З Дзянісам Урбановічам мы пазнаёміліся ўлетку 2018 года на Курапатах.

Калі пачалася вайна ва Ўкраіне, Дзяніс з камандай маладафронтаўцаў перабраўся на фронт. Удзельнічаў у баях, колькі разоў быў цяжка паранены, на валасок ад смерці. У яго на руках паміралі маладыя беларусы. Шмат каго са сваіх сябраў Дзяніс пахаваў на украінскай зямлі.

Бог захаваў Дзяніса Урбановіча.

І Дзяніс быў адным з першых, хто патэлефанаваў мне па вызваленні ў Чарнігаў.

Дзяліўся сваім болем. Казаў, што кіраўнікі дэмакратычных сілаў ня спраўдзілі надзеяў. Што ня так усё проста ў Палку Каліноўскага.

Ня мне судзіць Дзяніса Урбановіча. Ён ахвяраваў сабой дзеля Беларусі. Ён неаднойчы бачыў смерць і выжыў. Многія рэчы, якія ён кажа - жорсткая праўда.

Але Бог усё жыццё вучыць мяне: шукай у людзях добрае. Углядвайся ў святло ў душах беларусаў. Не засяроджвайся на цемры - бо цемра таксама глядзіць на цябе і хоча паглынуць цябе.

Ідзі на святло. І ўбачыш Бога.

Дай Бог Дзянісу здароўя ды моцы - каб ісці на святло.