Лукашэнка баіцца святла.

Цемра наогул у жаху нават ад адзінай свечкі - бо, калі ёсць святло, тады цемра рассейваецца.

Што і казаць, цемра сама па сабе - адсутнасць святла, і нічога болей.

Нармальнаму чалавеку ніколі ня прыдзе ў галаву, калі няма вайны і ёсць АЭС, ўзяць і адключыць асвятленне на вуліцах увечары ўзімку.

Але дзіця цемры...

О, дзіця цемры ў гневе зробіць разнос падначаленым, аддасць загад і палюбуецца тым, як уся краіна пагружаецца ў змрок.
І абавязкова спалохаецца, калі людзі абурацца: аказваецца, большасць у краіне, якой ты кіруеш - дзеці святла.

А Беларусь - краіна святла.

Светлае, прамяністае імя.

Светлы, белы-белы з чырванню сцяг.

Ясныя вочы. Белы снег. Белы лён.

Зямля пад белымі крыламі!

Дзіця цемры прымружваецца ад беларускага святла, нібы ад болю.

Бо на тле беларускага святла чарната і бруд асабліва заўважныя.

Бо праз Беларусь у свеце свеціць Бог.

Таму - ня бойцеся цемры.

Цемра - гэта проста пустата.

"І святло ў цемры свеціць, і цемра не агарнула яго" (Яна 1:5).