🎯 گاهی بهترین کاری که والدین می‌توانند برای فرزندشان انجام دهند این است که هیچ کاری نکنند

♦️ راسل شاو، آتلانتیک — من سال‌ها در مدارس کار کرده‌ام و در این مدت از نزدیک شاهد تعامل هزاران والد با فرزندان و مربیان بوده‌ام. خیلی وقت‌ها می‌بینم والدین بیش از اندازه مسئولیت به دوش می‌کشند و به جای فرزندانشان عمل می‌کنند، درنتیجه آن‌ها را از اعتمادبه‌نفسی که از دلِ تلاش، تقلا و پشت‌سر‌گذاشتن دشواری‌ها به دست می‌آید محروم می‌کنند و درعین‌حال خودشان را هم فرسوده می‌سازند.

♦️ این مشکل روزبه‌روز دارد جدی‌تر می‌شود، به‌ویژه حالا که بسیاری از والدین نگران‌اند فرزندانشان در آینده از نظر رفاه و موقعیت اقتصادی زندگی‌ای به خوبیِ زندگی آن‌ها نداشته باشند. این نگرانی به شکل‌گیری اسطوره‌ها و کلیشه‌هایی در فرهنگ عامه دربارهٔ سبک‌های فرزندپروریِ مداخله‌گر منجر شده است، از جمله «والد هلیکوپتری» که در لحظهٔ بحران برای نجات فرزندش وارد صحنه می‌شود، و «والد برف‌روب»  که پیشاپیش هر مانعی را از سر راه فرزندش کنار می‌زند.

♦️ وقتی یک جوان به این عادت می‌کند که والدینش به‌جای او وارد عمل شوند، کم‌کم باور می‌کند که خودش از عهدهٔ کارها برنمی‌آید. این باور هم اضطراب را بیشتر می‌کند و هم وابستگی را. اگر کودک هیچ‌وقت فرصت نداشته باشد روی پای خودش بایستد، ممکن است در آینده، وقتی ناچار شود به‌تنهایی با مشکلات روبه‌رو شود، از پا درآید.

♦️من طرفدار رویکردی هستم که آن را «والد فانوس دریایی» می‌نامم: همان‌طور که فانوس دریایی به ملوانان کمک می‌کند مسیر خود را پیدا کنند و به صخره‌ها نخورند، والدین فانوس دریایی نیز برای فرزندانشان مرزهای روشن و حمایت عاطفی فراهم می‌کنند، اما به آن‌ها آزادی می‌دهند خودشان با چالش‌های زندگی روبه‌رو شوند. این والدین به فرزندانشان نشان می‌دهند که به توانایی آن‌ها برای مدیریت موقعیت‌های دشوار اعتماد دارند. اصل اساسی این است که والدین یاد بگیرند چه زمانی کنار بکشند و اجازه دهند فرزندشان خودش راهش را پیدا کند.

🔗 آنچه خواندید برگرفته از مطلب «Lighthouse Parents Have More Confident Kids» نوشتۀ راسل شاو است که در تاریخ ۲۲ سپتامبر ۲۰۲۴ در آتلانتیک منتشر شده است.

@tarjomaanweb