Tribunal

🇦🇲«ԻՐԱԿԱՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ» ԹԱՓԱՆՑԻԿ ՍԱՀՄԱՆՆԵՐԸ

Կա մի դաժան, բայց հստակ օրինաչափություն. «եթե դու հետ ես քաշվում քո իսկ պետական սահմաններից, ապա սահմանները կսկսեն «վազել» քո հետևից, և մի պահ կգա, երբ քեզանից առաջ կանցնեն։

Այս ճշմարտությունը այսօր ուղղակիորեն վերաբերում է Հայաստանի Հանրապետությանը։

Մենք ականատես եղանք մի իրողության, որը չպետք է դիտարկել որպես պատահական միջադեպ։ Ադրբեջանցի զինվորը անարգել հատեց սահմանը, մտավ գյուղ, մի քանի օր մնաց այնտեղ և կրակեց քաղաքացու վրա։

Սա ոչ միայն սահմանի խախտում է, այլ պետականության գործառույթի կաթված։

Եվ ամենացավալին այն է, որ սա դեռ սկիզբն է։ Սահմանը մեր հետևից դեռ «վազում է» և, ըստ էության, դեռ չի հասել իր վերջնակետին։

Իսկ բանակը՞… Այն բանակը, որի համար մեր տղաները, մեր հայրերը, մեր եղբայրները արյուն թափեցին… Այսօր դարձել է դեկորատիվ կառույց։

Իսկ գիտե՞ք ով է կանգնած այդ կառույցի գլխին։

Մի մարդ, ով իր ծառայության ժամանակ դատապարտվել է սեփական սպային դանակահարելու համար։( մամուլում բազմաթիվ են տեղեկություները)

Մենք թևակոխել ենք պետության վերացման ակտիվ փուլ։ Եվ ամենասարսափելին այն է, որ մենք դա տեսնում ենք, գիտակցում ենք… ու լռում ենք։

Հ.Գ. Մի հարց ունեմ՝ 2026 թ. հունիսի 7-ին, գյուղ Շաքիում կայացած ընտրությունների արդյունքները հետևյալն են՝

ՔՊ՝ 431
«Ուժեղ Հայաստան»՝ 44

Սա՞ են Շաքի համայնքի ընտրությունների արդյունքները՝ այն համայնքի, որտեղ ադրբեջանցի զինվորը մտել էր։ Հիմա ասեք՝ մենք պե՞տք է անհանգստանանք, թե՞ ոչ։ Չէ՞ որ իրենք են ընտրել։

Սերոբ Գևորգյան

🌐Ամբողջական նյութը՝ Հանրային Տրիբունալի կայքում։
Բաժանորդագրվիր Tribunal-ին

🇷🇺ПРОЗРАЧНЫЕ ГРАНИЦЫ «РЕАЛЬНОЙ АРМЕНИИ»

Существует жестокая, но чёткая закономерность: «если ты отступаешь от своих собственных государственных границ, то границы начнут "бежать" за тобой, и настанет момент, когда они обгонят тебя».

Эта истина сегодня напрямую касается Республики Армения.

Мы стали свидетелями реальности, которую не следует рассматривать как случайный инцидент. Азербайджанский военнослужащий беспрепятственно пересёк границу, вошёл в село, оставался там несколько дней и стрелял в гражданина.

Это не только нарушение границы, но и паралич функции государственности.

И самое болезненное — то, что это только начало. Граница всё ещё «бежит» за нами и, по сути, ещё не достигла своей конечной точки.

А армия?.. Та армия, за которую наши парни, наши отцы, наши братья проливали кровь… Сегодня превратилась в декоративную структуру.

А знаете, кто стоит во главе этой структуры?

Человек, который во время своей службы был осуждён за то, что ударил ножом собственного офицера. (в прессе множество таких сведений)

Мы вступили в активную фазу упразднения государства. И самое ужасное — то, что мы это видим, осознаём… и молчим.

P.S. У меня есть один вопрос: результаты выборов, состоявшихся 7 июня 2026 года в селе Шаки, следующие:

«Гражданский договор» — 431
«Сильная Армения» — 44

Это что, результаты выборов в общине Шаки — той общины, куда вошёл азербайджанский военнослужащий? Теперь скажите: нам следует беспокоиться или нет? Ведь это они выбрали.

Сероб Геворгян

🌐 Полный разбор — на сайте
Подпишись на Tribunal

🇦🇲ՄՈԴԵՍՏ ԿՈԼԵՐՈՎԻ ՎԿԱՅՈՒԹՅՈՒՆԸ «ԹԱՎՇՅԱ ՀԵՂԱՓՈԽՈՒԹՅՈՒՆՈՒՄ» ՄԻՔԱՅԵԼ ՄԻՆԱՍՅԱՆԻ ԴԵՐԻ ՄԱՍԻՆ

Ռուս քաղաքագետ Մոդեստ Կոլերովի վկայությունը վերաբերում է Սերժ Սարգսյանի փեսա Միքայել Մինասյանի հետ զրույցին, որը տեղի է ունեցել դեռևս Նիկոլ Փաշինյանի իշխանության գալուց առաջ։ Ըստ Կոլերովի՝ Մինասյանն արդեն այն ժամանակ, երբ «Իմ քայլը» նոր էր մտել խորհրդարան և ուներ մոտ 8 տոկոս, հայտարարել է, որ հաջորդ ընտրություններում այդ ուժը մեծամասնություն է ստանալու։ Զրույցը տեղի է ունեցել անձամբ՝ ռեստորանում։

Այս կանխատեսումը առանձնահատուկ նշանակություն է ստանում հետագա իրադարձությունների համատեքստում. ապրիլի 23-ին Սերժ Սարգսյանը հայտարարեց հրաժարականի մասին, մայիսի 8-ին խորհրդարանը Փաշինյանին ընտրեց վարչապետ, իսկ 2018 թվականի դեկտեմբերին «Իմ քայլը» ստացավ խորհրդարանական մեծամասնություն։ Հիշեցնենք, որ Մինասյանը զբաղեցրել է Հայաստանի նախագահի աշխատակազմի ղեկավարի առաջին տեղակալի պաշտոնը և եղել է Վատիկանում դեսպան, այսինքն՝ նախկին քաղաքական համակարգի մաս։ Ուստի «Իմ քայլի» հեռանկարների վերաբերյալ նրա վաղ գնահատականը հարց է բարձրացնում. որքանո՞վ էր 2018 թվականի արդյունքն իսկապես անսպասելի նախկին իշխանության համար։

Հետագայում Մինասյանը հրապարակայնորեն հայտարարեց, որ «հեղափոխության փոխարեն տեղի է ունեցել իշխանափոխություն» (2019 թ. օգոստոս), 2020 թ. ապրիլին ասաց, որ հայ ժողովրդի և նրա անվտանգ ապագայի միջև կանգնած է Փաշինյանը, իսկ մայիսին առաջարկեց «Իմ քայլի» խորհրդարանական մեծամասնությանը սեփական ուժերով հեռացնել վարչապետին։

Կոլերովի վկայությունը օգնում է լույս սփռել սկզբունքային հարցի վրա. արդյո՞ք 2018 թվականի իշխանափոխությունը բացառապես փողոցում տեղի ունեցող իրադարձությունների ինքնաբուխ զարգացման արդյունքն էր, թե՞ դրա մեջ գոյություն ուներ ավելի բարդ կուլիսային սցենար, որում Սերժ Սարգսյանն ու Միքայել Մինասյանն ունեին շատ ավելի էական դեր, քան ընդունված է համարել։

🌐Ամբողջական նյութը՝ Հանրային Տրիբունալի կայքում։
Բաժանորդագրվիր Tribunal-ին

🇷🇺СВИДЕТЕЛЬСТВО МОДЕСТА КОЛЕРОВА О РОЛИ МИКАЕЛА МИНАСЯНА В «БАРХАТНОЙ РЕВОЛЮЦИИ»

Свидетельство российского политолога Модеста Колерова касается разговора с Микаелом Минасяном — зятем Сержа Саргсяна, — который состоялся ещё до прихода Никола Пашиняна к власти. По словам Колерова, Минасян уже тогда, когда «Мой шаг» только вошёл в парламент и имел около 8 процентов, заявил, что на следующих выборах эта сила получит большинство. Разговор происходил лично, в ресторане.

Этот прогноз приобретает особое значение в контексте последующих событий: 23 апреля Серж Саргсян объявил об отставке, 8 мая парламент избрал Пашиняна премьер-министром, а в декабре 2018 года «Мой шаг» получил парламентское большинство. Напомним, что Минасян занимал пост первого заместителя начальника аппарата президента Армении и был послом в Ватикане, то есть являлся частью прежней политической системы. Поэтому его ранняя оценка перспектив «Моего шага» ставит вопрос: насколько неожиданным для прежней власти был на самом деле итог 2018 года?

Позже Минасян публично заявил, что «вместо революции произошла смена власти» (август 2019 г.), в апреле 2020 года сказал, что между армянским народом и его безопасным будущим стоит Пашинян, а в мае предложил парламентскому большинству «Моего шага» собственными силами сместить премьер-министра.

Свидетельство Колерова помогает пролить свет на принципиальный вопрос: была ли смена власти 2018 года исключительно результатом спонтанного развития событий на улицах или же в ней существовал более сложный закулисный сценарий, в котором Серж Саргсян и Микаел Минасян играли гораздо более существенную роль, чем принято считать?

🌐 Полный разбор — на сайте
Подпишись на Tribunal

🇦🇲ԵԿԵՂԵՑՈՒ «ԲԱՐԵՓՈԽՄԱՆ» 68 ԷՋԸ․ ՀԵՏԱՔՆՆՈՒԹՅՈ՞ՒՆ, ԹԵ՞ ՆԱԽԱՊԵՍ ԿԱՅԱՑՎԱԾ ԴԱՏԱՎՃԻՌ

Սեպտեմբերի 24-ին Հայաստանի վարչապետի աշխատակազմի կառույցը հրապարակեց 68 էջանոց զեկույց ՀԱԵ-ում «ճգնաժամի» մասին։ Ըստ Փաշինյանի կառավարության մտահղացման՝ այն պետք է հիմք դառնա Եկեղեցու «բարեփոխման» համար, սակայն ըստ էության խոսքը վերջին անկախ ինստիտուտի ապամոնտաժման մասին է, որի շահառուները Անկարան և Բաքուն են։ Զեկույցում թվարկված բոլոր հարցերը՝ կուսակրոնության, ֆինանսների, կադրերի, Ազգային-եկեղեցական ժողովի ու Սահմանադրության, Սփյուռքի թեմերի պառակտումների մասին, բացառապես Եկեղեցու ներքին գործն են, և պետական ոչ մի կառույց իրավունք չունի միջամտելու։

Պաշտոնապես պետությունը պնդում է, թե բարեփոխումը պետք է անի հենց Եկեղեցին, սակայն 2026 թվականի օգոստոսի 24-ին Փաշինյանը հայտարարեց, որ դա պետական ծրագրի մաս է, և որ իր հանձնարարությամբ պատրաստվում է զեկույց «համակարգային ճգնաժամի» մասին, իսկ հաջորդ օրը՝ խորհրդարանական քննիչ հանձնաժողով ստեղծելու մասին։ Այսպիսով ձևավորվում է փակ շղթա՝ պետական ծրագիր → վարչապետի հանձնարարություն → պետական զեկույց → վարչապետի եզրակացություն → խորհրդարանական քննություն → օրենսդրական փոփոխություններ, որտեղ կառավարությունը միաժամանակ հակամարտության կողմ է, ուսումնասիրության պատվիրատու, դրա արդյունքների գնահատող, քննության նախաձեռնող և օրենսդիր։

2020 թվականից ի վեր ՀԱԵ-ի դեմ գործողությունները՝ 44-օրյա պատերազմից հետո Եկեղեցու դատապարտումից մինչև 2025 թվականի նոյեմբերին Փաշինյանի հայտարարությունը, թե «Կտրիճ Ներսիսյանը Կաթողիկոս չէ», 2026 թվականի փետրվարին Գարեգին Բ-ի և վեց եպիսկոպոսների դեմ քրեական գործը և սեպտեմբերի 24-ի զեկույցը, հետևողական գործողություններ են, որոնք սկսվե լեն այն պահից, երբ Եկեղեցին դարձավ դիմադրության կենտրոն։ Քանի որ մնացած ինստիտուտներն արդեն կոտրված կամ ենթարկված են, Եկեղեցին մնում է վերջին պատվարը՝ Սփյուռքի ցանցով, բյուջեից անկախ հեղինակությամբ և ժողովրդին համախմբելու կարողությամբ։ Արդյունքում Թուրքիան, Ադրբեջանը և Փաշինյանը շահում են, իսկ պարտվում է Հայաստանը։

🌐Ամբողջական նյութը՝ Հանրային Տրիբունալի կայքում։
Բաժանորդագրվիր Tribunal-ին

🇷🇺68 СТРАНИЦ «РЕФОРМЫ» ЦЕРКВИ: РАССЛЕДОВАНИЕ ИЛИ ЗАРАНЕЕ ВЫНЕСЕННЫЙ ПРИГОВОР?

24 сентября структура администрации премьер-министра Армении опубликовала 68-страничный доклад о «кризисе» в ААЦ. По замыслу правительства Пашиняна, он должен стать основанием для «реформы» Церкви, однако по сути речь идёт о демонтаже последнего независимого института, бенефициарами чего являются Анкара и Баку. Все перечисленные в докладе вопросы — о безбрачии, финансах, кадрах, Национально-церковном собрании и Конституции, расколах в епархиях Диаспоры — являются исключительно внутренним делом Церкви, и ни одна государственная структура не вправе вмешиваться.

Официально государство утверждает, что реформу должна провести сама Церковь, однако 24 августа 2026 года Пашинян заявил, что это часть государственной программы и что по его поручению готовится доклад о «системном кризисе», а на следующий день — о создании парламентской следственной комиссии. Таким образом выстраивается замкнутая цепь: государственная программа → поручение премьер-министра → государственный доклад → заключение премьер-министра → парламентское расследование → законодательные изменения, где правительство одновременно является стороной конфликта, заказчиком исследования, оценщиком его результатов, инициатором расследования и законодателем.

С 2020 года действия против ААЦ — от осуждения Церковью капитуляции после 44-дневной войны до заявления Пашиняна в ноябре 2025 года, что «Ктрич Нерсисян не является Католикосом», уголовного дела против Гарегина II и шести епископов в феврале 2026 года и доклада 24 сентября — являются последовательными действиями, начавшимися с того момента, когда Церковь стала центром сопротивления. Поскольку остальные институты уже сломаны или подчинены, Церковь остаётся последним бастионом — с сетью в Диаспоре, авторитетом, не зависящим от бюджета, и способностью консолидировать народ. В результате Турция, Азербайджан и Пашинян выигрывают, а проигрывает Армения.

🌐 Полный разбор — на сайте
Подпишись на Tribunal

🇦🇲Ո՞Վ ԷՐ ՀՐԱՄԱՅԵԼ ՉԿՐԱԿԵԼ. ՎԿԱՅՈՒԹՅՈՒՆ ՋԵՐՄՈՒԿՈՒՄ ՏԵՂԻ ՈՒՆԵՑԱԾ ԻՐԱԴԱՐՁՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻ ՄԱՍԻՆ

2022 թվականի սեպտեմբերյան ադրբեջանական հարձակման ժամանակ Ջերմուկի ուղղությամբ տեղի ունեցածի շուրջ տարիներ շարունակ կասկածներ կային, որոնք այժմ հաստատվում են փոխգնդապետ, ազատամարտիկ Սամվել Մկրտչյանի վկայությամբ։ Նրա պնդմամբ՝ իր որդին ստացել է հրաման՝ չկրակել հակառակորդի ուղղությամբ, դիմադրություն չցուցաբերել և հետ քաշվել, ինչը նա հրաժարվել է կատարել և հետագայում հեռացել բանակից։

Մկրտչյանը նաև պնդում է, որ Ջերմուկի մոտ 30 կիլոմետրանոց հատվածում դիրքերը պահել է հենց այն ստորաբաժանումը, որտեղ դիմադրություն է ցուցաբերվել, և ադրբեջանական զորքը չի կարողացել առաջանալ։ Եթե այս վկայությունը ճիշտ է, ապա Ջերմուկի ուղղությամբ տեղի ունեցածը պետական դավաճանություն էր, և «չկրակել» հրամանի հեղինակին պետք է որոնել ոչ թե դիրքերում, այլ Երևանում՝ քաղաքական ղեկավարության մեջ։

"Հանրային տրիբունալը" մեղադրում է Նիկոլ Փաշինյանին, որ նա չհայտարարեց ռազմական դրություն, չիրականացրեց զորահավաք և չկազմակերպեց պաշտպանություն այնպես, ինչպես պահանջում էր ագրեսիայի ենթարկված պետությունը։ Ըստ այդմ՝ այդ հանցավոր անգործությունը դարձավ սահմանների պաշտպանության փլուզման հիմնական պատճառը։

🌐Ամբողջական նյութը՝ Հանրային Տրիբունալի կայքում։
Բաժանորդագրվիր Tribunal-ին

🇷🇺КТО ПРИКАЗАЛ НЕ СТРЕЛЯТЬ? СВИДЕТЕЛЬСТВО О СОБЫТИЯХ В ДЖЕРМУКЕ

Вокруг событий сентября 2022 года на Джермукском направлении годами сохранялись сомнения, которые теперь подтверждаются свидетельством подполковника, участника освободительной войны Самвела Мкртчяна. По его утверждению, его сын получил приказ не открывать огонь по противнику, не оказывать сопротивления и отступить, однако отказался его выполнять и впоследствии покинул армию.

Мкртчян также утверждает, что на примерно 30-километровом участке у Джермука удержать позиции смогло именно то подразделение, которое оказало сопротивление, и азербайджанские войска не смогли продвинуться дальше. Если это свидетельство верно, то произошедшее на Джермукском направлении было государственной изменой, а автора приказа «не стрелять» следует искать не на позициях, а в Ереване — в политическом руководстве.

«Общественный трибунал» обвиняет Никола Пашиняна в том, что он не объявил военное положение, не провёл мобилизацию и не организовал оборону так, как этого требовало подвергшееся агрессии государство. Соответственно, это преступное бездействие стало основной причиной краха защиты границ.

🌐 Полный разбор — на сайте
Подпишись на Tribunal

🇦🇲 6 տարի առաջ այս օրը մեկնարկեց 44-օրյա պատերազմը:

Պատերազմի սկսվելը և այդ պատերազմում պարտությունը ունի հստակ մեղավորներ և պատասխանատուներ, որոնք են.

Նիկոլ Փաշինյան,
Դավիթ Տոնոյան,
Օնիկ Գասպարյան,
Զոհրաբ Մնացականյան

Չորսին էլ սպասվում է պատասխանատվություն, միայն ժամանակի հարց է:

@armgeopolitics

🇦🇲ՉԵՔ ՄԱՐՍԵԼՈՒ․ 44-ՕՐՅԱ ՊԱՏԵՐԱԶՄԻ ՎԵՑԵՐՈՐԴ ՏԱՐԵԼԻՑԸ՝ ՀԻՇՈՂՈՒԹՅԱՆ, ՍՏԻ ԵՎ ՀԱՏՈՒՑՄԱՆ ՄԱՍԻՆ

Այսօր սեպտեմբերի 27-ն է։ 44-օրյա պատերազմի առաջին օրը։ Վեց տարի անց մենք դեռ չգիտենք բոլոր զոհերի անունները։ Պաշտոնական 3833 զոհի թիվը կասկածելի է, քանի որ անունների ցանկը մինչ օրս չի հրապարակվել, իսկ իրական կորուստները, ըստ անկախ աղբյուրների, հասնում են 5000-ի։

Պարտության արմատները «կազմակերպված անկազմակերպվածության» մեջ են․ որահավաքը կանգնեցվեց, ռազմաճակատ նետվեցին չպատրաստված կամավորներ, իսկ իշխանությունները 44 օր շարունակ ստեցին «վերահսկվող իրավիճակի» մասին։ Այս ամենի համար պատասխանատու են 2018-ի բեմադրության կազմակերպիչները, Փաշինյանին իշխանության բերողները և պատերազմը հրահրողները։

Արցախցի աղջկա պատին գրած անեծքը արդարության պահանջ է։ Ի՞նչի մասին է աղաղակում այս գրությունը։ Ի՞նչ է ասում այն մանկական ձեռքը, որը դեռ չի սովորել տառերը հավասար գրել, բայց արդեն գիտի, թե ինչ է դավաճանությունը։
Այն գոռում է այն մասին, ինչի մասին իշխանությունը նախընտրում է մոռանալ։ Պահանջում է այն, ինչ պահանջում է յուրաքանչյուր հայ, ում խիղճը դեռ չի բթացել՝ դատաստան։

Բոլոր դավաճանները՝ կազմակերպիչները, կատարողները, վաղ թե ուշ կկանգնեն համաժողովրդական տրիբունալի առաջ։ Որովհետև զոհերի հիշատակը և դավաճանված Արցախը հատուցում են պահանջում։

🌐Ամբողջական նյութը՝ Հանրային Տրիբունալի կայքում։
Բաժանորդագրվիր Tribunal-ին

🇷🇺НЕ СОЙДЁТ С РУК: ШЕСТАЯ ГОДОВЩИНА НАЧАЛА 44-ДНЕВНОЙ ВОЙНЫ — О ПАМЯТИ, ЛЖИ И ВОЗМЕЗДИИ

Сегодня 27 сентября. Первый день 44-дневной войны. Спустя шесть лет мы всё ещё не знаем имён всех погибших. Официальная цифра в 3833 погибших вызывает сомнения, поскольку список имён до сих пор не опубликован, а реальные потери, по независимым источникам, достигают 5000.

Корни поражения — в «организованной неорганизованности»: мобилизацию остановили, на фронт бросили неподготовленных добровольцев, а власти 44 дня лгали о «контролируемой ситуации». За всё это ответственны организаторы инсценировки 2018 года, приведшие Пашиняна к власти и спровоцировавшие войну.

Проклятие, написанное арцахской девочкой на стене, — это требование справедливости. О чём кричит эта надпись? О чём говорит детская рука, не научившаяся ещё выводить буквы ровно, но уже знающая, что такое предательство? Она кричит о том, о чём власть предпочитает забыть. Она требует того, чего требует каждый армянин, у кого ещё не вытравлена совесть: суда.

Все предатели — организаторы, исполнители — рано или поздно предстанут перед всенародным трибуналом. Потому что память о погибших и преданный Арцах требуют возмездия.

🌐 Полный разбор — на сайте
Подпишись на Tribunal

🇦🇲ԱԴՐԲԵՋԱՆԻ ԶԱՎԹՈՂԱԿԱՆ ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅԱՆ ԼԵԳԻՏԻՄԱՑՈՒՄԸ՝ ՈՐՊԵՍ ՓԱՇԻՆՅԱՆԻ ՔԱՂԱՔԱԿԱՆ ԾՐԱԳԻՐ․ ԱՐՑԱԽԻՑ ՄԻՆՉԵՎ ՏԻԳՐԱՆԱՇԵՆ

Նիկոլ Փաշինյանի քաղաքականությունը հետևողականորեն լեգիտիմացնում է Ադրբեջանի զավթողական գործողությունները։ Օրինակ՝ Տիգրանաշենը. գյուղը կոչվում է ադրբեջանական «Քյարքի» տեղանունով, հայտարարվում է, որ այն չի մտնում Հայաստանի միջազգայնորեն ճանաչված տարածքի մեջ, իսկ հայկական հողի պաշտպանությունը ներկայացվում է որպես պատերազմի սպառնալիք։ Դա Բաքվին ազդանշան է տալիս, որ տարածքը «կարելի է վերցնել»։

2019 թվականից գիծը հետևյալն է՝ ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի ծրագրի մերժում, «Արցախը Հայաստան է, և վերջ» հայտարարություն, ապա 2020-ի պատերազմ, Հայաստանի ԶՈՒ-ի ոչ լիարժեք ներգրավում և կապիտուլյացիա. 2022-ին Պրահայում Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականության ճանաչում՝ ներառյալ Ղարաբաղը. 2023-ին Լաչինի շրջափակման և հայերի արտահոսքի ժամանակ անգործություն։ Այս ամենը Հայաստանին զրկեց Արցախը պաշտպանելու իրավական և գործնական հիմքերից։

Կրկնվող օրինաչափությունը՝ հրապարակային զիջում, փոխզիջումից հրաժարում, հակառակորդի իրավունքների ճանաչում, անգործություն և մեղքի բարդում ուրիշների վրա։ Սա սխալների շարան չէ, այլ «իրատեսության» և «ինքնիշխանության» կարգախոսներով հայկական պետականության վերացման գիտակցված ռազմավարություն։ Տիգրանաշենը այդ տրամաբանության հերթական փուլն է։

🌐Ամբողջական նյութը՝ Հանրային Տրիբունալի կայքում։
Բաժանորդագրվիր Tribunal-ին

🇷🇺ЛЕГИТИМИЗАЦИЯ ЗАХВАТНИЧЕСКОЙ ПОЛИТИКИ АЗЕРБАЙДЖАНА КАК ПОЛИТИЧЕСКАЯ ПРОГРАММА ПАШИНЯНА - ОТ АРЦАХА ДО ТИГРАНАШЕНА

Политика Никола Пашиняна последовательно легитимизирует захватнические действия Азербайджана. Пример — Тигранашен: село называют азербайджанским топонимом «Кярки», заявляют, что оно не входит в международно признанную территорию Армении, а защиту армянской земли представляют как угрозу войны. Это дает Баку сигнал, что территорию можно брать.

С 2019 года выстраивается линия: отказ от плана Минской группы ОБСЕ, заявление «Арцах — это Армения, и точка», затем война 2020 года, неполное использование ВС Армении и капитуляция; в 2022 году — Пражское признание территориальной целостности Азербайджана включая Карабах; в 2023 году — бездействие во время блокады Лачинского коридора и исхода армян. Это лишило Армению правовых и практических оснований защищать Арцах.

Повторяющийся шаблон — публичная уступка, отказ от компромисса, признание прав противника, бездействие и перекладывание вины. Это не череда ошибок, а сознательная стратегия упразднения армянской государственности под лозунгами «реализма» и «суверенитета». Тигранашен — очередной этап этой логики.

🌐 Полный разбор — на сайте
Подпишись на Tribunal

🇦🇲ՀԵՂԱՓՈԽՈՒԹՅՈ՞ՒՆ, ԹԵ՞ ԲԵՄԱԴՐՈՒԹՅՈՒՆ. ԱՐԹՈՒՐ ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆԻ 2018-Ի ՎԵՐԱԲԵՐՅԱԼ ՀԱՐՑԵՐԸ

Արթուր Համբարձումյանը իր տեսաբլոգում 2018 թվականի իշխանափոխությունը բնորոշում է որպես նախապես համաձայնեցված սցենար, որտեղ պահպանվել են նախկին ռեժիմի կադրերն ու կառավարման մեխանիզմները։ Հեղինակը պնդում է, որ նոր իշխանությունները ոչ թե պայքարել են համակարգային կոռուպցիայի դեմ, այլ վերարտադրել են այն՝ օգտագործելով օլիգարխիկ շրջանակների աջակցությունը և անվտանգային մարմինների ռեսուրսները։

«Հանրային տրիբունալը» պնդում է, որ ներկա և նախկին իշխանությունների գործողությունները հանցավոր համաձայնության արդյունք են։ Պետական ինստիտուտների նպատակային քայքայումը, ըստ վերլուծության, ուղղակիորեն հանգեցրել է Արցախի կորստին, մարդկային ծանր զոհերի և Հայաստանի ինքնիշխանության ու անվտանգության լրջագույն սպառնալիքների։

Հայաստանի Հանրապետության և հայ ժողովրդի ազգային շահերը պահանջում են պատասխանատվության ենթարկել բոլոր այն անձանց, ովքեր մասնակից են եղել պետականության հիմքերը խարխլող այս գործընթացներին։

🌐Ամբողջական նյութը՝ Հանրային Տրիբունալի կայքում։
Բաժանորդագրվիր Tribunal-ին

🇷🇺РЕВОЛЮЦИЯ ИЛИ ИНСЦЕНИРОВКА? НЕОТВЕЧЕННЫЕ ВОПРОСЫ АРТУРА АМБАРЦУМЯНА О 2018 ГОДЕ

В своем видеоблоге Артур Амбарцумян характеризует смену власти 2018 года как заранее согласованный сценарий, при котором сохранились кадры и механизмы управления прежнего режима. Автор утверждает, что новые власти не боролись с системной коррупцией, а воспроизвели её, используя поддержку олигархических кругов и ресурсы силовых структур.

«Общественный трибунал» заявляет, что действия нынешних и бывших властей являются результатом преступного сговора. Целенаправленный демонтаж государственных институтов, согласно анализу, напрямую привел к потере Арцаха, тяжелым человеческим жертвам и серьезнейшим угрозам суверенитету и безопасности Армении.

Национальные интересы Республики Армения и армянского народа требуют привлечения к ответственности всех лиц, причастных к процессам, которые подорвали основы государственности.

🌐 Полный разбор — на сайте
Подпишись на Tribunal

🇦🇲«ԵԼՔԻ ՆԱԽՕՐԵԻՆ». ԱՇՈՏ ԲԵԳԼԱՐՅԱՆԸ՝ ԱՐՑԱԽԻ ՎԵՐՋԻՆ ՕՐԵՐԻ ՄԱՍԻՆ
«Գոլոս Արմենիի» թերթում հրապարակվել է Աշոտ Բեգլարյանի «Ելքի նախօրեին» հոդվածը, որը նվիրված է 2023 թվականի սեպտեմբերին՝ Արցախի բնակչության զանգվածային ելքին նախորդած վերջին օրերին։

Հեղինակը ընթերցողին վերադարձնում է սեպտեմբերի վերջի Ստեփանակերտ՝ քաղաք, որն արդեն անցել էր ադրբեջանական հարձակման միջով, ամիսներ շարունակ ապրել շրջափակման ու գնդակոծությունների պայմաններում և կորցրել իր պաշտպաններին։ Բեգլարյանը առօրյա կյանքի մանրամասների միջոցով ներկայացնում է այդ վերջին օրերի մթնոլորտը՝ ավերված փողոցները, փաստաթղթերից ու ունեցվածքից զրկված մարդկանց, որոնք հայտնվել էին հրապարակում, ապագայի մասին շրջանառվող լուրերն ու հայրենի տանը մնալու փորձի և այն լքելու հարկադրանքի միջև կանգնած տանջալից ընտրությունը։

Առանձնահատուկ հուզականությամբ է նկարագրված տների հետ հրաժեշտի պահը․ մարդիկ վերցնում են փաստաթղթերը, լուսանկարներն ու հիշարժան իրերը, այրում ընտանեկան արխիվները, իսկ բնակարանները լքելիս, սովորության ուժով, կողպում են դռներն ու իրենց հետ տանում բանալիները՝ որպես մի օր վերադառնալու վերջին հույս։ Առանձին անդրադարձ կա Արցախի զոհված պաշտպաններին, ինչպես նաև սեպտեմբերի 25-ին վառելիքի պահեստում տեղի ունեցած պայթյունին, որը բնակչության քաոսի ու ելքի ֆոնին դարձավ հերթական ողբերգությունը։

Բեգլարյանի հոդվածը սեպտեմբերյան իրադարձությունները ներկայացնում է ոչ միայն որպես ռազմական աղետ, այլև որպես հազարավոր մարդկանց անձնական ողբերգություն․ մարդիկ մեկ ակնթարթում զրկվեցին իրենց տներից, ունեցվածքից, սովորական կյանքից և անգամ հարազատների գերեզմաններին հրաժեշտ տալու հնարավորությունից։ Հեղինակի եզրահանգումը միանշանակ է․ Արցախի բնակչության զանգվածային ելքը ստեղծված հանգամանքների անխուսափելի հետևանքն էր, իսկ տեղի ունեցածը նա բնութագրում է որպես էթնիկ զտման օրինակ, որը, իր գնահատմամբ, մինչ օրս չի ստացել պատշաճ իրավական և բարոյական գնահատական։

🌐Ամբողջական նյութը՝ Հանրային Տրիբունալի կայքում։
Բաժանորդագրվիր Tribunal-ին

🇷🇺«НАКАНУНЕ ИСХОДА»: АШОТ БЕГЛАРЯН О ПОСЛЕДНИХ ДНЯХ АРЦАХА

В газете «Голос Армении» опубликована статья Ашота Бегларяна «Накануне исхода», посвящённая последним дням Арцаха перед массовым исходом населения в сентябре 2023 года.

Автор возвращает читателя в Степанакерт конца сентября — город после азербайджанского наступления, переживший месяцы блокады, обстрелы и гибель защитников. Через детали повседневной жизни Бегларян показывает атмосферу последних дней: разрушенные улицы, людей, оказавшихся на площади без документов и имущества, слухи о будущем и мучительный выбор между попыткой остаться и необходимостью покинуть родные дома.

Особенно эмоционально описан момент прощания с домами: люди забирают документы, фотографии и памятные вещи, сжигают семейные архивы, а покидая квартиры, по привычке запирают двери и уносят с собой ключи — как последнюю надежду когда-нибудь вернуться. Отдельно автор рассказывает о погибших защитниках Арцаха и взрыве на бензохранилище 25 сентября, ставшем ещё одной трагедией на фоне хаоса и исхода населения.

Статья Бегларяна представляет сентябрьские события не только как военную катастрофу, но и как личную трагедию тысяч людей, одномоментно лишившихся домов, имущества, привычной жизни и возможности попрощаться с могилами своих близких. Финальный вывод автора однозначен: массовый исход населения Арцаха был неизбежным следствием сложившихся обстоятельств, а произошедшее он характеризует как пример этнической чистки, который, по его оценке, до сих пор не получил должной правовой и моральной оценки.

🌐 Полный разбор — на сайте
Подпишись на Tribunal

🇦🇲ՎԻԳԵՆ ՀԱԿՈԲՅԱՆ․ ՌՈՒՍԱՍՏԱՆԻ ՀԵՏ ԽԶՈՒՄԸ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՄԱՐ ԿԱՐՈՂ Է ՃԱԿԱՏԱԳՐԱԿԱՆ ԼԻՆԵԼ

Վիգեն Հակոբյանի՝ Verelq.am-ին տված հարցազրույցի առանցքում Հայաստանի և Ռուսաստանի հարաբերությունների աստիճանական ապամոնտաժման հնարավոր հետևանքներն են։ Վերլուծաբանը անդրադառնում է Գյումրիի ռուսական 102-րդ ռազմաբազային, ՀԱՊԿ-ին Հայաստանի մասնակցության սառեցված վիճակին, ԵԱՏՄ-ն և ԵՄ-ն միաժամանակ համադրելու փորձերին, TRIPP նախագծին, Սյունիքին և հայկական երկաթուղու ռուսական կոնցեսիայի հնարավոր դադարեցմանը։

Հակոբյանի գնահատմամբ՝ նախկին ռազմաքաղաքական և տնտեսական կապերի ապամոնտաժումն ինքնին չի նշանակում Հայաստանի անվտանգության կամ ինքնիշխանության ամրապնդում։ Եթե գործող համակարգը ապամոնտաժվի ավելի արագ, քան կստեղծվի անվտանգության և տնտեսական նոր երաշխիքների համակարգ, կարող է առաջանալ վակուում, որը կփորձեն լրացնել տարբեր արտաքին ուժեր։ TRIPP-ի դեպքում, ըստ նրա, առանձնահատուկ նշանակություն ունի Հայաստանի տարածքում տրանսպորտային և մաքսային վերահսկողության հարցը, իսկ Սյունիքը կարող է հայտնվել տարածաշրջանային շահերի բախման կենտրոնում։

Հարցազրույցի գլխավոր խնդիրը, ըստ էության, հանգում է մեկ հարցի՝ ի՞նչ է ստանալու Հայաստանը այն համակարգի փոխարեն, որից աստիճանաբար հրաժարվում է։ Խոսքը միայն Ռուսաստանի հետ քաղաքական հարաբերությունների մասին չէ․ փոխվում են անվտանգության, էներգետիկայի, տրանսպորտի, առևտրի և տարածաշրջանային հաղորդակցությունների շուրջ պայմանավորվածությունները։ Հակոբյանը խիստ քննադատաբար է գնահատում Երևանի ներկայիս քաղաքականությունը և պնդում, որ նախկին համակարգի ապամոնտաժումն ունի կոնկրետ գին, որի հետևանքները Հայաստանի համար կարող են խորքային լինել։

🌐Ամբողջական նյութը՝ Հանրային Տրիբունալի կայքում։
Բաժանորդագրվիր Tribunal-ին

🇷🇺ВИГЕН АКОПЯН: РАЗРЫВ С РОССИЕЙ МОЖЕТ ОКАЗАТЬСЯ ДЛЯ АРМЕНИИ ФАТАЛЬНЫМ

В интервью Verelq.am Виген Акопян рассматривает возможные последствия постепенного демонтажа прежней системы отношений Армении с Россией. В центре разговора — российская 102-я военная база в Гюмри, замороженное участие Армении в ОДКБ, попытка одновременно сохранять преимущества ЕАЭС и двигаться в сторону ЕС, проект TRIPP, Сюник и возможное прекращение российской концессии на армянскую железную дорогу.

По оценке Акопяна, демонтаж прежних военно-политических и экономических связей сам по себе не означает укрепления безопасности или суверенитета Армении. Если существующая система будет разрушена быстрее, чем появятся новые гарантии безопасности и экономические механизмы, может возникнуть вакуум, который попытаются заполнить различные внешние силы. В случае с TRIPP, по его словам, особое значение имеет вопрос контроля над транспортными и таможенными процессами на территории Армении, а Сюник может оказаться в центре столкновения региональных интересов.

По сути, главный вопрос интервью сводится к одному: что именно Армения получит взамен системы, от которой постепенно отказывается? Речь идёт уже не только о политических отношениях с Россией, но и о безопасности, энергетике, транспорте, торговле и региональных коммуникациях. Акопян крайне критически оценивает нынешний курс Еревана и утверждает, что демонтаж прежней системы имеет конкретную цену, последствия которой для Армении могут оказаться глубокими.

🌐 Полный разбор — на сайте
Подпишись на Tribunal

🇦🇲ՎԿԱՆԵՐԸ ՑՈՒՑՄՈՒՆՔ ՏԱԼՈՒՆ ՉԵՆ ՀԱՍՆՈՒՄ. «ԹԱՎՇՅԱ ՀԵՂԱՓՈԽՈՒԹՅՈՒՆԻՑ» ՀԵՏՈ ՏԵՂԻ ՈՒՆԵՑԱԾ ԽՈՐՀՐԴԱՎՈՐ ՄԱՀԵՐԻ ԺԱՄԱՆԱԿԱԳՐՈՒԹՅՈՒՆԸ

2018 թվականին Նիկոլ Փաշինյանի իշխանության գալուց հետո Հայաստանը ուղեկցվում է խորհրդավոր մահերի մի ամբողջ շարքով, որոնց զոհ են դարձել կարևոր քաղաքական իրադարձությունների վկաներ կամ իշխանության բացահայտ քննադատներ։ Պաշտոնական վարկածները՝ «ինքնասպանություն», «սրտի կաթված» և «դժբախտ պատահար», յուրաքանչյուր նոր դեպքից հետո ավելի ու ավելի շատ հարցեր են առաջացնում։ Մահացածների թվում են լրագրող Մհեր Եղիազարյանը, ոստիկանության նախկին պետեր Հայկ Հարությունյանն ու Աշոտ Կարապետյանը, ԱԱԾ նախկին տնօրեն Գեորգի Կուտոյանը, ԱԱԾ տնօրենի նախկին տեղակալ Գուրգեն Եղիազարյանը, գեներալ Մանվել Գրիգորյանը և այլք։

Առանձնահատուկ ուշադրություն են գրավում նաև Պետական պահպանության ծառայության նախկին պետեր Գրիգորի Հայրապետովի և Հրաչյա Հարությունյանի մահերը, դատարանի նիստի ժամանակ մահացած Արմեն Գրիգորյանի դեպքը, ինչպես նաև ընդդիմադիր քաղաքապետ Վոլոդյա Գրիգորյանի սպանությունը՝ «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության թեկնածուին հաղթելուց հետո։ Նրանցից շատերը տեղեկություններ ունեին 2008 թվականի մարտի 1-ի իրադարձությունների, ՊՊԾ գնդի գրավման, 44-օրյա պատերազմի և Հայաստանի նորագույն պատմության այլ կարևոր դրվագների վերաբերյալ։

Յուրաքանչյուր մահ առանձին վերցրած կարող է ունենալ պաշտոնական բացատրություն։ Սակայն դրանց ամբողջությունը, ժամանակային համընկնումներն ու ուղեկցող հանգամանքները շարունակում են լուրջ հարցեր առաջացնել հասարակության շրջանում։ Քանի դեռ իշխանությունները չեն ներկայացրել համոզիչ պատասխաններ, այս ողբերգությունների քաղաքական ենթատեքստի վերաբերյալ կասկածները չեն դադարի։

🌐Ամբողջական նյութը՝ Հանրային Տրիբունալի կայքում։
Բաժանորդագրվիր Tribunal-ին

🇷🇺СВИДЕТЕЛИ НЕ ДОЖИВАЮТ ДО ПОКАЗАНИЙ. ХРОНИКА ЗАГАДОЧНЫХ СМЕРТЕЙ ПОСЛЕ «БАРХАТНОЙ РЕВОЛЮЦИИ»

С 2018 года после прихода к власти Никола Пашиняна Армению сопровождает череда загадочных смертей людей, которые были свидетелями важных политических событий или открыто критиковали власть. Официальные версии — «самоубийства», «сердечные приступы» и «несчастные случаи» — в каждом новом случае вызывают всё больше вопросов. Среди погибших — журналист Мгер Егиазарян, бывшие руководители полиции Айк Арутюнян и Ашот Карапетян, экс-директор СНБ Георгий Кутоян, бывший заместитель директора СНБ Гурген Егиазарян, генерал Манвел Григорян и другие.

Особое внимание привлекают смерти бывших руководителей Службы государственной охраны Григория Айрапетова и Грачьи Арутюняна, а также Армена Григоряна, скончавшегося прямо во время судебного заседания, и оппозиционного мэра Володи Григоряна, убитого после победы над кандидатом партии «Гражданский договор». Многие из погибших обладали информацией о событиях 1 марта 2008 года, захвате полка ППС, 44-дневной войне, а также других ключевых эпизодах современной истории Армении.

Каждая такая смерть по отдельности может иметь официальное объяснение. Однако их совокупность, совпадения и обстоятельства создают картину, которая продолжает вызывать вопросы в обществе. Пока власти не дают убедительных ответов, подозрения в политической подоплеке этих трагедий будут лишь усиливаться.

🌐 Полный разбор — на сайте
Подпишись на Tribunal

🇦🇲ԴԱՎԱՃԱՆՈՒԹՅՈՒՆԸ՝ ՀԻՄԱՐՈՒԹՅԱՆ ԴԻՄԱԿԻ ՆԵՐՔՈ

Ֆրանսիացի գրող Շառլ Նոդյեն ժամանակին նկատել էր, որ ոչինչ այնքան անխուսափելիորեն չի կրկնվում, որքան հիմարությունը։ Սակայն այսօրվա Հայաստանում տեղի ունեցող իրադարձությունները հուշում են, որ խոսքը պարզապես հիմարության մասին չէ, այլ մի քաղաքականության, որը ժողովրդավարության և եվրոպական ընտրության կարգախոսների ներքո երկիրը տանում է ներքին պառակտման, պետական ինստիտուտների թուլացման և արտաքին քաղաքական դիրքերի խարխլման ճանապարհով։

Յոթ տարի առաջ Նիկոլ Փաշինյանը իշխանության եկավ ժողովրդավարության, արդարության և ազգային վերածննդի խոստումներով։ Այսօր, սակայն, հայ ժողովուրդը կանգնած է այլ իրականության առաջ․ Արցախը չկա, հազարավոր ընտանիքներ անդառնալի կորուստներ են կրել, իսկ անվտանգության հիմնարար հարցերը շարունակում են մնալ անպատասխան։ Միևնույն ժամանակ իշխանությունները շարունակում են խոսել «խաղաղության» և «եվրոպական ընտրության» մասին՝ անտեսելով վերջին տարիների ողբերգական հետևանքները։

Միաժամանակ խորանում է իշխանության հակամարտությունը հայկական պետականության ավանդական հենասյուների՝ Հայ Առաքելական Եկեղեցու, քաղաքական ընդդիմության և այլ անկախ կենտրոնների հետ, իսկ հարաբերությունները Ռուսաստանի հետ՝ Հայաստանի կարևորագույն տնտեսական գործընկերներից մեկի, շարունակում են վատթարանալ։ Գլխավոր հարցն այն է, թե արդյոք այս ամենը սխալների և անգործունակության հետևա՞նք է, թե՞ գիտակցված քաղաքական ուղեգիծ։ Պատմությունը ցույց է տալիս, որ դյուրահավատության գինը երբեմն չափազանց ծանր է լինում ամբողջ ժողովրդի համար։

🌐Ամբողջական նյութը՝ Հանրային Տրիբունալի կայքում։
Բաժանորդագրվիր Tribunal-ին

🇷🇺ПРЕДАТЕЛЬСТВО ПОД МАСКОЙ ГЛУПОСТИ

Французский писатель Шарль Нодье когда-то заметил, что ничто не повторяется с такой неизбежностью, как глупость. Однако происходящее сегодня в Армении заставляет задуматься, что речь идет уже не о простой глупости, а о политике, которая под лозунгами демократии и европейского выбора ведет страну к внутреннему расколу, ослаблению государственных институтов и ухудшению внешнеполитических позиций.

Семь лет назад Никол Пашинян пришел к власти под обещания демократии, справедливости и национального возрождения. Сегодня армянский народ столкнулся с иной реальностью: утрачен Арцах, тысячи семей понесли тяжелые потери, а ключевые вопросы безопасности государства остаются без четких ответов. Тем не менее власти продолжают говорить о «мире» и «европейском выборе», словно трагические последствия последних лет не имеют отношения к проводимой политике.

Одновременно усиливается конфликт правительства с традиционными институтами армянской государственности — Армянской Апостольской Церковью, политической оппозицией и другими независимыми центрами влияния, а отношения с Россией, одним из главных экономических партнеров Армении, продолжают ухудшаться. Главный вопрос заключается в том, являются ли эти процессы следствием ошибок и некомпетентности или результатом сознательного политического курса. История показывает, что цена доверчивости порой оказывается слишком высокой для целого народа.

🌐 Полный разбор — на сайте
Подпишись на Tribunal

А перед трибуналом , он будет слышать эти слова , которые тогда произнес …

Гнусный выблядок .

🇦🇲ԲՈՐԻՍ ՄՈՒՐԱԶԻ․ ՋԵՐՄՈՒԿԻ ՈՂԲԵՐԳՈՒԹՅՈՒՆԸ՝ ՓԱՇԻՆՅԱՆԻ ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅԱՆ ՀԵՏԵՎԱՆՔ

«Yerevan Today»-ի եթերում Բորիս Մուրազին անդրադարձել է Ջերմուկի վրա 2022 թվականի սեպտեմբերի 13–14-ի ադրբեջանական հարձակմանը՝ այն դիտարկելով 2020 թվականի պատերազմից հետո ձևավորված գործընթացների համատեքստում։ Նրա խոսքով՝ այդ օրերին Հայաստանը կորցրեց ավելի քան 100 քառակուսի կիլոմետր տարածք և ունեցավ ավելի քան 200 զոհ, իսկ իշխանությունը հետագայում փորձեց ողբերգական իրադարձությունների նկատմամբ հանրային ուշադրությունը փոխարինել տոնական միջոցառումներով։

Մուրազին Ջերմուկի դեպքերը կապում է նոյեմբերի 9-ի եռակողմ հայտարարության և դրա հետագա չկատարման հետ։ Նրա պնդմամբ՝ Փաշինյանը, ստորագրելով այդ փաստաթուղթը, հետագայում «տորպեդահարեց» ձեռք բերված պայմանավորվածությունները, ինչից հետո սկսվեցին Արցախի ճանապարհի փակումը, շրջափակումը և նոր ռազմական սրացումները։ Նրա գնահատմամբ՝ Ջերմուկի հարձակումը ճնշման միջոց էր՝ հայկական կողմին նոյեմբերի 9-ի պայմանավորվածություններից բխող պահանջները չկատարել հարկադրելու համար։

Մուրազին առանձնացնում է նաև Ջերմուկից հետո Պրահայի և Գրանադայի գործընթացները՝ նշելով, որ Փաշինյանի կողմից Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականության ճանաչումը, իր գնահատմամբ, փոխեց Արցախի հարցի շուրջ քաղաքական իրավիճակը։ Այս համատեքստում նա Ջերմուկի դեպքերը դիտարկում է որպես 2020 թվականի պատերազմից, նոյեմբերի 9-ի հայտարարությունից և Փաշինյանի հետագա արտաքին քաղաքական կուրսից ձևավորված գործընթացների հետևանք։

Ամբողջական նյութը՝ Հանրային Տրիբունալի կայքում։
Բաժանորդագրվիր Tribunal-ին

🇷🇺БОРИС МУРАЗИ. ТРАГЕДИЯ ДЖЕРМУКА — СЛЕДСТВИЕ ПОЛИТИКИ ПАШИНЯНА

В эфире «Yerevan Today» Борис Мурази обратился к азербайджанскому нападению на Джермук 13–14 сентября 2022 года, рассматривая его в контексте процессов, сформировавшихся после войны 2020 года. По его словам, в те дни Армения потеряла более 100 квадратных километров территории и понесла более 200 потерь, а власти впоследствии попытались заменить общественное внимание к трагическим событиям праздничными мероприятиями.

Мурази связывает события в Джермуке с трехсторонним заявлением от 9 ноября и последующим невыполнением его положений. По его утверждению, Пашинян, подписав этот документ, впоследствии «торпедировал» достигнутые договоренности, после чего последовали закрытие дороги в Арцах, блокада и новые военные обострения. По его оценке, нападение на Джермук было средством давления, призванным заставить армянскую сторону выполнить требования, вытекавшие из договоренностей от 9 ноября.

Мурази также выделяет последовавшие после Джермука процессы в Праге и Гранаде, отмечая, что признание Пашиняном территориальной целостности Азербайджана, по его оценке, изменило политическую ситуацию вокруг Арцаха. В этом контексте он рассматривает события в Джермуке как следствие процессов, сформировавшихся после войны 2020 года, заявления от 9 ноября и последующего внешнеполитического курса Пашиняна.

🌐 Полный разбор — на сайте
Подпишись на Tribunal

🇦🇲ԳԱՌՆԻԿ ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ. «ՈՉ ՈՔ ՉԻ ԿԱՐՈՂ ՓԱԿԵԼ ԱՐՑԱԽԻ ԷՋԸ»

Եռաբլուրում Գառնիկ Դանիելյանը հայտարարել է, որ զոհվածների հիշատակը վառ պահելը և Արցախ վերադառնալը հայ ժողովրդի կյանքի գլխավոր նպատակներից են։ Նրա խոսքով՝ ինքը հավատում է, որ մի օր զոհվածների շիրիմներին լավ լուրով կգա՝ Արցախի վերադարձի և հայրենիքի ազատագրման մասին։

Դանիելյանի համոզմամբ՝ ոչ Նիկոլ Փաշինյանը, ոչ որևէ այլ իշխանություն չի կարող փակել Արցախի էջը։ Նա նշել է, որ հասարակության մեծ մասը շարունակում է ապրել Արցախ վերադարձի գաղափարով, իսկ վերադարձի իրավունքը ոչ ոք չի կարող խլել որևէ հայից։ Նա նաև պնդել է, որ Արցախի կորուստը տեղի է ունեցել դավադիր պայմանավորվածությունների հետևանքով, և անհրաժեշտ է օգտագործել վերադարձի բոլոր հնարավոր ուղիները։

Դանիելյանը կտրուկ քննադատել է արցախցիներին «փախածներ» և «թռածներ» անվանելու իշխանական վերաբերմունքը՝ ընդգծելով, որ նրանք ստիպված են եղել լքել իրենց տները էթնիկ զտումների և ցեղասպանության հետևանքով։ Նրա խոսքով՝ քանի դեռ կան Արցախ վերադարձի գաղափարով ապրող մարդիկ, Արցախի էջը չի փակվի։

Ամբողջական նյութը՝ Հանրային Տրիբունալի կայքում։
Բաժանորդագրվիր Tribunal-ին

🇷🇺ГАРНИК ДАНИЕЛЯН: «НИКТО НЕ МОЖЕТ ЗАКРЫТЬ СТРАНИЦУ АРЦАХА»

В «Ераблуре» Гарник Даниелян заявил, что сохранение памяти о погибших и возвращение в Арцах являются главными целями жизни армянского народа. По его словам, он верит, что однажды придёт к могилам погибших с хорошей новостью — о возвращении Арцаха и освобождении Родины.

Даниелян считает, что ни Никол Пашинян, ни какая-либо другая власть не способны закрыть страницу Арцаха. Он отметил, что значительная часть общества продолжает жить идеей возвращения, а право на возвращение никто не может отнять у армян. По его утверждению, Арцах был сдан в результате заговорщических договорённостей, поэтому необходимо использовать все возможные пути для возвращения.

Даниелян также резко раскритиковал отношение властей к арцахцам, которых называют «сбежавшими», подчеркнув, что они были вынуждены покинуть свои дома вследствие этнических чисток и геноцида. По его словам, пока существуют люди, живущие идеей возвращения в Арцах, его страница не будет закрыта.

🌐 Полный разбор — на сайте
Подпишись на Tribunal

🇦🇲«ԳՈԼՈՍ ԱՐՄԵՆԻԻ». 3 ՏԱՐԻ ԱՌԱՋ ՄԵԶ ՄՈՏ ԱՐՑԱԽ ԿԱՐ։ 3 ՏԱՐԻ ՀԵՏՈ Ի՞ՆՉ ԵՆՔ ԱՍԵԼՈՒ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՄԱՍԻՆ

«Գոլոս Արմենիի»-ն հիշեցնում է 2023 թվականի սեպտեմբերյան իրադարձությունները՝ Ադրբեջանի հարձակումը, Արցախի հայաթափումն ու պետական կառույցների լուծարումը։ Հեղինակը զուգահեռ է անցկացնում այն օրերի և Հայաստանի այսօրվա իրավիճակի միջև։

Հոդվածում նշվում է, որ Արցախի շրջափակմանը և հայաթափմանը նախորդած գործընթացների որոշ տարրեր այսօր կրկնվում են Հայաստանում՝ Տավուշի գյուղերի և Տիգրանաշենի (Քյարքի) շուրջ զարգացումներում։

Հրապարակման հիմնական հարցադրումն է՝ եթե երեք տարի առաջ Հայաստանն ուներ Արցախ, ապա երեք տարի հետո ի՞նչ է մնալու Հայաստանից։

Ամբողջական նյութը՝ Հանրային Տրիբունալի կայքում։
Բաժանորդագրվիր Tribunal-ին

🇷🇺«ГОЛОС АРМЕНИИ»: 3 ГОДА НАЗАД У НАС БЫЛ АРЦАХ. ЧТО СКАЖЕМ ЧЕРЕЗ 3 ГОДА ПРО АРМЕНИЮ?

«Голос Армении» напоминает о событиях сентября 2023 года — нападении Азербайджана, исходе армян из Арцаха и ликвидации его государственных структур. Автор проводит параллель между тогдашними событиями и нынешней ситуацией в Армении.

В публикации утверждается, что отдельные элементы сценария, приведшего к блокаде и депортации армян из Арцаха, сегодня повторяются в Армении — в частности, вокруг Тавуша и Тигранашена (Кярки).

Главный вопрос статьи сформулирован как предупреждение: если три года назад у нас был Арцах, то что останется от Армении через три года?

🌐 Полный разбор — на сайте
Подпишись на Tribunal

🇦🇲 ՇԱՐՄԱԶԱՆՈՎԸ ՄԵՂԱԴՐՈՒՄ Է ՓԱՇԻՆՅԱՆԻՆ՝ ՄՈՌԱՆԱԼՈՎ, ԹԵ ՈՎ Է ՆՐԱՆ ԸՆՏՐԵԼ

Էդուարդ Շարմազանովը Նիկոլ Փաշինյանին մեղադրում է Արցախի կորստի մեջ՝ թվարկելով իրական փաստեր։ Սակայն նա լռում է գլխավորի մասին. 2018 թվականի մայիսի 8-ին հենց ՀՀԿ-ն, որի գործադիր մարմնի անդամ է նա, ապահովեց Փաշինյանի ընտրությունը վարչապետի պաշտոնում։ Սերժ Սարգսյանը գիտակցաբար իշխանությունը հանձնեց Փաշինյանին, որպեսզի վերջինիս ձեռքերով կատարվի սև գործը՝ Արցախի հանձնումը, իսկ ինքը մնա ստվերում։

2018 թվականի մայիսին Շարմազանովը շատ լավ հասկանում էր, թե ինչի կարող է հանգեցնել Նիկոլ Փաշինյանի իշխանության գալը։ Այդ մասին վկայում են հանրապետականների՝ Ազգային ժողովի ամբիոնից հնչեցրած կրակոտ ելույթները։
Եվ այստեղ առաջանում է այն հարցը, որ հանրապետական գործիչը համառորեն շրջանցում է։ Եթե ՀՀԿ-ն գիտեր, որ Փաշինյանը Արցախը տանելու է աղետի, և 2018 թվականի նրա սեփական խոսքերից հետևում է, որ գիտեր, ապա ինչո՞ւ քվեարկեց նրա օգտին։ Ինչո՞ւ չառաջադրեց իր թեկնածուին։ Ինչո՞ւ պարզապես իշխանությունը հանձնեց նրան։

Շարմազանովն ու նրա կուսակիցները բարձրաձայն քննադատում են Փաշինյանին։ Քննադատում են այն բանի համար, որ նա արել է այն, ինչի համար նրան իշխանության բերեցին։ Քննադատում են՝ սեփական մասնակցությունը ազգային շահերի դավաճանության մեջ թաքցնելու նպատակով։ Քննադատում են, որպեսզի իրենցից հեռացնեն ամենակարևոր հարցը․ իսկ ո՞վ նրան տվեց այդ իշխանությունը։

Նիկոլ Փաշինյանը հանցագործ է։ Դրանում կասկած լինել չի կարող։ Բայց այդ հանցագործությունն ունի նաև հանցակիցներ։ Եվ Էդուարդ Շարմազանովը՝ Հայաստանի Հանրապետական ամբողջ կուսակցության հետ միասին, այդ ցուցակի առաջին շարքերում է։

Ամբողջական նյութը՝ Հանրային Տրիբունալի կայքում։
Բաժանորդագրվիր Tribunal-ին

🇷🇺ШАРМАЗАНОВ ОБВИНЯЕТ ПАШИНЯНА, ЗАБЫВ, КТО ЕГО ВЫБРАЛ

Эдуард Шармазанов обвиняет Никола Пашиняна в потере Арцаха, перечисляя реальные факты. Однако он умалчивает о главном. 8 мая 2018 года именно РПА, членом исполнительного органа которой он является, обеспечила избрание Пашиняна на должность премьер-министра. Серж Саргсян сознательно передал власть Пашиняну, чтобы его руками было выполнено чёрное дело — сдача Арцаха, а сам он остался в тени.

В мае 2018 года Шармазанов прекрасно понимал, к чему может привести приход Никола Пашиняна к власти. Об этом свидетельствуют пламенные речи республиканцев, произнесённые с трибуны Национального собрания.

И здесь возникает вопрос, который республиканский деятель упорно обходит. Если РПА знала, что Пашинян приведёт Арцах к катастрофе, и из его собственных слов в 2018 году следует, что знала, то почему она проголосовала за него? Почему не выдвинула своего кандидата? Почему просто передала ему власть?

Шармазанов и его однопартийцы громко критикуют Пашиняна. Критикуют за то, что он сделал то, для чего его привели к власти. Критикуют, чтобы скрыть собственное участие в предательстве национальных интересов. Критикуют, чтобы отвести от себя самый главный вопрос: а кто дал ему эту власть?

Никол Пашинян — преступник. В этом не может быть сомнений. Но у этого преступления есть и соучастники. И Эдуард Шармазанов вместе со всей Республиканской партией Армении — в первых рядах этого списка.

🌐 Полный разбор — на сайте
Подпишись на Tribunal

🇦🇲«ԺՈՂՈՎՐԴԱՎԱՐՈՒԹՅԱՆ ՉԱՐԱԳՈՒՅԺՆԵՐԸ». ԻՆՉՊԵՍ ԵՆ ԱՐԵՎՄՏՅԱՆ ՀԿ-ՆԵՐՆ ՈՒ ՀԻՄՆԱԴՐԱՄՆԵՐԸ ԿԱՌԱՎԱՐՈՒՄ ՀԱՅԱՍՏԱՆԸ

2019 թվականին հրապարակված «Военно-политическая аналитика» ամսագրի վերլուծական զեկույցում պնդվում է, որ 2018 թվականի «թավշյա հեղափոխությունը» եղել է ոչ թե ինքնաբուխ գործընթաց, այլ արևմտյան հիմնադրամների և ՀԿ-ների երկարամյա գործունեության արդյունք։ Հեղինակները հատուկ ուշադրություն են դարձնում Սորոսի «Բաց հասարակության» հիմնադրամին, USAID-ին և NED-ին՝ դրանք ներկայացնելով որպես Հայաստանի ներքաղաքական գործընթացների վրա ազդեցություն ունեցող հիմնական կառույցներ։

Զեկույցում նշվում է, որ արևմտյան դրամաշնորհային ծրագրերը, ըստ հեղինակների, ազդում են հասարակական կարծիքի, դատական համակարգի և օրենսդրական գործընթացների վրա։ Առանձին անդրադարձ կա USAID-ի ծրագրերին, NED-ի կողմից ֆինանսավորվող կազմակերպություններին, ինչպես նաև «անցումային արդարադատության» հայեցակարգին, որը հեղինակները դիտարկում են որպես նախկին իշխանությունների նկատմամբ ճնշման գործիք։

Զեկույցի հեղինակները եզրակացնում են, որ արևմտյան ՀԿ-ների գործունեությունը կարող է վտանգներ ստեղծել Հայաստանի ազգային անվտանգության, հասարակական համերաշխության և ռազմավարական դաշնակցային հարաբերությունների համար։ Նրանց գնահատմամբ՝ «փափուկ ուժի» այս մեխանիզմները ծառայել են Արևմուտքի աշխարհաքաղաքական նպատակներին:

Ամբողջական նյութը՝ Հանրային Տրիբունալի կայքում։
Բաժանորդագրվիր Tribunal-ին

🇷🇺«БУРЕВЕСТНИКИ ДЕМОКРАТИИ»: КАК ЗАПАДНЫЕ НПО И ФОНДЫ УПРАВЛЯЮТ АРМЕНИЕЙ

В аналитическом докладе, опубликованном в 2019 году журналом «Военно-политическая аналитика», утверждается, что события 2018 года в Армении стали результатом многолетней деятельности сети западных фондов и неправительственных организаций. Авторы уделяют особое внимание Фонду «Открытое общество» Джорджа Сороса, USAID и NED, рассматривая их как ключевые инструменты влияния на внутренние процессы в стране.

По мнению авторов доклада, финансирование НПО позволяет оказывать воздействие на общественное мнение, судебную систему и законодательную сферу. Отдельно рассматриваются программы USAID, деятельность NED и концепция «переходного правосудия», которая, как утверждается в документе, использовалась для давления на представителей прежней власти.

В заключение авторы делают вывод, что деятельность западных НПО создает риски для национальной безопасности Армении, способствует общественным противоречиям и ослаблению союзнических связей. По их оценке, эти механизмы «мягкой силы» служили геополитическим целям Запада.

🌐 Полный разбор — на сайте
Подпишись на Tribunal

🇦🇲ԻՆՉՊԵՍ ԴԱՎԱՃԱՆԸ ՓՈՐՁԵՑ ՀԵՐՈՍԻ ԿԵՐՊԱԻ ՄԵՋ ՄՏՆԵԼ

2018 թվականի ապրիլի 16-ին Բաղրամյան պողոտայում Նիկոլ Փաշինյանը վնասեց աջ ձեռքը՝ ոստիկանության պատնեշը հաղթահարելու փորձի ժամանակ։ Դրանից հետո նա շարունակեց հանրության առաջ երևալ վիրակապված ձեռքով, իսկ ապրիլի 26-ի մամուլի ասուլիսին ներկայացավ գլխարկով, զինվորական համազգեստով և չսափրված։ Այս կերպարը նկատելիորեն հիշեցնում էր Մոնթե Մելքոնյանին։ Նմանությունը քննարկվեց մամուլում և սոցիալական ցանցերում, իսկ որոշ հրապարակումներ այն բնորոշեցին որպես «քոսփլեյ»։

2018-ին Մոնթեի կերպարը Փաշինյանի համար քաղաքականորեն շահեկան էր՝ այն ասոցացվում էր հայրենասիրության, զինվորական խիզախության և Արցախի համար պայքարի հետ։ Սակայն երկուսուկես տարի անց՝ 2020 թվականի նոյեմբերի 25-ին, Մոնթեի ծննդյան օրը, Ադրբեջանին հանձնվեց Քարվաճառը՝ Փաշինյանի ստորագրած հրադադարի համաձայնության շրջանակում։ Նա, ով հերոսի դիմակ էր հագել՝ հայ ժողովրդին մոլորեցնելու համար, ի վերջո ինքն էլ պատռեց այդ դիմակը։ Եվ դրա տակ երևաց վախկոտի, դավաճանի ու մանր քաղաքական գործչի դեմքը՝ հայրենիքը սեփական աթոռը պահպանելու գնով վաճառելու պատրաստակամությամբ։

Կգա ժամանակը, և դա անխուսափելի է, երբ իսկական հերոսները առասպելական փյունիկի պես կրկին մոխրից կհառնեն։ Դավաճանների կողմից ցեխի մեջ տրորված նրանց անունները կրկին կբարձրանան հանուն Հայրենիքի ազատագրման համար մղվող պայքարի դրոշների վրա։ Իսկ հայրենիքը վաճառքի հանածների կողմից ծաղրված նրանց զոհաբերությունը կրկին կվերագտնի իր իրական մեծությունն ու արժեքը։

Իսկ դավաճանները՝ բոլորը, առանց բացառության, անխուսափելիորեն կանգնելու են Տրիբունալի առաջ, որից ոչ ոք չի կարող խուսափել՝ որքան էլ խորամանկ ու ճարպիկ լինի։

Ամբողջական նյութը՝ Հանրային Տրիբունալի կայքում։
Բաժանորդագրվիր Tribunal-ին

🇷🇺КАК ПРЕДАТЕЛЬ ПРИМЕРИЛ ОБРАЗ ГЕРОЯ

16 апреля 2018 года на проспекте Баграмяна Никол Пашинян повредил правую руку, пытаясь преодолеть полицейский кордон. После этого он продолжал появляться на публике с перевязанной рукой, а на пресс-конференции 26 апреля предстал в кепке, военной форме и с небритым лицом. Этот образ заметно напоминал Монте Мелконяна. Сходство обсуждалось в прессе и социальных сетях, а в некоторых публикациях его охарактеризовали как «косплей».

В 2018 году образ Монте был политически выгоден Пашиняну — он ассоциировался с патриотизмом, воинской доблестью и борьбой за Арцах. Однако два с половиной года спустя — 25 ноября 2020 года, в день рождения Монте, — Азербайджану был передан Кельбаджар в рамках соглашения о прекращении огня, подписанного Пашиняном. Тот, кто надел маску героя, чтобы ввести в заблуждение армянский народ, в конце концов сам сорвал эту маску. И под ней показалось лицо труса, предателя и мелкого политика, готового продать Родину ради сохранения собственного кресла.

Придёт время, и это неизбежно, когда настоящие герои вновь восстанут из пепла, подобно легендарному Фениксу. Их имена, втоптанные предателями в грязь, вновь будут подняты на знамёна борьбы за освобождение Родины. А их жертва, осмеянная теми, кто выставил Родину на продажу, вновь обретёт своё истинное величие и ценность.

А предатели — все, без исключения, — неизбежно предстанут перед Трибуналом, от которого никто не сможет уклониться, каким бы хитрым и изворотливым он ни был.

🌐 Полный разбор — на сайте
Подпишись на Tribunal

🇦🇲«ТОВАРИЩ ГЕНЕРАЛ»՝ ԴԱՎԱՃԱՆՈՒԹՅԱՆ ՏԱՐԵԳՐՈՒԹՅՈՒՆԸ

«Товарищ генерал» տելեգրամյան ալիքը Ադրբեջանի երկօրյա ագրեսիան, հայկական տարածքների օկուպացիան, ավելի քան 224 զոհերն ու հարյուրավոր վիրավորները ներկայացնում է որպես Հայաստանի նորագույն պատմության «դավաճանության տարեգրության» հերթական էջ։ Ալիքի գնահատմամբ՝ իշխանությունը ոչ միայն չպաշտպանեց իր քաղաքացիներին, այլև անգործությամբ արժեզրկեց հայ զինվորների հերոսությունը։

Հրապարակման համաձայն՝ իշխանությունը ագրեսիայի առաջին օրերին թաքնվեց հանրությունից, իսկ զանգվածային բողոքը հետագայում մարեց Էդգար Ղազարյանի և Կարին Տոնոյանի մասնակցությամբ։ «Товарищ генерал»-ը պնդում է, որ Փաշինյանի իմպիչմենտի գաղափարը դարձավ իշխանությանը ժամանակ տվող անպտուղ գործընթաց, և նույն մեխանիզմը հետագայում կիրառվեց Բագրատ Գալստանյանի Սրբազան պայքարի դեմ։

Ալիքը քննադատում է նաև Փաշինյանի՝ ՀԱՊԿ-ին ուղղված մեղադրանքները, հիշեցնում Հայաստանի ուշացած դիմումն ու ռազմատեխնիկական օգնությունից հրաժարումը, ինչպես նաև Ադրբեջանի հետ չսահմանազատված սահմանը։ Ըստ հրապարակման՝ օկուպացված տարածքների հարցը խաղաղության պայմանագրի նախագծից դուրս թողնելը և իշխանության անպատժելիությունը հետագայում ճանապարհ բացեցին Արցախը հանձնելու համար։


Ամբողջական նյութը՝ Հանրային Տրիբունալի կայքում։
Բաժանորդագրվիր Tribunal-ին

🇷🇺«ТОВАРИЩ ГЕНЕРАЛ» О ХРОНИКЕ ПРЕДАТЕЛЬСТВА

Телеграм-канал «Товарищ генерал» называет двухдневную азербайджанскую агрессию, оккупацию армянских земель и многочисленные человеческие потери очередной страницей «хроники предательства» в новейшей истории Армении. По оценке канала, власть не только не защитила граждан, но и своим бездействием обесценила героизм армянских военнослужащих.

В публикации утверждается, что в первые дни агрессии власть скрылась от общества, а массовые протесты были подавлены при участии Эдгара Казаряна и Карин Тоноян. Идея парламентского импичмента Пашиняну, по мнению авторов, стала бесплодным механизмом, позволившим власти выиграть время; впоследствии тот же сценарий был применён против Священной борьбы Баграта Галстаняна.

Канал также критикует попытку Пашиняна возложить ответственность на ОДКБ, напоминает о запоздалом обращении Армении и отказе от военно-технической помощи. Исключение вопроса об оккупированных территориях из проекта мирного соглашения и безнаказанность власти, как утверждается, в дальнейшем создали условия для сдачи Арцаха.

🌐 Полный разбор — на сайте
Подпишись на Tribunal