟»

✍️ نوشته‌ی ماریو بارگاس یوسا


@UTpsychologic

فراتر از همهٔ ارزش‌ها، انسانیت قرار دارد و اوجِ انسانیت در رهایی از اَنانیت و خودمحوری است. نخستین و روشن‌ترین نشانهٔ این رهایی، تواضع است.

انسان تا زمانی که متواضع نباشد، هنوز گرفتار اَنانیت است؛ و تا زمانی که گرفتار اَنانیت باشد، جهان را از دریچهٔ منافع، خواسته‌ها و برداشت‌های خود می‌بیند و همه‌چیز را برای خویش می‌خواهد. چنین نگرشی با شأنِ انسانِ والا، اخلاق‌مدار و حقیقت‌جو سازگار نیست.

از این رو، می‌توان گفت تواضع نه صرفاً یک فضیلت اخلاقی، بلکه یکی از بنیادی‌ترین نشانه‌های انسانیت است؛ زیرا انسانی که از تواضع بی‌بهره باشد، همچنان در بندِ خویشتن است .

✍🏼امید رفیعی، روانشناس

@UTpsychologic

«عشق یعنی شجاعت اینکه دیگری را همان‌طور که هست بپذیری، بدون از دست دادن خودت.»

📚کتاب عشق و ‌اراده( رولومی )
✍🏼ترجمه سپیده حبیب

@UTpsychologic

وضعیت هیجانی بزرگسالان مبتلا به ADHD دستخوش نوسان‌های سریع و پیش‌بینی‌ناپذیر است.

بدون هیچ دلیل مشخصی بعضی روزها خوب‌اند و بعضی روزها بد. وجه مشترک تمام روزهای خوب و بد، حس زجرآورِ ازدست‌دادنِ چیز مهمی در زندگی است.

از کتاب ذهن‌های پراکنده
نوشته Gabor Mate


@UTpsychologic

🔺وقتی بچه بودید، با شنیدن صدای پای پدر و مادرتان چه حسی به شما دست می‌داد؟

در اتاق درمان، این یکی از کلیدی‌ترین و عمیق‌ترین سوالاتی است که یک روان‌شناس می‌تواند برای ارزیابی میزان امنیت روانی در دوران کودکی بپرسد. پاسخ خیلی از مراجعین به این سوال، کلماتی مثل «ترس»، «اضطراب»، «مچ‌گیری» یا «گوش‌به‌زنگ بودن» است؛ چرا که آن‌ها هیچ‌وقت نمی‌دانستند با ورود والدین، قرار است با کدام رویِ آن‌ها (عصبانی، سرزنش‌گر، کنترل‌گر یا مهربان) روبرو شوند.

سوال مهم دیگری که وجود دارد این است: «اگر والدینتان شما را در حال استراحت یا بی‌کار می‌دیدند، چه می‌گفتند؟»

پاسخ‌های تلخ اما آشنای زیادی وجود دارد: «بلند شو یه کاری بکن!»، «چرا چشات رو دوختی به سقف، چقدر تنبلی؟» و جملاتی از این دست که در ناخودآگاه ما یک فرمول اشتباه را حک کردند: «استراحت کردن = بی‌ارزش بودن!»

وقتی ما در محیطی رشد می‌کنیم که رفتارهای والدین غیرقابل‌پیش‌بینی است و استراحت کردن با سرزنش همراه می‌شود، سیستم عصبی ما در حالت «گوش‌به‌زنگ مداوم» یا همان Hypervigilance قرار می‌گیرد. در بزرگسالی، این تجربه خودش را به دو شکل عمده نشان می‌دهد:

۱. موقع استراحت کردن، دچار احساس گناه و شرم شدید می‌شویم (اضطراب بهره‌وری).

۲. مدام نگران قضاوت، واکنش و تأیید دیگران هستیم، چون یاد گرفته‌ایم که محیط اطراف اصلاً امن نیست.

✔️ موفقیت واقعی در زندگی یعنی فرزندانتان با شنیدن صدای قدم‌های شما از جا نپرند، یا وقتی شما آن‌ها را در حال استراحت می‌بینید، از روی ترس تظاهر به مشغول بودن نکنند.


✍🏼 امیراحسان سجادی، روانشناس


@UTpsychologic

گر خون تازه می‌رود از ریشِ اهلِ دل
دیدارِ دوستان که ببینند مرهم است

«سعدی میفرماید: حتی هنگامی که زخم دل هنوز تازه و دردناک است، دیدار دوستان می‌تواند آرامش‌بخش و تسکین‌دهنده باشد. در شرایط سخت، از پیوندهای انسانی خود مراقبت کنید؛ زیرا هیچ‌کس قرار نیست همه رنج‌های زندگی را به تنهایی تحمل کند.»

✍🏻امید رفیعی، روانشناس

@UTpsychologic

تروما چیست ؟ یک رویداد خطرناک و شوکه‌کننده است که جسم و روان شما را می‌لرزاند. تروما تمام مکانیزم‌های دفاعی شما را در هم می‌شکند و احساس ایمنی و امنیت شما را خرد می‌کند.


تروما چهار عنصر دارد:
۱-رویدادی به شدت از پای درآورنده،زمین گیر کننده و استرس آمیز است. (فرقی نمی کند بزرگ‌باشد یا کوچک)
۲-زندگی شما یا یکی از عزیزانتان را به خطر می‌اندازد.
۳-تروما خیلی غیرمنتظره است.
۴-تروما رویدادی است که باعث ایجاد ترس، درماندگی یا وحشت می‌شود .

📚کتاب آسیب شناسی روانی براساس DSM-5-TR
✍🏻دکتر مهدی گنجی

@UTpsychologic

از نشانه‌های شناختِ گوهرِ آدمی اینکه فردی شریف است یا خیر آن است که بنگری با آنان که در نگاه دنیا فرودست‌اند چگونه رفتار می‌کند؛ چرا که آنجا که سودی در میان نیست و ترسی از مقابله وجود ندارد، حقیقتِ اخلاق و طینت انسان آشکار می‌شود.

✍🏻امید رفیعی، روانشناس

@UTpsychologic

🧠 سایکولاجیک | روانشناسی pinned «هرگاه احساس سرنوشت مشترک با دیگران داشته باشیم، شفقت (همدلی و همدردی) ما با آن‌ها افزایش می‌یابد و مهم‌ترین سرنوشت مشترک ما آدمیان، تنهایی است. ✍🏻مصطفی ملکیان، فیلسوف اخلاق @UTpsychologic»

.
@UTpsychologic

کتابی با موضوع روانشناسی است اما در آن گاهی به اقتصاد و جامعه‌شناسی و فلسفه هم اشاره دارد، چون مرتبط می‌داندشان. اثری غنی با رویکردی اگزیستانسیالیستی است، پیرامون شناختِ خود! این کتابِ خوب را هر جا دیدید، تهیه‌اش کنید.


انسان در جستجوی خویشتن، رولو مِی
ترجمه‌ی مهدی ثریا، نشر دانژه


-Dehaz-

@UTpsychologic

.
@UTpsychologic

مقصد بهانه بود، هدف جز مسیر نیست…

فاضل نظری

@UTpsychologic

هرگاه احساس سرنوشت مشترک با دیگران داشته باشیم، شفقت (همدلی و همدردی) ما با آن‌ها افزایش می‌یابد و مهم‌ترین سرنوشت مشترک ما آدمیان، تنهایی است.

✍🏻مصطفی ملکیان، فیلسوف اخلاق

@UTpsychologic

انسان امروز دستخوش خلأ كامل معنوى است. ملال، احساس پوچى و پريشانى، انتقاد افراطى و در معرض شك و شبهه آوردن همه چيز، سخن گفتن از بيهودگى و موفقيت‏هاى بشر، و ياد و دريغ وضعيتى آرمانى كه پيشتر بود و اكنون ديگر نيست و «نوعى نوستالژى و غم يا درد بازگشت» از مهمترين آثار و علائم اين خلأمعنوى است.

✍🏻دکتر داریوش شایگان،فیلسوف

@UTpsychologic

وقتی بدن در سوگ است

سوگ فقط در ذهن اتفاق نمی‌افتد؛
بدن‌ها هم سوگوار می‌شوند.

خستگیِ عمیق،
سنگینی در قفسهٔ سینه،
بی‌حوصلگی،
بی‌خوابی یا خوابِ بیش از حد،
کم‌شدن یا زیادشدن اشتها…

این‌ها نشانهٔ «ضعف» نیستند؛
این‌ها زبانِ بدن در مواجهه با فقدان‌اند.

وقتی چیزی در زندگی‌مان می‌شکند،
سیستم عصبی وارد حالت بقا می‌شود.
بدن انرژی را نگه می‌دارد،
حرکت را کمتر می‌کند،
و تلاش می‌کند ما را از فشارِ بیشتر حفظ کند.

برای همین است که در سوگ،
کارهای ساده هم سخت می‌شوند.

اگر این روزها شبیه قبل نیستید،
بدن‌هایتان دارند به یک واقعیتِ دردناک پاسخ می‌دهند؛
و این پاسخ، کاملاً انسانی است.

اگر امروز فقط توانسته‌اید
کف پاهایتان را روی زمین حس کنید
یا یک بازدمِ آهسته داشته باشید،
بدن این را می‌فهمد.

همین، برای حالا کافی‌ست.

✍🏻دکتر امیدی،روانشناس

@UTpsychologic