ترجمان علوم انسانى

🎯 شری ترکل: آسیب‌های چت‌بات‌ها آن‌قدر روشن است که همین حالا باید کاری کرد

♦️شری ترکل، آتلانتیک — این‌طور که پیداست دوران حساب‌کشی از شبکه‌های اجتماعی فرا رسیده است؛ شرکت مِتا با قبول پرداخت ۱۷.۱ میلیارد دلار غرامت به ۴۷ ایالت و پذیرش اِعمال محدودیت‌های تازه برای کاربران کم‌سن‌وسال در اینستاگرام و فیس‌بوک، تلویحاً بخشی از مسئولیت خود را در قبال ساخت محصولی که به کودکان آسیب می‌رسانَد پذیرفته است.

♦️بااین‌حال، حتی در این شرایط که بسیاری از والدین و معلمان بابت وضع این محدودیت‌های جدید برای حضورِ نوجوانان در شبکه‌های اجتماعی خوشحال‌اند، باید فکری به حال تهدید جدی‌تری کنند: چت‌بات‌های هوش مصنوعی؛ ابزارهایی که سلامت عاطفی کودکان را به‌مراتب بیشتر از شبکه‌های اجتماعی تهدید می‌کنند.

♦️چت‌بات‌ها از خودشان تصویر یک دوست همیشگی را ارائه می‌کنند؛ دوستی که همیشه در دسترس است، همواره تأییدتان می‌کند و در هیچ موقعیتی شما را قضاوت نخواهد کرد. کدام انسان است که بتواند چنین کیفیتی از رابطه را در اختیارتان بگذارد؛ و از قضا درست همین ویژگی‌ است که آن‌ها را به‌شدت خطرناک و آسیب‌زا می‌کند، به‌ویژه برای نوجوانان.

♦️جریمۀ شرکت متا وقتی نهایی شد که شبکه‌های اجتماعی اثرات ناگوار و مخرب خود را به جامعه وارد کرده‌اند. و حالا سیاست‌گذاران حق ندارند یک دهۀ دیگر منتظر بمانند تا شواهد آسیب‌زابودن چت‌بات‌ها را جمع‌آوری کنند، شواهدی که همین امروز هم برای ما آشکار است؛ روابط صمیمی با چت‌بات‌ها ارتباطات واقعیِ نوجوانان با والدین، دوستان و افراد جامعه را تضعیف و تخریب می‌کند. و ما باید همین امروز ترمز این فناوری را بکشیم و قواعدش را تغییر دهیم.

🔗 آنچه خواندید برگرفته از مطلب «The Original Sin of AI» نوشتۀ شری ترکل است که در تاریخ ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۶ در آتلانتیک منتشر شده است.

@tarjomaanweb

@tarjomaanweb👇

🎯 خیره‌شدن مدام به چهرهٔ خودمان دارد ذهنمان را از کار می‌اندازد

♦️کاترین شنون، نیویورک‌تایمز — همه چیز عجیب است؛ از خانه‌‎هایمان کار می‌کنیم، معاشرتمان آنلاین شده و زندگی خصوصی‌مان به شکل فزاینده‌ای عمومی است. آدم‌ها برای دیده‌شدن ادای برندها را درمی‌آورند و برندها هم برای فروش بهتر ادای انسان‌ها را درمی‌آروند. و ما تا مرز فروپاشی بدن‌هایمان را برای نمایشِ بیشتر «بهینه‌سازی» می‌کنیم. اما پارادوکس ماجرا اینجاست که هرچه بیشتر دربارهٔ خودمان می‌دانیم، احساس ناامنی بیشتری می‌کنیم.

♦️چه بخواهیم و چه نخواهیم، مدام با تصویرِ خودمان روبه‌رو می‌شویم: در گوشی‌هایمان، در دوربین سلفی، در فضاهای عمومی، آینه‌های اتاق پرو، پروفایل‌های شبکه‌های اجتماعی، تماس‌های زوم و فیس‌تایم، و حتی در زنگ‌های هوشمند درب خانه. و نگاهمان به این تصاویر -چه در آینه‌ها و چه در فضای مجازی- مثل یک «سپرِ روانی» است؛ چیزی که به ما هویت می‌دهد، از شهرتمان محافظت می‌کند و باعث می‌شود درک منسجم و یکپارچه‌ای از خودمان داشته باشیم.

♦️اما ماجرا دقیقاً برعکس است: هرچه بیشتر سعی می‌کنیم خودمان را با تکرار، با دیدن دوباره ‌و‌ دوبارۀ تصویرمان، با نگاهِ مرتب به خودمان و با پست گذاشتن در شبکه‌های اجتماعی تثبیت کنیم، بیشتر احساس شکنندگی و عجیب‌بودن می‌کنیم.

♦️به قول کریستوفر لش، تاریخ‌دان برجسته، «جهان برای آدم‌های خودشیفته چیزی جز آینه نیست». بعد از ۵۰ سال، این جمله هنوز هم درست است، اما به باورم نمی‌تواند عمق بحران روانی‌ای را که امروز با آن روبه‌رو هستیم به‌خوبی نشان دهد. این «تالار آینه‌ها» که در هر موقعیتی ما را احاطه کرده چیزی تاریک و ناخوشایند را در درونمان بیدار می‌کند.

♦️این یک تلۀ معنوی است که در آن خیال جای واقعیت را می‌گیرد: ما تصویر خیالیِ خودمان را به واقعیت دیگران ترجیح می‌دهیم و فناوری، این تله را برایمان پهن و مهیا کرده است. هرچه بیشتر در دنیای مجازی غرق می‌شویم و هرچه بیشتر با فانتزی «همزادهای دیجیتالی»‌مان همذات‌پنداری می‌کنیم، بیشتر از خودمان انسانیت‌زدایی می‌کنیم؛ و وقتی کار به اینجا برسد، بدون شک انسانیت‌زدایی از دیگران هم برایمان ساده‌تر می‌شود.

🔗 آنچه خواندید برگرفته از مطلب «All This Staring at Our Faces Is Messing With Our Heads» نوشتۀ کاترین شنون است که در تاریخ ۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۶ در نیویورک‌تایمز منتشر شده است.

@tarjomaanweb

@tarjomaanweb👇

🎯 فقط کسی با زندگی آمریکایی مخالف است که مغزش را شست‌و‌شو داده باشند!

📌چگونه ممکن است کسی بخواهد با شیوۀ زندگی آمریکایی مخالفت کند؟ از نظر اغلب آمریکایی‌ها، چنین چیزی فقط وقتی ممکن است که مغزِ آن آدم را شست‌و‌شو داده باشند. بدین‌ترتیب، از زمان جنگ جهانی دوم، به‌طور مداوم با گروه‌های مختلفی مواجه می‌شویم که شست‌و‌شوی مغزی شده‌اند و، ازقضا، نقطۀ اشتراکشان دشمنی با آمریکاست. این اسطوره چه فایده‌ای برای آمریکا داشته است؟

📌 برگرفته از مطلب «تاریخ شست‌وشوی مغزی» که در وب‌سایت ترجمان منتشر شده است.


🎬 تدوینگر: علی حاجی سالم
🎤 گوینده: رضا مداح
© کاری از ترجمان علوم انسانی
📍لید را ببینید و به دوستانتان معرفی کنید.
🔗 مشاهده در آپارات:
https://B2n.ir/hz8131

لید | در جست‌وجوی نقشه‌های ذهنی

@tarjomaanweb

🎯 چاپخانه‌ای که هنوز به شیوۀ گوتنبرگ کتاب چاپ می‌کند

♦️ یکی از محبوب‌ترین شرکت‌ها از نظر نیکوکاران و نوآوران فناوری در سان‌فرانسیسکو، در عین حال کهنه‌سبک‌ترین نهاد این شهر هم به‌شمار می‌رود: «آریون پرس». این چاپخانه کتاب‌ها را دقیقاً به همان شیوه‌ای تولید می‌کند که یوهانس گوتنبرگ ۶۰۰ سال پیش انجام می‌داد؛ یعنی با ریخته‌گریِ حروف و اعداد از آلیاژِ سرب، آنتیموان و قلع.

♦️این مؤسسۀ غیرانتفاعی و تمام‌سفارشی، در شهری که سرعت پردازش رایانه‌هایش را با نانوثانیه اندازه می‌گیرند، بیش از هر جای دیگری وصلۀ ناجور به نظر می‌رسد. آریون معمولاً در هر سال فقط سه کتاب چاپ می‌کند و برای مشترکانش می‌فرستد: با حق اشتراک سالانۀ ۳۵۰۰ دلار برای نسخه‌های «چاپ فاخر» و ۱۰۰۰۰ دلار برای نسخه‌های «فوق‌لوکس»؛ تک‌جلد این کتاب‌ها هم بین ۱۰۰۰ تا ۴۰۰۰ دلار قیمت دارد. با این همه، کار و بار این مؤسسه حسابی سکه است. سال گذشته، برای نخستین‌بار در تاریخ ۵۲ ساله‌اش، تمام اشتراک‌های سالانه‌اش پیش‌فروش شد؛ بودجۀ آن از کمتر از یک میلیون دلار در سال ۲۰۲۰ به ۵ میلیون دلار جهش یافته و شمار کارکنانش هم از ۶ نفر به ۱۶ نفر رسیده است.

♦️لورن پاول جابز، میلیاردر و بنیان‌گذار شرکت سرمایه‌گذاری و اثرگذاری اجتماعیِ «امرسون کالکتیو»، می‌گوید: «آریون پرس یک گنجینۀ ملی است؛ آن سنتِ صنعتگری را زنده نگه می‌دارد که یادآور ارزش ماندگار ساختن یک چیز با وسواس و دقت است». امرسون کالکتیو یکی از حامیان مالی پروژۀ «اعلامیه: انجیلِ مدنی» بود؛ مجموعه‌ای از جستارها و شعرها که این تابستان پیرامون اعلامیۀ استقلال آمریکا به قلم چهره‌های نامی چون جرالدین بروکس رمان‌نویس، جیل لپور تاریخ‌دان و والتر آیزاکسون زندگی‌نامه‌نویس از چاپ بیرون آمد. از نسخۀ چاپ فاخر آن تنها ۲۵۰ شماره چاپ شد؛ هر نسخه‌ ۳۰۰۰ دلار.

♦️این قیمت‌های سرسام‌آور، بازتاب حجم مهیب کار دستی در این مؤسسه است: دستگاه‌های ریخته‌گری مونوتایپ، حروف و اعداد و نشانه‌ها را از آلیاژ سربی می‌سازند که تا ۶۸۰ درجۀ فارنهایت داغ شده است. سپس این حروف در قابی به نام «چیس» جاگیر شده، با مرکب آغشته می‌شوند و روی ورق‌های کاغذ چاپ می‌خورند. صفحات نیز -یا با دست یا با ماشینِ دوختِ «اسمیت»- با نخ به هم دوخته می‌شوند.

🔗 آنچه خواندید برگرفته از مطلب «This Vintage Printing Press Has Become a Darling of Silicon Valley» نوشتۀ الکساندر نظریان است که در تاریخ ۴ سپتامبر ۲۰۲۶ در وال‌استریت‌ژورنال منتشر شده است.

@tarjomaanweb

@tarjomaanweb👇

🎯 آیا داریم حرف‌زدن را از دست می‌دهیم؟
—هر سال کمتر با هم حرف می‌زنیم؛ دانشمندان نگران تأثیر این روند بر مغز هستند

♦️ آریانا یون‌جونگ چا، واشینگتن‌پست — شوخی‌های بین‌نسلی وقتی می‌گیرند که دست روی یک حقیقت تلخ بگذارند؛ درست مثل شوخی‌کردن با «نگاه خیرهٔ نسل زد»، یعنی همان نگاه سرد و بی‌روح جوانان و نوجوانان. این شوخی به واقعیتی اشاره دارد: ما واقعاً کمتر با هم حرف می‌زنیم. تحقیقی تازه نشان می‌دهد که بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۹، تعداد کلماتی که مردم در طول روز به زبان می‌آورند ۲۸ درصد کاهش یافته و این کاهش به‌ویژه در میان جوانان زیر ۲۵ سال چشمگیرتر بوده است.

♦️ تحلیل اخیر نشان می‌دهد که آمریکایی‌ها و مردم چندین کشور دیگر، با گذشت هر سال، حدود ۳۰۰ کلمه کمتر در روز حرف می‌زنند؛ یعنی معادل حدود ۲ تا ۳ دقیقه مکالمۀ کمتر در روز. این یافته پرسشی اساسی دربارهٔ تأثیر گوشی‌های هوشمند، دورکاری و سایر فناوری‌هایی ایجاد می‌کند که حالا بخش بزرگی از تعاملات روزمرهٔ ما را بدون نیاز به باز کردن دهان ممکن کرده‌اند.

♦️در طول تاریخ، «حرف‌زدن» صرفاً وسیله‌ای برای ارتباط نبود، بلکه روش پیش‌فرض زندگی‌کردن بود. خرید کردن، پیدا کردن آدرس، آشنا شدن با یک غریبه، همکاری در محل کار و حتی حفظ دوستی‌ها، همگی نیازمند گفت‌وگوی رودررو بودند. اما حالا، در بسیاری از حوزه‌های زندگی، «حرف‌زدن» به گزینه‌ای اختیاری بدل شده است.

♦️مسئله فقط کمتر حرف زدن نیست؛ ما در واقع زمان کمتری را با هم می‌گذرانیم. دهه‌ها تحقیق نشان داده‌اند که ارتباطات اجتماعی و تحریک ذهنی، کلید سلامت مغز هستند و انزوا می‌تواند پیامدهای ناگواری به همراه داشته باشد. البته سفارش غذا از طریق یک نمایشگر لمسی به‌معنای ابتلا به زوال عقل نیست، اما کاهش گفت‌وگوهای عادی در جامعه می‌تواند بخشی از دگرگونی بزرگ‌تری باشد که در آن، مغز ما دیگر مثل گذشته از طریق تعامل با دیگران به چالش کشیده نمی‌شود.

♦️اگر این مطلب برایتان مفید بود، با ارسال آن برای دوستانتان به انتشار بیشتر آن کمک کنید.

🔗 آنچه خواندید برگرفته از مطلب «The ‘Gen Z stare’ — and the decline of saying things out loud» نوشتۀ آریانا یون‌جونگ چا است که در تاریخ ۴ سپتامبر ۲۰۲۶ در واشینگتن‌پست منتشر شده است.

@tarjomaanweb

@tarjomaanweb👇

🎯 نگاهی از درون به انقلاب رباتیک چین

♦️ این روزها بحث‌های فراوانی دربارۀ تأثیر عظیم هوش مصنوعی بر نوشتن، تحقیقات دانشگاهی و تعاملات انسانی در جریان است. بااین‌حال، صنعتگران دنیای ربات‌ها، دلمشغول چیز دیگری هستند: اگر مدل‌های هوش مصنوعی می‌توانند با دریافت داده‌های کلان، در نوشتن یا تعامل ماهر شوند، آیا می‌توانند با دریافت داده‌های حرکتی کافی، انجام حرکات فیزیکی را هم یاد بگیرند و در آن‌ها مهارت پیدا کنند؟ این موضوع مبنای تلاش‌های گستردۀ ربات‌سازهای امروزی چین است. کسانی که می‌خواهند به شیوۀ خودشان، کارگران جهان را آزاد -یا حذف- کنند.

♦️ چن لیانگ، مؤسس گوچی رباتیکس، ربات‌هایی می‌سازد که برای بسیاری از بهترین خودروسازهای چینی، ازجمله بی‌وای‌دی و نیو، چرخ و داشبورد و پنجره نصب می‌کنند.

♦️ چن دست روی بخش مشخصی از تولید گذاشته است که تا امروز، حضور ربات‌ها در آن حداقلی بوده است: بخش «مونتاژ نهایی» در صنایع خودروسازی؛ جایی که امروزه میلیون‌ها کارگر بخش‌های مختلف خودرو را روی هم سوار می‌کنند تا محصول نهایی شود. لیانگ در صدد است با ترکیب قابلیت‌های هوش مصنوعی و پیشرفت‌های رباتیک، تحولی در این زمینه به وجود بیاورد. او البته در این مسیر تنها نیست. دولت چین، سرمایه‌گذاری‌های عظیمی در این زمینه کرده است. بودجۀ دولت چین برای توسعۀ صنایع راهبردی، فقط در سال ۲۰۲۵ بالغ بر ۱۰۰ میلیارد پوند بوده است.

♦️ در حال حاضر بیش از ۱۴۰ شرکت چینی در تلاش‌اند ربات‌های انسان‌نما بسازند. در ماه فوریه برخی از شرکت‌های پیشتاز محصولات جدیدشان را در مراسمی دولتی به نمایش گذاشتند، نمایش پرشکوهی که کم از جشن آغاز سال نداشت.

♦️ پیام چین به جهان روشن است: «ربات‌ها در راهند و سازنده‌شان چین خواهد بود!» در واقع، یکی از تناقضات تلاش دولت ترامپ برای احیای تولید صنعتی در آمریکا این است که بخش زیادی از ماشین‌آلات موردنیاز برای عظمت دوبارۀ آمریکا از همان کشوری می‌آید که رقابت با آن، انگیزۀ این احیای صنعتی در آمریکا را ایجاد کرده است. اکنون چین سالانه بیش از نصف ربات‌های کارگر جدید در کارخانه‌های جهان را تأمین می‌کند. و کارخانه‌های آمریکایی، یکی از بزرگترین مشتریان ربات‌های پیشرفته و ارزان چینی به شمار می‌روند.

♦️ چانگ چی، روزنامه‌نگاری چینی‌تبار ساکن آمریکا، می‌نویسد: راز پیشرفت خیره‌کنندۀ چین در این زمینه، انتخاب راهبردهای کم‌زرق‌و‌برق، بهینه و ارزان است.

♦️آیندۀ قابل‌تصور این است که ایالات‌متحده در توسعۀ فناوری ربات‌های انسان‌نمایِ عمومی پیشتاز باشد، و چین ربات‌های ارزان و قابل‌اعتمادی تولید کند که هر کدام یک کار خاص را بسیار خوب انجام می‌دهند. ممکن است آمریکا نهایتاً رباتی بسازد که بتواند هم چمن خانه را بزند، هم سگ را به گردش ببرد و هم در مراقبت از کودکان کمک کند، اما تا آن زمان، احتمالاً سه ربات چینی ارزان خریده باشید که هر کدام یکی از آن کارها را انجام دهند. در هر صورت، باید منتظر آینده‌ای متفاوت از امروز باشیم.

🔗 آنچه خواندید برگرفته از گزارش «ربات‌های انسان‌نمای خودمختار چقدر به واقعیت نزدیک شده‌اند؟» نوشتهٔ چانگ چی است که متن کامل آن در شمارهٔ ۳۸ مجلهٔ ترجمان منتشر شده است.

@tarjomaan

@tarjomaanweb👇

🎯 ورود به حساب کاربری هیچ‌وقت قرار نبود این‌قدر پیچیده شود
— جهنمِ رمزهای عبور

♦️ویل اورموس، آتلانتیک — این اواخر، فرایند دسترسی به اپلیکیشن‌ها و وب‌سایت‌ها به چیزی سرگیجه‌آور تبدیل شده. یکی از همکارانم اخیراً درد دل می‌کرد که «توی جهنم رمزهای عبورم. هر بار که می‌خواهم وارد حسابی بشم، انگار دارم بخت‌آزمایی می‌کنم». مشکل فقط تعداد سرسام‌آور حساب‌های دیجیتال نیست که هرکدام به رمز عبور مخصوص خودشان نیاز دارند، مشکل، انباشت راه‌حل‌هایی است که برای حل این مشکل به وجود آمده‌اند: نرم‌افزارهایی که رمزها را به خاطر می‌سپارند، کدهای شش‌رقمی‌ای که به تلفنتان فرستاده می‌شوند، اپلیکیشن‌های احراز هویت و «کلیدهای عبور».

♦️در دههٔ ۱۹۹۰، اگر رمز عبورتان را فراموش می‌کردید، گاهی باید یک نامه می‌فرستادید و یک یا دو هفته منتظر می‌ماندید تا رمز عبور جدید را برایتان پست کنند. در اوایل دههٔ ۲۰۱۰، هکرها یاد گرفتند انبوه عظیمی از اطلاعات ورودی کاربران را بدزدند و سپس همان اطلاعات را در سرویس‌های دیگر دوباره به کار ببرند و هویت افراد را سرقت کنند. از آن موقع اوضاع به‌تدریج از کنترل خارج شد؛ سرویس‌ها شروع کردند به الزام کاربران به استفاده از رمزهای عبور منحصربه‌فرد و پیچیده، با قواعد و الزامات گاه کاملاً دل‌بخواهی.

♦️کارشناسان امنیت سایبری می‌گویند آینده از آنِ «کلیدهای عبور» است؛ ورود به اپلیکیشن‌ها یا وب‌سایت‌ها با اسکن چهره یا اثر انگشت. وقتی درست کار کنند، هم بی‌دردسرند و هم امن. اما آن آینده هنوز از راه نرسیده است و در زمان حال، کلیدهای عبور خودشان به لایهٔ تازه‌ای از سردرگمی و کلافگی تبدیل شده‌اند.

♦️ممکن است این آشفتگی پیش از آنکه بهتر شود، حتی پیچیده‌تر هم بشود. تلاش‌های هکری در حال افزایش‌اند، زیرا تبهکاران از ابزارهای هوش مصنوعی استفاده می‌کنند. شرکت‌ها لایه‌های امنیتی بیشتری اضافه می‌کنند که ورود به حساب‌ها را دشوارتر می‌کند و هم‌زمان از کاربران می‌خواهند که به استفاده از کلیدهای عبور روی بیاورند. از جنبهٔ مثبت ماجرا، شاید آیندهٔ بی‌دردسرِ احراز هویت بیومتریک واقعاً در دسترس باشد و تمام دردسرهای ورود به حساب‌هایمان به‌زودی به پایان برسد.

🔗 آنچه خواندید برگرفته از مطلب «Logging In Was Never Supposed to Be This Complicated» نوشتۀ ویل اورموس است که در تاریخ ۲۴ اوت ۲۰۲۶ در آتلانتیک منتشر شده است.

@tarjomaanweb

@tarjomaanweb👇

🎯 نویسندگان دست به هر کاری می‌زنند تا ثابت کنند از هوش مصنوعی استفاده نکرده‌اند

♦️ازآنجاکه نوشته‌های تولیدشده توسط هوش مصنوعی اینترنت را پر کرده است، افراد بیشتری سعی می‌کنند تشخیص دهند کدام تولیدکنندگان محتوا از این ابزارها برای تولید نوشته استفاده می‌کنند. یک‌جور آزمون تورینگ برعکس. این یعنی نویسندگانی که تمام آثار خود را شخصاً می‌نویسند -و همچنین افرادی که تأیید می‌کنند از چت‌بات‌ها کمک گرفته‌اند- سعی دارند بر چیزی مسلط شوند که قبلاً هرگز نگران آن نبوده‌اند: چگونه طبیعی و انسانی به نظر برسند.

♦️سارا سوزوکی هاروارد، نویسنده‌ای حرفه‌ای، می‌گوید ذاتاً به نثر بیش از حد پرشور گرایش ندارد، اما این روزها از روال عادی خودش خارج شده است. هاروارد، کپی‌رایتر ۳۲ساله اهل بروکلین، درمورد پست‌ها و مقالاتش گفت «من از زبانی به شدت غیررسمی استفاده می‌کنم، مثلاً ’آره والّا‘، یا کلی علامت تعجب می‌گذارم. انجام این کار احساس خیلی بدی به من می‌دهد، اما این کاری است که برای طبیعی به‌نظر‌رسیدن باید انجام داد».

♦️بحث و جنجال دربارۀ استفادۀ نویسندگان از هوش مصنوعی مرتباً به تیتر خبرها راه پیدا کرده است. مدارس و معلمان نیز از نرم‌افزارهای تشخیص هوش مصنوعی برای شناسایی دانش‌آموزانی که تقلب می‌کنند یا از زیر کار درمی‌روند استفاده می‌کنند؛ هرچند موفقیت این ابزارها اغلب یکدست و قابل اتکا نبوده است.

♦️در کنار این‌ها، شمار «کارشناسان خودخوانده تشخیص هوش مصنوعی» نیز افزایش یافته است؛ یکی از نشانه‌ها، آدم‌هایی هستند که ناگهان در فضای آنلاین پرحرف می‌شوند و طولانی می‌نویسند. مارسی ۲۸ ساله گفت: «بچه‌هایی را از دوران دانشگاه می‌شناسم که نمی‌توانستند یک مقاله بنویسند، بعد یک‌دفعه می‌بینی حالا برای خودشان پایان‌نامه می‌نویسند!». یا اندی اوبرایان، از بنیان‌گذاران یک گروه آنلاین برای کارآفرینان علاقه‌مند به هوش مصنوعی، می‌گوید شاهد بوده که افراد تلاش می‌کنند نثر تولیدشده با هوش مصنوعی را با غلط‌های تایپی یا جمله‌های بیش از حد طولانی، زمخت و ناصاف کنند تا «انسانی» به نظر برسد.

🔗 برگرفته از «Writers Are Going to Extremes to Prove They Didn’t Use AI» نوشتهٔ ته‌پینگ چن، ۶ مهٔ ۲۰۲۶، وال‌استریت ژورنال.

@tarjomaanweb

@tarjomaanweb👇

🎯 بزرگترین منبع اضطراب بچه‌ها مدرسه است، نه گوشی هوشمند

📌 وقتی در پیمایش‌ها از کودکان و نوجوانان می‌پرسند بزرگترین منبع نگرانی و اضطرابتان چیست؟ هیچ‌وقت نمی‌گویند گوشی، بلکه جوابشان همیشه «مدرسه» است. اما چون والدین و فرهنگ عمومی، عموماً با سخت‌گیری در مدارس مخالف نیستند، این موضوع را جدی نمی‌گیرند.

📌 برگرفته از مطلب «Have We Destroyed Childhood» که در مجلۀ نیویورکر منتشر شده است.

🎬 تدوینگر: علی حاجی سالم
🎤 گوینده: رضا مداح
© کاری از ترجمان علوم انسانی
📍لید را ببینید و به دوستانتان معرفی کنید.
🔗 مشاهده در آپارات:
https://B2n.ir/hz8131

لید | در جست‌وجوی نقشه‌های ذهنی

@tarjomaanweb

🎯 گاهی بهترین کاری که والدین می‌توانند برای فرزندشان انجام دهند این است که هیچ کاری نکنند

♦️ راسل شاو، آتلانتیک — من سال‌ها در مدارس کار کرده‌ام و در این مدت از نزدیک شاهد تعامل هزاران والد با فرزندان و مربیان بوده‌ام. خیلی وقت‌ها می‌بینم والدین بیش از اندازه مسئولیت به دوش می‌کشند و به جای فرزندانشان عمل می‌کنند، درنتیجه آن‌ها را از اعتمادبه‌نفسی که از دلِ تلاش، تقلا و پشت‌سر‌گذاشتن دشواری‌ها به دست می‌آید محروم می‌کنند و درعین‌حال خودشان را هم فرسوده می‌سازند.

♦️ این مشکل روزبه‌روز دارد جدی‌تر می‌شود، به‌ویژه حالا که بسیاری از والدین نگران‌اند فرزندانشان در آینده از نظر رفاه و موقعیت اقتصادی زندگی‌ای به خوبیِ زندگی آن‌ها نداشته باشند. این نگرانی به شکل‌گیری اسطوره‌ها و کلیشه‌هایی در فرهنگ عامه دربارهٔ سبک‌های فرزندپروریِ مداخله‌گر منجر شده است، از جمله «والد هلیکوپتری» که در لحظهٔ بحران برای نجات فرزندش وارد صحنه می‌شود، و «والد برف‌روب»  که پیشاپیش هر مانعی را از سر راه فرزندش کنار می‌زند.

♦️ وقتی یک جوان به این عادت می‌کند که والدینش به‌جای او وارد عمل شوند، کم‌کم باور می‌کند که خودش از عهدهٔ کارها برنمی‌آید. این باور هم اضطراب را بیشتر می‌کند و هم وابستگی را. اگر کودک هیچ‌وقت فرصت نداشته باشد روی پای خودش بایستد، ممکن است در آینده، وقتی ناچار شود به‌تنهایی با مشکلات روبه‌رو شود، از پا درآید.

♦️من طرفدار رویکردی هستم که آن را «والد فانوس دریایی» می‌نامم: همان‌طور که فانوس دریایی به ملوانان کمک می‌کند مسیر خود را پیدا کنند و به صخره‌ها نخورند، والدین فانوس دریایی نیز برای فرزندانشان مرزهای روشن و حمایت عاطفی فراهم می‌کنند، اما به آن‌ها آزادی می‌دهند خودشان با چالش‌های زندگی روبه‌رو شوند. این والدین به فرزندانشان نشان می‌دهند که به توانایی آن‌ها برای مدیریت موقعیت‌های دشوار اعتماد دارند. اصل اساسی این است که والدین یاد بگیرند چه زمانی کنار بکشند و اجازه دهند فرزندشان خودش راهش را پیدا کند.

🔗 آنچه خواندید برگرفته از مطلب «Lighthouse Parents Have More Confident Kids» نوشتۀ راسل شاو است که در تاریخ ۲۲ سپتامبر ۲۰۲۴ در آتلانتیک منتشر شده است.

@tarjomaanweb

@tarjomaanweb👇

— روی تاریک ذهن‌آگاهی
🎯 معلوم است که وقتی زیاد مدیتیشن کنید، دیگر خوابتان نمی‌برد

♦️اولگا کازان، آتلانتیک — مدیتیشن صنعتی چند‌میلیارد دلاری است که طرفدارانش آن را به‌عنوان درمانِ تمام دردها معرفی می‌کنند؛ اما گاهی برای برخی افراد، این تمرین‌ها عوارض جانبی شدید و بلندمدتی را به همراه دارد. من با روان‌شناسی گفت‌وگو کرده‌ام که زمانی مدرس مدیتیشن بود، اما در نتیجۀ تحقیقاتش حقایق دیگری برایش روشن شد.

♦️سال ۲۰۰۴، ویلوبی بریتون، که در آن زمان دانشجوی دکتری روان‌شناسی بالینی در دانشگاه آریزونا بود، تحقیقی را شروع کرد که از نتیجه‌اش مطمئن بود؛ می‌خواست نشان دهد مدیتیشن برای بهبود کیفیت خواب مؤثر است. بریتون خود نیز مدرس مدیتیشن بود و چنان در آموزه‌های بودایی غرق شده بود که تأثیرات شگرف این تمرینات را بر زندگی شخصی‌اش به عینه دیده بود.

♦️هم‌زمان با این ایام، موج فرهنگی گسترده‌ای در رابطه با مدیتیشن در حال شکل‌گیری بود؛ دیوید لینچ، فیلم‌ساز مشهور، بنیادی تأسیس کرد که هدفش ترویج «مدیتیشن متعالی» در دانشگاه‌‌ها و مدارس بود. دیری نگذشت که مدیر‌عاملان شرکت‌های فناوری برای یادگیری مفاهیمی همچون «خرد در محیط کار» یا «رهبری آگاهانه» به جلسه‌های ذهن‌آگاهی سرازیر شدند و کلاس‌های ذهن‌آگاهیِ کارمندان گوگل همواره با صف‌های انتظار طولانی مواجه بود.

♦️باوجوداین، وقتی بریتون نتایج پژوهشش دربارۀ خواب را بازبینی کرد، متوجه شد یافته‌های آن دقیقاً در نقطۀ مقابل پیش‌بینی‌های اوست؛ شرکت‌کنندگانی که مدیتیشن می‎کردند، نسبت به گروهی که مدیتیشن نمی‌کردند، خواب ناآرام‌تری داشتند و دفعات بیداری‌شان هم بیشتر بود. هرچقدر نتایج را بررسی کرد متوجه شد میزان مدیتیشنِ انجام‌شده توسط آزمودنی‌ها با افت کیفیت خواب رابطۀ مستقیم دارد.

♦️درک نمی‌کرد ماجرا چیست. آیا این نتیجه صرفاً یافته‌ای تصادفی و بی‌اهمیت بود؟ یا شاید مسئله فقط این بود که مدیتیشن‌کنندگان اساساً به خوابِ کمتری نیاز داشتند؟ در آن روزها، ترویج مدیتیشن برای بریتون از رعایت اخلاق علمی اهمیت بیشتری داشت؛ نگران بود نکند انتشار این نتایج «آسیب به دارما» (آموزه‌های بودایی) تلقی شود و آن‌ها را زیرسؤال ببرد. برای همین، نتایج را منتشر نکرد.

♦️مدتی بعد، در یک اردوی مراقبه، ماجرای مطالعه‌اش را برای یک استاد مدیتیشن تعریف کرد. او در پاسخ گفت «نمی‌دانم چرا شما روان‌شناسان این‌قدر اصرار دارید مدیتیشن را به یک تکنیک آرام‌سازی و ریلکسیشن تبدیل کنید. معلوم است که وقتی به اندازۀ کافی مدیتیشن کنید، دیگر نمی‌خوابید».

♦️ازآنجاکه بیشترِ روش‌های مدیتیشن با هدف تقویت تمرکز انجام می‌شوند، این تمرین‌ها دقیقاً مثل محرک عمل می‌کنند؛ درست همان‌طور که محرک‌های شیمیایی همچون کافئین یا آدرال خواب را مختل می‌کنند، مدیتیشن طولانی هم همین تأثیر را دارد. اما جا دارد بپرسیم مدرسان مدیتیشن دیگر چه چیزهایی دربارۀ آن می‌دانند که به مردم نگفته‌اند؟

♦️بریتون می‌گوید یک شب در دوران دستیاری بالینی در دانشگاه براون پس از یک ساعت مراقبه در بالکن به داخل خانه بازگشته و متوجه شده خانه‌اش برای او غریبه است؛ گویی در خانۀ فرد دیگری است. آنچه بریتون تجربه می‌کرد «گسستگی» نام دارد. بعدها فهمید مراقبۀ طولانی‌مدت می‌تواند قشر پیش‌پیشانی مغز را وادار کند عملاً مراکز عاطفی را خاموش کند؛ اتفاقی که باعث می‌شود احساسات کُند و بی‌رمق به نظر برسند. در نبود این احساسات همیشگی نسبت به اشیاءِ دوروبرمان، همه‌چیز -از دست‌هایمان گرفته تا خانه‌‌مان- عجیب و بیگانه به نظر می‌‌رسد.

♦️از همان مطالعۀ خواب بود که لایه‌های فکری بریتون یکی‌یکی فرو ریخت، باورهایی که اساس جهان‌بینی‌ او را می‌ساخت -اینکه بودیسم درمانی برای همۀ دردهاست و مدیتیشن هرگز نمی‌تواند آسیب‌زا باشد. فروپاشی این نظام باور که شالودۀ زندگی‌اش بود او را در مسیر جدیدی قرار داد.

♦️به این نتیجه رسید که عوارض ناخواستۀ مراقبه فراتر از چند نمونۀ موردی است و بنا بر گزارش بسیاری از افراد مدیتیشن برای آن‌ها باعث بروز افسردگی، اضطراب و حتی روان‌پریشی حاد شده است. او تحقیقات پیشگامانه‌‌ای را در زمینۀ عوارض جانبی مدیتیشن شروع کرد. و درنهایت یک کلینیک تخصصی تأسیس کرد تا به افرادی که فکر می‌کنند مدیتیشن به آن‌ها آسیب زده کمک کند، افرادی که به نظر می‌رسد تعدادشان کم نیست.

🔗 آنچه خواندید برگرفته از مطلب «The Dark Side of Mindfulness» نوشتۀ اولگا کازان است که در تاریخ ۴ سپتامبر ۲۰۲۶ در آتلانتیک منتشر شده است.

@tarjomaanweb

@tarjomaanweb👇