Спадчына

Новыя фота з рэканструкцыі былога дрожджава-вінакурнага завода Яўстахія Любанскага па вуліцы Маякоўскага, 79 у Мінску.

Прабачце, а што гэта за гаргара побач вырасла? Дзе тыя зоны аховы гісторыка-культурнай каштоўнасці, якія распрацоўваюць і зацвярджаюць менавіта каб такога не здаралася?

Фота

#Мінск #прамысловаяархітэктура #рэканструкцыя

У цэнтры Магілёва пад будаўніцтва «элітнага» жылога комплексу пусцяць пад знос адметную драўляную забудову.

Кампанія «УсходЭлітБуд» прэзентавала праект ЖК «Першы цэнтральны», які плануюць пабудаваць у 2027–2030 гадах на ўчастку за абласной бібліятэкай, у межах вуліц Яцыны, Чэхава і Дзяржынскага.

У афіцыйным апісанні дэвелапер заяўляе пра ўзвядзенне двух «пяціпавярховых» маналітных дамоў на 165 кватэр.

Згодна са схемай, пад знос трапляе гістарычны дом па вуліцы Яцыны, 13. Гэта гарадская сядзіба канца XIX — пачатку XX стагоддзя, якая з'яўляецца адным з нешматлікіх захаваных драўляных дамоў у гістарычным цэнтры горада. На яго франтоне дагэтуль ацалеў арыгінальны дэкор (так званая «магілёўская разьба») і традыцыйнае для рэгіёна спараванае акно.

Паводле праекта зон аховы гістарычнага цэнтра Магілёва, тэрыторыя будучага комплексу знаходзіцца ў зоне, якая дазваляе новае будаўніцтва вышынёй да 17 метраў (не больш за 5 паверхаў). Фармальна забудоўшчык са сваімі чатырма паверхамі з мансардай упісваецца ў гэты нарматыў. Аднак ёсць хітрык — упісваецца толькі з аднаго боку, бо з іншага, з боку рачнога схілу, вылазяць яшчэ два паверхі — паркінга і тэхнічнага паверха.

Пры гэтым той жа дакумент катэгарычна забараняе дзейнасць, якая прыводзіць да страты аб'ектаў шэраговай гістарычнай забудовы, у тым ліку іх знішчэнне і дэмантаж. Аднак пералік будынкаў, якія адносяцца да каштоўнага асяроддзя, на гэтым пляцы нічога не ўнесена.

Афіцыйнае грамадскае абмеркаванне праекта забудовы пачнецца 23 верасня і працягнецца да сярэдзіны студзеня 2027 года.

Крыніца
Крыніца
Крыніца

#Магілёў #драўлянаедойлідства #непомнік #гістарычнаязабудова #знішчэнне #праекты

Да 800-годдзя з дня смерці святога Францыска Асізскага запушчаны маштабны праект Preserving Assisi, прысвечаны лічбавай фіксацыі знакамітай базілікі ў Асізі (Італія).
Платформа, распрацаваная кампаніяй Haltadefinizione сумесна з кляштарам Святога Францыска, аб'ядноўвае 3D-сканаванне, фотаграметрыю і здымку ў звышвысокім разрозненні для стварэння дэталёвага лічбавага двайніка помніка і яго роспісаў.
Падчас даследаванняў зроблена больш за 27 000 фатаграфій, што склала 12 тэрабайт даных, і завершана 98 лічбавых аб'ектаў з 360-градуснымі панарамамі. Адным з галоўных дасягненняў стала адлічбоўка фрэскі «Укрыжаванне» П'етра Ларэнцэці з гіганцкім разрозненнем каля 8 мільярдаў пікселяў (101 627 × 78 170).
Асаблівую важнасць прэвентыўнай фіксацыі для Асізі дыктуе вопыт.

26 верасня 1997 года ў выніку землетрасення абрынуліся скляпенні Верхняй базілікі. Літаральна за некалькі гадзін да трагедыі ў рамках кампаніі «Mirabilia Italiae» былі зроблены фотаздымкі менавіта гэтых участкаў скляпенняў.

Яны адыгралі ключавую ролю ў складаным працэсе паслядоўнай рэстаўрацыі і аднаўлення.
Новая ініцыятыва закліканая гарантаваць, што любая будучая рэстаўрацыя і маніторынг стану канструкцый будуць абапірацца на максімальна дакладную і вычарпальную крыніцу даных.

Чытаць далей

#Італія #Асізі #рэстаўрацыя #лічбавізацыя #3D #тэхналогіі #роспісы

Костку маладога маманта знайшлі ў Мікашэвічах – навукоўцы даведаліся пра знаходку праз 30 гадоў

Новы экспанат з Мікашэвічаў – плечавая костка маладога маманта – перададзены ў Інстытут гісторыі НАН Беларусі мясцовым жыхаром. Уладзімір Міронаў расказаў СМІ, што знаходка належыць яго бацьку, які працаваў экскаватаршчыкам на прадпрыемстве «Граніт». Костка захоўвалася ў сям'і каля 30 гадоў.

У Інстытуце гісторыі паведамілі, што костка ў добрым стане. Цяпер трэба вызначыць яе дакладны ўзрост. Нагадаем, што год таму пад Віцебскам выпадкова знайшлі бівень маманта.

У цэнтры Баранавічаў пачалі разбор чарговага пасляваеннага драўлянага двухпавярховіка па вуліцы Міцкевіча, 5.

Гэты брусчаты 8-кватэрны дом уваходзіў у склад адзінага аўтэнтычнага квартала пасляваеннай драўлянай забудовы 1947–1949 гадоў, які гарадскія ўлады метадычна зачышчаюць пад інвестыцыйныя праекты.

Квартал у межах вуліц Міцкевіча і Гагарына складаўся з пяці падобных двухпавярховых дамоў (Міцкевіча № 1, 3, 5, 7 і Гагарына, 55) з адзіным гаспадарчым дваром і драўлянымі пунямі для вугалю і дроваў. Сцены будынкаў ашаляваныя брусам і пафарбаваныя ў характэрны зялёны колер, фасады вылучаліся міжпавярховымі разьбянымі карнізамі, фігурнымі кранштэйнамі навесаў і выразнымі ліштвамі. Унутры захоўваліся шырокія двухмаршавыя лесвіцы з аўтэнтычнымі балясінамі і кафляныя печы.

Паводле звестак краязнаўцаў, на будаўніцтве гэтага ведамаснага квартала пасля вайны выкарыстоўвалася праца нямецкіх ваеннапалонных. Будынкі не мелі ахоўнага статусу ГКК. Яшчэ ў 2008 годзе Брэсцкі аблвыканкам прызнаў іх непрыдатнымі для пражывання.

Знос квартала пачаўся некалькі гадоў таму: на месцы зруйнаванага дома № 1 на рагу з Савецкай узвялі рэстаран «Мак.by». Пасля разбору дома № 5 у квартале застаюцца толькі два будынкі — па вул. Міцкевіча, 3 і Гагарына, 55, якія мясцовае ЖРЭУ плануе пусціць пад бульдозер адразу пасля канчатковага юрыдычнага афармлення адсялення.

Крыніца
Крыніца

#Баранавічы #драўлянаедойлідства #знішчэнне #савецкаяспадчына