Мікола Дзядок быў першы з палітвязняў, каго я ўбачыў у турме ўвосені 2020 года.

Гэта было на Валадарцы, якую цяпер разносяць па цаглінах, у спецкалідоры, дзе трымалі пажыццёва асуджаных і асабліва небяспечных.

А ўлетку 2024 года сустрэў яго на пакаранні ў Гарадзенскай крытай турме: тады ўсіх "палітычных" пачалі малаціць бесперапыннымі "суткамі" перад кампаніяй "выбараў".

Мікола трымаўся ў турме УЗОРНА. Кажу вам, гэта быў проста Галівуд. Месяцамі ў ШІЗА і "адзіночках". Годна, проста і ясна, па-беларуску, размаўляў і з адміністрацыяй, і з сябрамі, і з "блатнымі". Гучна падтрымліваў суседзяў. Распавядаў навіны. Сведчыў пра Бога.

Такую праверачку, паверце, пройдзе далёка ня кожны.

Колькі разоў адміністрацыя спрабавала яго зламаць, "апусціць", справакаваць, маральна знішчыць. Але Дзядка было, як кажуць у турме, "ня ўзяць".

З кім бы без ваганняў пайшоў, як кажуць, "у разведку" - дык гэта з Міколам Дзядком.

Трымайся, браце!

Бог бачыць сэрца Міколы;
Міколу ня ўзяць ніколі! ;-)